We hebben gewonnen!

Hoi allemaal,

India heeft de worldcup 20-20 cricket gewonnen! Na een zinderende finale tegen Pakistan, zojuist gespeeld. Afgelopen zaterdag moesten "we" (zie hoe leuk in India vind, zolang het maar niet over bankpasjes of straathonden gaat ;-) tegen Australië. Australië is zo ongeveer het Brazilië van cricket dus iedereen werd al helemaal gek toen we daarvan wonnen. Vandaag moesten we tegen Pakistan en dat is ongeveer hetzelfde als Nederland-Duitsland.

De wedstrijd begon om half 6 en vanaf dat tijdstip zat/stond half Oracle in de kantine tv te kijken. Ikzelf ook. India scoorde 157-5 (dit betekent 157 runs, maar 5 spelers uitgespeeld - zie de spelregels hieronder). Niet echt een geweldige score (we scoorden 188 tegen Australie) en Pakistan had dus een goede kans om te winnen.

Het 2e deel van de wedstrijd heb ik niet kunnen zien want moest nog iets doen op het werk en ook nog van werk naar huis komen. Het was opvallend rustig op straat: normaal doe ik er 3 kwartier tot een uur over (met regen 1,5 uur), maar vandaag was ik er binnen 30 minuten! Toen ik thuis kwam zag ik nog net de laatste "over". Pakistan had nog 6 ballen en ze hoefden nog maar 12 punten te scoren. Wel waren er al 9 spelers uitgespeeld en als je er 10 uitspeelt dan win je ook.

De eerste bal was 0 punten. Dus goed voor India. De tweede bal was 6 punten, erg slecht voor India: Pakistan had nog 4 ballen en hoefde nog maar 6 punten. De derde bal vloog hoog de lucht in en... WERD GEVANGEN! Dat betekende dat de 10e speler werd uitgespeeld van Pakistan en India dus won!! Meteen renden mensen de straat op hier om vuurwerk af te steken en denk dat het netwerk ook plat lag want kon de eerste 2 minuten niet sms'en.

Iedereen dus blij hier, cricket is volkssport nummer 1 dus het is nu net zoiets als dat Nederland de WK voetbal zou winnen. Erg leuk om mee te maken.

Voor de geinteresseerden, de regels voor cricket:

Cricket wordt gespeeld op een rond veld met een diameter van tussen de 114 en 160 meter.
Rondom het uiteinde van het veld ligt een touw dat van belang is bij de puntentelling.
In het midden van het veld is de “pitch” en hier gebeurt het allemaal. De pitch is 20 meter lang en 3 meter breed. Aan elk uiteinde van de pitch staan 3 paaltjes in de grond, deze 3 paaltjes samen heten een “wicket”.

Een cricketteam bestaat uit 11 spelers en voor de wedstrijd begint wordt er getost. De winnaar mag kiezen of ze eerst aan slag willen (batten) of eerst het veld in willen (fielden). De field partij staan met z’n elven in het veld en de bat partij met 2; bij elke wicket staat 1 batsman.

Eén persoon van de field partij, de “bowler”, gooit de bal naar de batsman (van de andere partij dus) die aan de andere kant van de pitch staat. Het gooien moet op een bepaalde manier gebeuren; vanaf een bepaalde lijn en je moet je arm recht houden. Er wordt dus over een lengte van 20 meter gegooid; van de ene kant van de pitch naar de andere. De bedoeling is dat de batsman de bal wegslaat want zo kunnen er punten gescoord worden.

Elke keer dat de bal ver genoeg weggeslagen wordt dat de batsman van de ene wicket naar de andere kan rennen krijgt de partij 1 punt (run). Er zijn 2 batsmannen en ze moeten elkaar kruisen. Dus als batsman 1 bij de wicket aan de linkerkant van de pitch staat en batsman 2 bij de wicket aan de rechterkant moeten ze als het ware elkaars plaats innemen om een run te scoren. Als de batsman zo hard slaat dat de bal het touw raakt dat rondom het veld ligt, dan krijgen ze automatisch 4 runs. Als de bal zonder de grond te raken in 1 keer over dat touw vliegt (dus het veld wordt uitgeslagen), krijgen ze 6 runs.

