Sane no more
Pain no more
Pretend no more
Patient no more
Ignore no more
Worry no more
Blind no more
Try no more
Cry no more
Bury no more
Hurry no more
Stationary no more
Cautionary no more
Vagabond no more
Euthanasia no more
Satiable no more
Excess no more
Taunt no more
More of the plastic fantastic life
I want no more
Thursday, January 07, 2010
Monday, August 31, 2009
Monday, August 10, 2009
Eleven months.
Eleven months.
From moments that was reminiscent of the “pieta” to how I probably must get used to walking when I am 90! I was carried like a baby, I was dropped, I fell, I suffered pain, paranoia, scraped the bottom of that barrel called hope, gave up privacy, relearned intimacy and in the process discovered the joy of “time” spent worthwhile.
I no longer need help to turn around in bed. I no longer need help to sit up. I no longer need help in tearing up the chapatti to small pieces. I do need help in standing up. Though it becomes lesser and lesser as the weeks go by. I still need someone to keep a watchful eye and a hand on me when I totter along with a knee brace and my trusted walking stick.
It has not been easy hanging on to hope. With no medical practitioner giving a time frame nor to what extent I can expect recovery I have had to turn to groups on the net of people afflicted in the same way and draw a pattern and strength from them. It all boils down to faith and conviction and support. Of seeing an image of you dancing on a beach as the sun sets in liquid flames and clawing your way to that image.
Support. It has come from quarters I never expected. It has thrown up friends I never thought I could lean on. It has also shown chinks in the armour of friends I wrapped myself with. But then it is not easy to deal with something like this when it happens to a close pal. Like you don’t know how to deal with death.
The person changes. He can’t hit the pubs anymore, he can’t go chasing tail, he can’t smoke up his way to oblivion, he can’t go out with you to a movie or shopping or clubbing. It has not been easy at all for me to understand and come to terms with these changes. Life as I knew it all this while is gone.
I still dream about dancing intimately with my girl. To be able to run with my kids and kick a ball. And I know these visions is what will get me back there.
A friend once told me, “man! You were travelling tooooo fast!!! Life just put on the brakes for you. Just sit back and relax!”
I couldn’t agree more. I have spend time doing things I may never have. I have had the joy of watching my kids. An endless riot!!! Of watching a movie with them, of painting with them, of singing with them, of answering their questions, of reading bedtime stories to them. Things I did way too less and way too far in between.
There are still things I must do. But at least I have had time to think of what those things are. And what is important.
I am awed by the love I receive. You see I still have my temper!!!
I have a lot to return to sanne and my kids. My mom for being strong cause I know how must this must have shattered her.
And so this is the update! I see the shack in the horizon, I hear music faint and wafting in the air. I am on my way me hearties! I’ll see ya all there in a while!
Oh! All of ya all on facebook check out my t shirts in the group “myfuckin’tshirt”. For the rest I will put them up on flickr.
From moments that was reminiscent of the “pieta” to how I probably must get used to walking when I am 90! I was carried like a baby, I was dropped, I fell, I suffered pain, paranoia, scraped the bottom of that barrel called hope, gave up privacy, relearned intimacy and in the process discovered the joy of “time” spent worthwhile.
I no longer need help to turn around in bed. I no longer need help to sit up. I no longer need help in tearing up the chapatti to small pieces. I do need help in standing up. Though it becomes lesser and lesser as the weeks go by. I still need someone to keep a watchful eye and a hand on me when I totter along with a knee brace and my trusted walking stick.
It has not been easy hanging on to hope. With no medical practitioner giving a time frame nor to what extent I can expect recovery I have had to turn to groups on the net of people afflicted in the same way and draw a pattern and strength from them. It all boils down to faith and conviction and support. Of seeing an image of you dancing on a beach as the sun sets in liquid flames and clawing your way to that image.
Support. It has come from quarters I never expected. It has thrown up friends I never thought I could lean on. It has also shown chinks in the armour of friends I wrapped myself with. But then it is not easy to deal with something like this when it happens to a close pal. Like you don’t know how to deal with death.
The person changes. He can’t hit the pubs anymore, he can’t go chasing tail, he can’t smoke up his way to oblivion, he can’t go out with you to a movie or shopping or clubbing. It has not been easy at all for me to understand and come to terms with these changes. Life as I knew it all this while is gone.
I still dream about dancing intimately with my girl. To be able to run with my kids and kick a ball. And I know these visions is what will get me back there.
A friend once told me, “man! You were travelling tooooo fast!!! Life just put on the brakes for you. Just sit back and relax!”