Elke bowler mag 6x werpen, dit wordt een “over” genoemd. Na elke over wordt er gewisseld; er komt een andere bowler en ook wordt er van wicket gewisseld. Als er eerst van links naar rechts werd gegooid dan wordt er nu van rechts naar links gegooid. Let op: er wordt dus niet van TEAM gewisseld, alleen van BOWLER. Als India besloten heeft om te fielden dan blijven ze dat doen totdat ze uit zijn, dan pas wordt er gewisseld tussen de teams. India wordt dan slag en de tegenpartij wordt field. In deze worldcup heeft elk team 20 overs. In totaal wordt er dus 120 keer geworpen (20x6 ballen per over).

Tegen Engeland scoorde India 6 "sixes" in 1 over, dat is echt onvoorstelbaar goed. Kijk maar op: http://www.youtube.com/watch?v=ZZo7M5UYwmw&mode=related&search

De slagpartij probeert dus zoveel mogelijk punten te scoren en de fieldpartij probeert om de batsmannen uit te spelen. Er zijn 4 manieren:

1). De bowler gooit de bal, de batsman raakt hem niet en daardoor raakt de bal de wicket achter
de batsman. Dit is een “Out Bowled”.
2). De batsman blokkeert de wicket met zijn lichaam zodat de bal de wicket niet kan raken. Dit is niet toegestaan en wordt een “Out LBW (LegBefore Wicket)” genoemd.
3). De batsman slaat de bal, maar iemand van de field partij vangt hem. De “Out Caught” en
4). Wanneer de batsmannen aan het rennen zijn tussen de wickets om runs te scoren en de fieldpartij gooit de bal tegen de wicket voordat de batsman er is dan is deze uit en dit is de “Out
Run Out”.

De batsman die uit is moet het veld verlaten en wordt vervangen door een andere (vaak minder goede!) speler.

Er wordt gewisseld van team zodra er 20 overs zijn gegooid door de field partij of zodra de field partij 10 van de 11 batsmannen heeft uitgegooid. De regel van de 20 overs geldt voor deze world cup, er zijn ook cricket matches waarin ze zoveel mogen werpen als ze willen en er wordt pas gewisseld als er 10 van de 11 batsmannen uit zijn. Deze wedstrijden kunnen letterlijk dagen duren!

Als je cricket op t.v. kijkt dan laten ze onderin beeld de score zien. Als je 183/3 ziet staan, dan betekent dat dat er 183 runs gescoord zijn en dat er al 3 batsmannen uitgespeeld zijn. Bij de overs zal iets staan van “12.3”, dit betekent dat er al 12 overs geworpen zijn en dat ze nu
bij de 3e bal van over nummer 13 zijn.

Partij 1 zet dus het doel voor partij 2. Als partij 1 na 20 overs een score heeft van 150 runs, dan moet partij 2 dus 151 scoren. Doen ze dat, dan winnen ze. Doen ze dat niet, dan verliezen ze.



Pakistan had dus bijna gewonnen (ze hoeften nog maar 6 punten en hadden nog 4 ballen), maar omdat de 10 spelers uitgespeeld waren won India alsnog!

En nog even mijn favo moment van de worldcup: Het einde van India-Australie. India weet al dat ze gaan winnen dus 1 van de spelers is aan het dansen op het veld:

http://www.youtube.com/watch?v=0dnidqGXd1E

Wat vakantiefoto's van Nederland

Arun op de boot van Laura / Arun on Laura's boat




Arun in de sneeuw / Arun in the snow



Diner in Harderwijk / Dinner in Harderwijk



Bij het Louvre in Parijs / Next to the Louvre in Paris



Voor de bruiloft van Maaike en Sebastiaan / For the wedding of Maaike and Sebastiaan

Robinsky

Voor bijna 10 dagen hebben we een hond in huis gehad, Robinsky. Robinsky is de (ex-straat)hond van een Poolse collega en aangezien zij en haar man op vakantie gingen, hebben wij op de hond gepast.

Ze vertrokken al toen ik nog in Nederland zat (moest weer terug voor een nieuw visum) dus zolang was Robbie ondergebracht bij de dierenarts. Ik had de dierenarts 's middags opgebeld om te vragen of ik de hond die avond kon ophalen. Hij was op dat moment onderweg, maar zou om 7 uur terug in de praktijk zijn. Ik een taxi gebeld (wilde niet met de hond in een ricksjaw) en iets na 7'en was ik bij de dierenarts. Hij stond al bij de deur en het eerste wat hij vroeg is waar de hond was. Euh.... "Die had u toch?". "Ik heb helemaal geen hond, die heb jij toch? Hij is toch ziek??". Bleek dus dat hij had begrepen dat ik doorverwezen was door Monika en Gunjan (zo heet haar man) en dat ik zelf een zieke hond had. Robinsky was in het huis van zijn assistent, een half uur rijden verderop. Omdat ik weinig zin had om de volgende dag te gaan, zijn assistent en ik in de taxi gestapt en hebben we Robinsky opgehaald. Door de nodige files onderweg was ik uiteindelijk om 9 uur thuis...

Ik had bedacht dat ik iets eerder uit zou stappen zodat Robinsky meteen zijn avondwandeling had gehad. Even schoot het door me heen dat ik geen plastic zakje bij me had. En dat ik toch wel de drollen op moest ruimen. Maar toen herinnerde ik me weer hoeveel straathonden er rondlopen en die poepen ook niet allemaal bepaald netjes in de goot. Om maar te zwijgen van alle mensendrollen (!!!) die je tegenkomt omdat er mensen zijn die denken dat Bangalore 1 groot openbaar toilet is....

Enfin, Robbie en ik dus naar huis gewandeld, maar dat was iets minder relaxed dan ik verwacht had. Had namelijk totaal geen rekening gehouden met de straathonden die Robbie als een indringer zagen en hem dat ook goed duidelijk wilden maken. Van alle kanten werd er gegromd en geblaft en 1 hond viel Robbie zelfs aan. Straathonden zijn hier best agressief, vooral 's nachts. In de afgelopen maanden zijn er 3 kinderen doodgebeten, van 1 waren alleen de botten nog teruggevonden... Als volwassene heb je er niet zo heel veel last van. Tenzij je op een motor rijdt (straathonden vinden het erg leuk om in je broek te gaan hangen dan) of dus een hond bij je hebt.

Eenmaal thuis, Robbie moest op 3 poten de trap op omdat die rot-straathond hem best hard gebeten had, heb ik hem wat eten gegeven. Geen verantwoord hondenvoer, maar rijst-met-een-prutje. Volgens Monika at hij dat altijd, maar mooi niet dat hij een hap nam. Denk dat hij de kookkunsten van onze maid Valentina niet echt kon waarderen.

De volgende dag (vrijdag) moest ik gewoon werken dus zou Robinsky de hele dag alleen thuis zijn. 's Ochtends een rondje gelopen, gewapend met een stok om de straathonden van me af te meppen, en 's avonds toen ik terug kwam weer. Tot mijn grote opluchting had hij niks stuk gemaakt en ook had hij zijn behoeften netjes bewaard tot 's avonds. Helaas leek hij het eten nog steeds niet lekker te vinden dus heb ik in het weekend maar echte hondenbrokken gehaald. Kostte bijna 20 euro voor 4kg en daar zou hij dan 10 dagen mee kunnen doen. Ik eet zelf nog niet eens voor 20 euro in 10 dagen!!! Maar goed, de hond bracht ook wel veel gezelligheid, dus dat had ik er wel voor over.