I couldn’t agree more. I have spend time doing things I may never have. I have had the joy of watching my kids. An endless riot!!! Of watching a movie with them, of painting with them, of singing with them, of answering their questions, of reading bedtime stories to them. Things I did way too less and way too far in between.
There are still things I must do. But at least I have had time to think of what those things are. And what is important.
I am awed by the love I receive. You see I still have my temper!!!
I have a lot to return to sanne and my kids. My mom for being strong cause I know how must this must have shattered her.
And so this is the update! I see the shack in the horizon, I hear music faint and wafting in the air. I am on my way me hearties! I’ll see ya all there in a while!
Oh! All of ya all on facebook check out my t shirts in the group “myfuckin’tshirt”. For the rest I will put them up on flickr.
Thursday, May 21, 2009
HUMAN SKIN - ANIMAL SKIN IS JUST AS INHUMAN
Three ads i did for people for animals- bangalore against the slaughter of animals for leather. Do leave comments. and when u do please leave your names as well. :) 
human skin - gloves
human skin - bag
human skin - shoe
human skin - gloves
human skin - bag
Credits- Minakshi achan, Arun kumar R
Photographer- Steve Koh
Agency- Rediffusion Y&R
Wednesday, December 31, 2008
India shining - a collection of fictional stories from 08
2009. Didn't they make a movie called 2010? With flying cars and cyborgs in aamchi Mumbai? Sometimes film makers have been claimed as visionaries. I guess in this case it was myopic. Mumbai is missing a few bricks after terror attacks. ( the movie of course was gunned down at the box office, which maybe should have been taken as a sign of things to come ). It's not just our film makers that lack foresightedness but our politicians, our intelligence dept and also our average Indian "raja beta".
I think it's the glare. It's the blinding glare that has taken away our power to see in to the future. The bright white stunning glare emanating from "India shining". It's so stunningly bright that in the coming year there will be a surge in the sale of sun glasses and the recession be damned.
Dawood. That man has glasses. Nice burgundy tinted ones. He can see clearly in to the future. He too saw flying cars in Mumbai. The kind where you strap on a kilo of c4 next to the engine and when you turn on the ignition, ka-boom! You're flying!!!
He can see through the posturing politicians, he can see through the posturing vociferous film maker ( he also funds their films ), he can even see through the stock market!! You don't see him handing out pink slips to his people do you?
The Indian intelligence knows where the terrorist training camps are in Pakistan occupied Kashmir (pok) but will not blow them up.The global intelligence knows the house and street address of the heads of terror outfits but simply can not arrest them.Benasir Bhutto was blown up a day after she came home, but Pakistan says it's a friendly neighbour.( And they still do not have a suspect.)Mayawati has just put the collective rural population of rai bareli back in the dark ages by derailing the rail factory project but is still in power.
Mamata bannerji threw her spanner at mr.Tata. He wrapped up his works in bengal and moved out with his nano. The villager for whom she did this good deed is left scratching his head and his balls and wondering where his next meal will come. Ms Banerji is well and doing good.The Tamil tigers blew PM Rajiv Gandhi to pieces but we have Tamil political supremos interfering on behalf of the Tamil tigers safety in Sri Lanka.
India is shining but the average " raja beta" does not have a place to sleep, food to eat, basic medical help or justice.
The economic pundits didn't see the crash coming, America was gobbling up world reserves along with their big macs. Jobs galore. IT companies were the place to be. Financial companies a close second. The world was shining out of it's asshole.
And then it got diaohrea.
The shit spewed out and hit the ac vent. All the way from New York to Hosur.
So why are admissions in management schools still coveted? Why do we listen to finance gurus? Why do we still have CEOs heading companies in gucci underwears? None of them saw the future. None of them can even see the present clearly.
We do not need jargon. We do not need abbreivated words. We don't need "paradigm shifts" , "restructuring" or "new skill sets". We do not need posturing politicians who can not wage a righteous war but will promte internal strife. We need to stop listening to speeches of false sense of pride. We need to stop patting our collective backs. We need to get those shades off and see that nothing, nothing at all is "shining".
Half the world is at war. Your boss will sack you even if it was he/ she who got the bottom line calculations wrong. There will be more terror attacks and this time you may loose soneone but the country will do nothing.
This ship is sinking and it's every man for himself.
Happy new year!!!
I think it's the glare. It's the blinding glare that has taken away our power to see in to the future. The bright white stunning glare emanating from "India shining". It's so stunningly bright that in the coming year there will be a surge in the sale of sun glasses and the recession be damned.