Zondagavond kwam Arun weer thuis, die was in Goa voor een seminar en die schrok zich ook rot toen we gingen lopen en die ene gemene straathond Robbie weer aanviel. Hij belde de politie die beloofde dat ze iemand zouden sturen, maar tot nu toe niks gezien... Denk dat er eerst weer een kind doodgebeten moet worden voordat ze iets doen hier :-(. Ook Arun vond het erg gezellig met Robbie in huis. Behalve het feit dat Robbie gewend is om in bed te slapen. Van Arun mocht dat niet, dus wat deed die slimme hond? Op het moment dat wij naar bed gingen sloop hij stiekem onder het bed en daar bleef hij dan heeeeeel stil liggen. Wij dachten dat hij in de kamer was, dus deden de deur dicht. Als we dan eenmaal lagen te slapen klom hij op het bed. Waar hij vervolgens het halve bed in beslag nam.

De rest van de week hebben we Robbie vooral boven op het dakterras uitgelaten zodat we de straathond konden ontwijken. Alleen als we hem niet zagen dan liepen we wel een "gewoon" rondje. Robinsky raakte ook gewend aan de hondenbrokken en leek ze zelfs wel lekker te vinden.

Op zondag haalden Monika en Gunjan hem weer op, nadat we hebben aangeboden dat we best willen oppassen als ze een weekendje weg gaan of zo. Het is echt leuk om een hond in huis te hebben, maar heel eerlijk hebben we er niet genoeg tijd voor om er echt 1 te hebben.


Verder... is er een heleboel gebeurd. Dat krijg je natuurlijk als je maandenlang niks schrijft... We hebben een aantal feesten gehad hier, ben dus naar Nederland geweest, de kinderen zijn geweest. 2 keer zelfs. Volgende week loop ik een modeshow, georganiseerd door een bedrijf dat trainingen geeft aan Indiers die naar het buitenland gaan. Ze waren op zoek naar buitenlandse modellen (ahum) die in Indiase kleding gaan lopen. Paar weken geleden ben ik geweest om de maten op te laten nemen, morgen passen en volgende week zaterdag is de show. Ook komt volgende maand de koningin naar Bangalore en als het goed is ontvangen we via de ambassade een uitnodiging. Ben erg benieuwd!

Zoals vaker heb ik het voornemen om de site vaker te gaan updaten. Kans is nu wel groter omdat 1 van onze buren draadloos internet heeft en dat niet heeft beveiligd. Oftewel: ik kan via mijn laptop op zijn netwerk en zo op internet. Dus internet thuis :-D.

Voor nu allemaal heel veel liefs en geniet van het mooie weer! Het is bij jullie bijna net zo warm als bij ons!

Liefs,

Sanne

JOURNAL DE EUROPE-1

ARRIVAL- THE FIRST ATTACK
24th May/07

On the night of 23rd may my life had a historical moment. It didn’t come with applause or fame attached to it. But it had years and years of dreaming, reading, watching movies and listening to music behind it. And all of that was packed in to a backpack by my feet.

I was headed to Europe. To see what they did with all the spices they took from us.

The visa process was smooth. The Netherlands embassy along with Belgium has a collection office in bangalore now. If all your papers are in order it shouldn’t take more than three days. A definitive sign that our country is cruising at a decent knot on the progress channel.

The air france flight was uneventfull. Some forgetfull food, two glasses of wine and some forgetful movie later we landed at Charles de gaulle airport in paris. I had my first glimpse of the Eiffel Tower from air. And a lovely cloudless view of paris laid out in almost concentric circles, sliced further in to cute cake wedges. The seine cutting across peacefully. I have never seen a sight like this before in my life of course. The topography and architecture of the various cities and countries I have visited, the view when you come in to land still has a loose resemblence to some other city you’ve been to. But coming in to land at paris is a breathtaking sight of European ingenious town planning from ages back and the splendor of French architecture.

But I was in transit for a further flight to Amsterdam to meet sanne’s parents and kickstart my holiday from Holland. We had barely an hour to catch the connecting flight. Sanne went through the EU channel for the passport check and I was in a long que for the “rest of the world”. But for all the French ingenuity this channel was manned only by one person! And three other flights arrived in quick succession with ours. Of course as expected we missed our flight cause the polizie blond dub took his time inspecting the passports. But I must say there was no reason to fret cause of course they had a counter for “missed flight” people! So we just stood in a lil que and after showing our flight tickets we were issued new ones to the next flight to Amsterdam in 40 minutes.

While sanne was being sanne freaking out a bit cause she couldn’t find a place to call her parents I took in the beautiful architecture of the airport. It forms a criss crossing net of steel and glass creating a feeling that you are inside the belly of some giant fish, the crisscrossing steel ribs creating diamond shaped glasses forming the illusion of fish scales. Oh and here are a couple of interesting things about the airport. Seen the movie “the terminal”? On 26 August 1988, Merhan Karimi Nasseri found himself held at Charles de Gaulle airport by immigration. He claimed he was a refugee, but had had his refugee papers stolen. After years of bureaucratic wrangling, it was concluded that Nasseri had entered the airport legally and could not be expelled from its walls; but since he had no papers, there was no country to deport him to either, leaving him in residential limbo. Nasseri continued to live within the confines of the airport until August 2006, even though French authorities have since made it possible for him to leave if he so wished. He was the inspiration for the film The Terminal. He was hospitalised in August 2006 and his current location is unknown.
Another tidbit for designers and typographers, the typeface frutiger was commissioned as the official typeface of the airport.

We arrived in Schipol, Amsterdam to discover that our luggage had decided to stay back a couple of days in paris to… well take in the sights I assume. Blah de blah de blah…. after an hour long wait in a que to report the luggage missing we were assured we would hear from them by late evening and we would have our luggage probably in a day delivered by courier.

So there we were, finally out of the airport. Sanne’s parents were there to pick us up for the ride to zutphen, where they live.

Hello Holland!

So there we were crusing along on the highway at about 120 with the GPS chick babbling instructions at us which sounded to me like “now turna fifty links” and “neenge route breakening” when we pull up behind another car in lane two of a 4 lane road. There is hardly any traffic. To my left is another neat line of cars and trucks as well. And to my right is a lane that has smooth running traffic and another one after that which has no traffic at all. At this point when I am mulling over why we have stopped I am informed, “traffic jam!!”. So I say the only thing you can say at moments like this, “where?”. Jan points directly in front of him through the glass of the SUV at a neat line of cars and says, “there.” Well HELLO!!! Have you looked to your left where the cars are moving along OR to your right where the lane is half empty and that other lane beyond that is like positively deserted!!!!

Upon having posed this question as delicately as I could to them I am patiently informed, that you can not cut to your left cause the traffic is moving along at only a slightly faster pace than ours and you don’t do that cause it is not good road manners, and the lane to my right curves some 300 meters!!(time to overtake the traffic twice you would think) up front to another town. Aaaand the lane after that is only for cop cars or ambulances and to be used by the gentry only in case of extreme emergency! Oh! And the same goes for honking. Only in dire situations. Like an elk on the road.

Sanne’s parents live almost on the border of two quaint little village/towns, zutphen and brummen. Pronounced zutpha and brumma. But lets not get in to a dutch language course, at best it sounds like someone might need a Heimlich maneuver soon. More on that later.

Their house is typical dutch old world architecture. In fact most if not all the houses across little towns and villages have roughly the same philosophy behind its architecture. It is basically an inverted “V”, with the stalks of the V straightening out a few feet before the ground. It is cute, it is quaint and very fetching with a garden in front and back. I was introduced to their horse, eidelweiss and their smartypants of a cat, titia.