Dawood. That man has glasses. Nice burgundy tinted ones. He can see clearly in to the future. He too saw flying cars in Mumbai. The kind where you strap on a kilo of c4 next to the engine and when you turn on the ignition, ka-boom! You're flying!!!
He can see through the posturing politicians, he can see through the posturing vociferous film maker ( he also funds their films ), he can even see through the stock market!! You don't see him handing out pink slips to his people do you?
The Indian intelligence knows where the terrorist training camps are in Pakistan occupied Kashmir (pok) but will not blow them up.The global intelligence knows the house and street address of the heads of terror outfits but simply can not arrest them.Benasir Bhutto was blown up a day after she came home, but Pakistan says it's a friendly neighbour.( And they still do not have a suspect.)Mayawati has just put the collective rural population of rai bareli back in the dark ages by derailing the rail factory project but is still in power.
Mamata bannerji threw her spanner at mr.Tata. He wrapped up his works in bengal and moved out with his nano. The villager for whom she did this good deed is left scratching his head and his balls and wondering where his next meal will come. Ms Banerji is well and doing good.The Tamil tigers blew PM Rajiv Gandhi to pieces but we have Tamil political supremos interfering on behalf of the Tamil tigers safety in Sri Lanka.
India is shining but the average " raja beta" does not have a place to sleep, food to eat, basic medical help or justice.
The economic pundits didn't see the crash coming, America was gobbling up world reserves along with their big macs. Jobs galore. IT companies were the place to be. Financial companies a close second. The world was shining out of it's asshole.
And then it got diaohrea.
The shit spewed out and hit the ac vent. All the way from New York to Hosur.
So why are admissions in management schools still coveted? Why do we listen to finance gurus? Why do we still have CEOs heading companies in gucci underwears? None of them saw the future. None of them can even see the present clearly.
We do not need jargon. We do not need abbreivated words. We don't need "paradigm shifts" , "restructuring" or "new skill sets". We do not need posturing politicians who can not wage a righteous war but will promte internal strife. We need to stop listening to speeches of false sense of pride. We need to stop patting our collective backs. We need to get those shades off and see that nothing, nothing at all is "shining".
Half the world is at war. Your boss will sack you even if it was he/ she who got the bottom line calculations wrong. There will be more terror attacks and this time you may loose soneone but the country will do nothing.
This ship is sinking and it's every man for himself.
Happy new year!!!
Saturday, October 25, 2008
Update
Behalve de kittens gebeurt er natuurlijk van alles. Ik neem aan dat iedereen inmiddels wel begrepen heeft dat Arun (tijdelijk) in een rolstoel zit. Hoe lang het nog gaat duren is niet bekend, we hopen maximaal 2 maanden. En ja, dat is net op tijd voor de bruiloft.
Over de bruiloft gesproken: op 15 oktober zijn we in ondertrouw gegaan. In december ga ik naar Nederland om een nieuw visum aan te vragen en als we officieel getrouwd zijn dan kan ik een visum voor een jaar of zelfs 15 jaar krijgen. In India wordt weinig tot geen waarde gehecht aan het geregistreerde huwelijk, ik had al op verschillende fora gelezen dat er niets romantisch aan is. En dat was het ook niet. Ik was er zelf heengegaan om te vragen welke papieren er allemaal nodig waren en om hun papieren te krijgen. Dat ging relatief goed; we hadden alleen een verklaring nodig waarin stond dat we ongehuwd danwel gescheiden waren en een bewijs van leeftijd, dus een geboortecertificaat. En een bewijs dat we in Cox town (de buurt) wonen. Elk district heeft een eigen registratiekantoor waar je heen moet. Woon je in een andere buurt dan moet je ook naar een ander kantoor.
Nadat ik alle papieren verzameld had ben ik in totaal nog 3x terug geweest, de 3e keer met de verpleger van Arun als tolk. Kreeg nogal het idee dat ze moeilijk deden om het moeilijk doen, zo vonden ze de huurovereenkomst niet voldoende bewijs dat we in Cox town wonen. In Indiase paspoorten staat ook het adres waar je ingeschreven staat ten tijde van het aanvragen van het paspoort en in de Nederlandse niet. Dus kreeg ik eerst de vraag waarom dat niet in de mijne vermeld stond. Euh... omdat mijn land dat niet doet?! Dat maakte het wel lastig vertelde de dame van de registratie want nu konden ze niet controleren waar ik woonde. Tja... ik kan natuurlijk een brief aan de regering schrijven (heb immers Balkenende, Koningin Beatrix, Prins Willem-Alexander en Prinses Máxima allemaal persoonlijk ontmoet inmiddels) om dit te veranderen, maar die kans leek me klein. En bovendien hoefde maar 1 partij te bewijzen dat hij of zij in de juiste buurt woont. Dus vroeg ik of het dan niet op Aruns naam kon.