Dinner was at 7. For my benefit. Otherwise dinner is at 5 30. Did I hear someone say that’s teatime?? Sorry old chap, but we do have coffee after dinner if you like. It was lovely sitting out in the garden, tucking in to warm food and having a beer. The air crisp and clear. The air fresh. The only sound the rustling of the leaves and the occasional snort from the horse.

After dinner me and sanne took a ride down to the city center of Zutphen. A few minutes ride by car. One of the oldest cities in the country, it has a rich history and is quaint in an almost fairytale kind of way. Cobblestoned streets, an ancient church and an old castle with a spire that can be seen across the city. Oh and in this old castle lives sannes’s childhood friend laura! Yeah! In the freakin castle!! Apparently the city council picks a person every few years from applicants in the town who can live in this landmark of the town. So a quick visit to the coffeshop( all that you have heard is true!!!) to stock up for “Pinkpop”, a three day camping concert in landgraf where we were heading in a day and a visit to see the lady in the castle and we were back home to catch 40 winks before a day of sightseeing and then off to pinkpop!!!!

NEXT EPISODE- PINKPOP AND OTHER ANIMALS

Bankpasje

9 februari jongstleden... Ik wil naar het vliegveld om mn moeder en tante op te halen en aangezien het niet bepaald loopafstand is, en ik dus een riksjaw moet nemen, ga ik naar de pinautomaat om te pinnen. Tot mijn grote schrik wordt mijn bankpasje ingeslikt. Shiiiiiips!!! Het was potverdorie net een nieuw pasje want in januari was ik zo snugger geweest om mijn bankpasje te vergeten in de automaat en ik had dus een nieuwe aangevraagd. Mijn 2e reactie is: hoe moet dat nu met ophalen? Arun had het namelijk gepresteerd om in 1 maand 3 telefoons kwijt te raken dus op dat moment had hij geen telefoon. Gelukkig zat hij bij een vriend dus kon ik hem daar bereiken. Hij had al een taxi besteld en zou mij het nummer van de chauffeur doorgeven zodat ik hem daar kon bereiken. Ik zou dan een riksjaw nemen en ergens halverwege zouden we elkaar dan wel tegenkomen zodat hij de riksjaw kon betalen.

Ondertussen ook phonebanking opgebeld want wilde wel even weten wat er aan de hand was. De jongen aan de telefoon gaf aan dat hij dacht dat het een technische storing was; immers, mijn pasje was net nieuw dus het kon niet beschadigd zijn of zo. Ik vond het een beetje vreemd want zowel mensen voor als na mij in de rij konden wel gewoon pinnen, maar goed. Gevraagd of hij ervoor kon zorgen dat het pasje terecht zou komen op de branch vlakbij mijn werk en dat zou hij doen. Het zou ongeveer 4 dagen duren voordat het pasje daar zou zijn.

Op 14 februari (ik had uiteraard geld nodig voor een mooi valentijnscadeautje) ging ik dus naar die branch. "Nee mevrouw, we hebben geen pasje ontvangen hier". Zucht!!! Gelukkig kon ik wel geld opnemen, maar daarvoor moest ik wel een cheque uitschrijven aan mezelf. De vrouw achter de balie mompelde iets van "handtekening klopt niet", maar ik kreeg gewoon mijn geld.

Phonebanking weer gebeld en volgens het meisje dat ik aan de telefoon kreeg was mijn verzoek om mijn pasje naar die branch te brengen niet goed doorgekomen. Mijn pasje was nu bij een andere branch aan de andere kant van de stad. Maar... ze zou er voor zorgen dat het alsnog naar de goede branch gestuurd werd. Alleen ging dat ivm een staking wel een week duren.