Huurovereenkomst is in zijn naam en een huurovereenkomst is rechtsgeldig. Maar nee, dat kon ook niet want in Aruns paspoort stond een oud adres in R.T. Nagar, een ander district. Dus, vertelde ze me terwijl ze me alle papieren teruggaf, ga maar naar R.T. Nagar. Toen ik aangaf dat dat natuurlijk niet kon omdat we daar niet wonen begon ze diep te zuchten. Het was allemaal erg lastig, lastig. Zij haar baas opgebeld en als we een brief van een notaris kregen waarin stond dat Arun ten tijde van de paspoort aanvraag in R.T. Nagar woonde, maar nu in Cox town dan was het goed. Ik pissig want zo'n brief is helemaal niet nodig. Een huurovereenkomst is genoeg, je kunt me niet wijsmaken dat er NIEMAND verhuist na een paspoort aanvraag (dat zei ze, dat normaal de adressen altijd overeen komen). De keuzes die we hadden volgens haar waren: brief van de notaris, nieuw paspoort aanvragen of een rijbewijs halen met het juiste adres.
De verpleger en ik naar huis en dit alles uitgelegd aan Arun. Die erg pissig werd en een beter plan had: hij zou er zelf wel even heengaan. Dus taxi gebeld, rolstoel op het dak, Arun ingeladen en op naar het kantoor. Daar aangekomen stond iedereen ons aan te gapen. Voor de duidelijkheid: het is een klein kantoor van de regering waar iedereen komt die iets moet registeren. Dat kan een huwelijk zijn, maar ook een stuk land, een huis of een motorfiets. Dus het is er altijd druk. Arun in de rolstoel naar binnen en naar diezelfde vrouw. Ging ze weer door alle papieren heen en opeens viel haar oog op Arun's scheidingspapieren waarin stond dat ten tijde van zijn huwelijk, hij een advocaat was in de rechtbank van Kochi, Kerala. En dat veranderde opeens alles. Alle papieren waren prima in orde, madam (ik dus) had het vast allemaal verkeerd begrepen. De troela!
We mochten door naar een andere kamer met 2 computers. Daar moesten we onze namen, namen van ouders, geboortedatum en adres opgeven. De vrouw achter de computer kon absoluut niet met een computer omgaan en ook niet typen dus dat ging echt superlangzaam. Ze moest een aantal velden invullen zoals: voornaam, achternaam, geboortedatum, maar dat was allemaal erg verwarrend voor haar. Duurde dus nogal lang. Toen dat eindelijk klaar was en ze een aantal printjes had gemaakt van alle gegevens mochten we naar een derde persoon die onze foto's op het document plakte en erop toezag dat we overal een handtekening onder zetten. 1 exemplaar wordt gedurende 30 dagen op het prikbord gehangen en mensen die bezwaar hebben tegen het huwelijk hebben deze periode hun kans.
Hierna mochten we naar persoon # 4 om te betalen. Ja, trouwen is hier niet gratis. Maarliefst 33 rupees (50 eurocent) stond er op het papier. "Dat is dan 100 rupees" zei de man achter de balie. Euh... volgens mij staat er toch echt 33 hier. Arun was inmiddels buiten, maar kon door het raam alles volgen. Ik vertikte het om te betalen en die man werd kwaad. En begon tegen Arun te schreeuwen en Arun terugschreeuwen (er is echt NIETS romantisch aan trouwen hier!). Hij vond dat ik maar moeilijk deed en iedereen betaalde altijd 100 rupees. En Arun en ik vonden dat hij ons niet moest afzetten. Uiteindelijk bemoeide een andere man van het kantoor zich ermee en hoefde ik inderdaad alleen maar de 33 rupees te betalen. Arun had gedreigd om ervoor te zorgen dat dit hele verhaal in de krant kwam en de verpleger was druk bezig om foto's te maken van de man die ons probeerde af te zetten met zijn telefoon. Die werd alleen maar nog kwader (uiteraard) en keek alleen maar naar beneden. Verpleger gaf de telefoon aan mij en liep naar buiten om Arun te helpen. Kwade man keek op want dacht dat het gevaar geweken was, zag mij met telefoon in de aanslag en probeerde de telefoon uit mijn handen te slaan. Net op dat moment klikte ik dus was een erg mooie foto. En zo zijn we in ondertrouw gegaan :).
Na 30 dagen mogen we terugkomen voor ons certificaat, op 15 november dus. Hoop dat het dan allemaal iets leuker gaat!
We zijn ook een stapje verder in het vinden van onze locatie. Zoals het er nu uitziet gaat het gebeuren in Chattai, in Agonda (Goa). Zie deze link: http://www.chattai.co.in/accomodationa.htm
Zelf heeft Chattai maar een aantal hutten, maar ze verwacht dat ze al onze gasten kan onderbrengen in andere resorts of guesthouses in de buurt.
En dat was het wel :)
Liefs,
Sanne
Over de bruiloft gesproken: op 15 oktober zijn we in ondertrouw gegaan. In december ga ik naar Nederland om een nieuw visum aan te vragen en als we officieel getrouwd zijn dan kan ik een visum voor een jaar of zelfs 15 jaar krijgen. In India wordt weinig tot geen waarde gehecht aan het geregistreerde huwelijk, ik had al op verschillende fora gelezen dat er niets romantisch aan is. En dat was het ook niet. Ik was er zelf heengegaan om te vragen welke papieren er allemaal nodig waren en om hun papieren te krijgen. Dat ging relatief goed; we hadden alleen een verklaring nodig waarin stond dat we ongehuwd danwel gescheiden waren en een bewijs van leeftijd, dus een geboortecertificaat. En een bewijs dat we in Cox town (de buurt) wonen. Elk district heeft een eigen registratiekantoor waar je heen moet. Woon je in een andere buurt dan moet je ook naar een ander kantoor.
Nadat ik alle papieren verzameld had ben ik in totaal nog 3x terug geweest, de 3e keer met de verpleger van Arun als tolk. Kreeg nogal het idee dat ze moeilijk deden om het moeilijk doen, zo vonden ze de huurovereenkomst niet voldoende bewijs dat we in Cox town wonen. In Indiase paspoorten staat ook het adres waar je ingeschreven staat ten tijde van het aanvragen van het paspoort en in de Nederlandse niet. Dus kreeg ik eerst de vraag waarom dat niet in de mijne vermeld stond. Euh... omdat mijn land dat niet doet?! Dat maakte het wel lastig vertelde de dame van de registratie want nu konden ze niet controleren waar ik woonde. Tja... ik kan natuurlijk een brief aan de regering schrijven (heb immers Balkenende, Koningin Beatrix, Prins Willem-Alexander en Prinses Máxima allemaal persoonlijk ontmoet inmiddels) om dit te veranderen, maar die kans leek me klein. En bovendien hoefde maar 1 partij te bewijzen dat hij of zij in de juiste buurt woont. Dus vroeg ik of het dan niet op Aruns naam kon.
Huurovereenkomst is in zijn naam en een huurovereenkomst is rechtsgeldig. Maar nee, dat kon ook niet want in Aruns paspoort stond een oud adres in R.T. Nagar, een ander district. Dus, vertelde ze me terwijl ze me alle papieren teruggaf, ga maar naar R.T. Nagar. Toen ik aangaf dat dat natuurlijk niet kon omdat we daar niet wonen begon ze diep te zuchten. Het was allemaal erg lastig, lastig. Zij haar baas opgebeld en als we een brief van een notaris kregen waarin stond dat Arun ten tijde van de paspoort aanvraag in R.T. Nagar woonde, maar nu in Cox town dan was het goed. Ik pissig want zo'n brief is helemaal niet nodig. Een huurovereenkomst is genoeg, je kunt me niet wijsmaken dat er NIEMAND verhuist na een paspoort aanvraag (dat zei ze, dat normaal de adressen altijd overeen komen). De keuzes die we hadden volgens haar waren: brief van de notaris, nieuw paspoort aanvragen of een rijbewijs halen met het juiste adres.
De verpleger en ik naar huis en dit alles uitgelegd aan Arun. Die erg pissig werd en een beter plan had: hij zou er zelf wel even heengaan. Dus taxi gebeld, rolstoel op het dak, Arun ingeladen en op naar het kantoor. Daar aangekomen stond iedereen ons aan te gapen. Voor de duidelijkheid: het is een klein kantoor van de regering waar iedereen komt die iets moet registeren. Dat kan een huwelijk zijn, maar ook een stuk land, een huis of een motorfiets. Dus het is er altijd druk. Arun in de rolstoel naar binnen en naar diezelfde vrouw. Ging ze weer door alle papieren heen en opeens viel haar oog op Arun's scheidingspapieren waarin stond dat ten tijde van zijn huwelijk, hij een advocaat was in de rechtbank van Kochi, Kerala. En dat veranderde opeens alles. Alle papieren waren prima in orde, madam (ik dus) had het vast allemaal verkeerd begrepen. De troela!
We mochten door naar een andere kamer met 2 computers. Daar moesten we onze namen, namen van ouders, geboortedatum en adres opgeven. De vrouw achter de computer kon absoluut niet met een computer omgaan en ook niet typen dus dat ging echt superlangzaam. Ze moest een aantal velden invullen zoals: voornaam, achternaam, geboortedatum, maar dat was allemaal erg verwarrend voor haar. Duurde dus nogal lang. Toen dat eindelijk klaar was en ze een aantal printjes had gemaakt van alle gegevens mochten we naar een derde persoon die onze foto's op het document plakte en erop toezag dat we overal een handtekening onder zetten. 1 exemplaar wordt gedurende 30 dagen op het prikbord gehangen en mensen die bezwaar hebben tegen het huwelijk hebben deze periode hun kans.
Hierna mochten we naar persoon # 4 om te betalen. Ja, trouwen is hier niet gratis. Maarliefst 33 rupees (50 eurocent) stond er op het papier. "Dat is dan 100 rupees" zei de man achter de balie. Euh... volgens mij staat er toch echt 33 hier. Arun was inmiddels buiten, maar kon door het raam alles volgen. Ik vertikte het om te betalen en die man werd kwaad. En begon tegen Arun te schreeuwen en Arun terugschreeuwen (er is echt NIETS romantisch aan trouwen hier!). Hij vond dat ik maar moeilijk deed en iedereen betaalde altijd 100 rupees. En Arun en ik vonden dat hij ons niet moest afzetten. Uiteindelijk bemoeide een andere man van het kantoor zich ermee en hoefde ik inderdaad alleen maar de 33 rupees te betalen. Arun had gedreigd om ervoor te zorgen dat dit hele verhaal in de krant kwam en de verpleger was druk bezig om foto's te maken van de man die ons probeerde af te zetten met zijn telefoon. Die werd alleen maar nog kwader (uiteraard) en keek alleen maar naar beneden. Verpleger gaf de telefoon aan mij en liep naar buiten om Arun te helpen. Kwade man keek op want dacht dat het gevaar geweken was, zag mij met telefoon in de aanslag en probeerde de telefoon uit mijn handen te slaan. Net op dat moment klikte ik dus was een erg mooie foto. En zo zijn we in ondertrouw gegaan :).
Na 30 dagen mogen we terugkomen voor ons certificaat, op 15 november dus. Hoop dat het dan allemaal iets leuker gaat!
We zijn ook een stapje verder in het vinden van onze locatie. Zoals het er nu uitziet gaat het gebeuren in Chattai, in Agonda (Goa). Zie deze link: http://www.chattai.co.in/accomodationa.htm
Zelf heeft Chattai maar een aantal hutten, maar ze verwacht dat ze al onze gasten kan onderbrengen in andere resorts of guesthouses in de buurt.
En dat was het wel :)
Liefs,
Sanne
De kittens na 2 weken
De kittens groeien goed, de oogjes zijn open:
Calvin toen hij klein was:
Ze drinken veel:
Ze beginnen een beetje te spelen:
Hier wonen ze:
Calvin en Susie, moeilijk voor te stellen dat ze zelf ook zo klein waren:
Susie toen ze klein was:
Calvin toen hij klein was:
Monday, October 13, 2008
Susie's kittens
Een paar foto's van Susie en haar kittens:
Zaterdagochtend werden 2 kittens geboren:
De trotse familie:
Susie vond de doos toch maar niks dus verhuisde ze:
En zondagochtend (24 uur later ja!) waren het er opeens 3:
Susie is druk met voeden en zo, maar het drukst is ze nog steeds met verhuizen van de ene plek naar de andere: 
Zaterdagochtend werden 2 kittens geboren:
De trotse familie:
Susie vond de doos toch maar niks dus verhuisde ze:
En zondagochtend (24 uur later ja!) waren het er opeens 3:
Susie is druk met voeden en zo, maar het drukst is ze nog steeds met verhuizen van de ene plek naar de andere:
Subscribe to:
Posts (Atom)