21 februari toog ik vol goede moed opnieuw naar de branch. Inmiddels bijna 2 weken zonder pasje en we zouden naar Goa gaan voor een lang weekend. "Nee mevrouw, nog steeds geen pasje binnen gekregen". Ik raakte uiteraard nogal geirriteerd dus de baliemedewerkster beloofde me dat ze zou uitzoeken wat er aan de hand was en mij dan daarover bellen. Op naar de volgende counter om weer een cheque aan mezelf te innen. Dit keer was die vrouw een stuk duidelijker: de handtekening op mijn cheque en die in de computer kwamen niet overeen. Voor alle duidelijkheid: dat zijn dus allebei mijn eigen handtekeningen en voor zover ik kan beoordelen kwamen ze prima overeen. Maar nee, ik kreeg geen geld. Ik dus naar de manager van de branch om mijn beklag te doen. Maar zij gaf die vrouw gelijk: er zat inderdaad een klein verschil in de 2 handtekeningen en ze konden geen risico nemen. Mijn verweer dat de kans dat er een andere Sanne Meijrink in Bangalore rondliep die OOK bij Oracle werkte (in hun systeem staat dat ik daar werk en ik had mijn "company id" bij me, haalde niks uit. Ze vroeg waarom ik niet gewoon pinde dus ik haar uitgelegd wat er allemaal aan de hand was en ook zij beloofde om het uit te zoeken en me te bellen.

Eenmaal weer terug op het werk (en dus geen geld!) zelf nog een keer phonebanking gebeld. Opeens kreeg ik te horen dat mijn pasje vernietigd was en dat ik nu mijn Goldcard (ook een bankpasje, maar met meer mogelijkheden, kun je bijvoorbeeld meer in 1 keer mee pinnen) moest gebruiken. Euh.... welke Goldcard? "Mevrouw, volgens onze gegevens heeft u op 25 januari een verzoek ingediend voor een Goldcard en die is verstrekt. Vandaar dat uw pasje is ingeslikt en inmiddels vernietigd". Ik was eerst stomverbaasd en daarna boos: Ik heb nooit om een Goldcard gevraagd, heb er zeker geen gekregen en als dat het verhaal is, waarom hadden ze dat dan niet eerder gezegd? Het meisje zei dat ze zou uitzoeken wat er precies gebeurd was en ze zou me dan terugbellen.

Redelijk afgekoeld en gerustgesteld ging ik weer aan het werk. Er waren nu 3 verschillende mensen aan het uitzoeken wat er aan de hand was (de baliemedewerkster, de manager van de bank en het meisje van phonebanking) dus het zou vast niet al te lang duren voor er een oplossing was. Helaas... geen telefoontje en de volgende dag zouden we naar Goa gaan.

De volgende dag, op weg naar het vliegveld, belde ik zelf nog maar een keer met phonebanking. Weer een ander meisje, weer hetzelfde verhaal uitgelegd en ook zij bevestigde dat er een Goldcard was verstrekt, maar ze wist niet waar die nu was. Het goede nieuws was dat er in Goa wel een HDFC bank was (dat is de bank waar ik bij zit) dus ik zou het daar kunnen proberen met mijn cheque. Goa was geweldig en de HDFC bank daar ook. Met mijn company ID en het noemen van de meisjesnaam van mijn moeder kreeg ik mijn geld. Gelukkig maar!

Nadat we terugkwamen uit Goa maar weer eens gebeld. En nog eens gebeld. En nog eens. Om een lang verhaal kort te maken: na talloze telefoontjes en uiteindelijk een gesprek met een manager phonebanking bleek de beste oplossing om deze mysterieuze Goldcard te cancelen en een nieuwe aan te vragen. Dit gebeurde op 28 februari en dit nieuwe pasje zou dan binnen een week worden bezorgd. Nou, ik was erg benieuwd!

Het begon goed, een week later had ik inderdaad de pincode, maar nog niet het pasje. Weer phonebanking gebeld en ik kreeg het verzoek te wachten tot vrijdag, soms duurde het iets langer. Op vrijdag geen spoor van mijn pasje, maar wel een telefoontje van de branch aan de andere kant van de stad: "Mevrouw, we hebben hier al een maand een Goldcard voor u liggen, wanneer komt u die ophalen?". Ik dacht dat ik gek werd: de "mysterieuze" Goldcard had dus een maand lang op een branch gelegen en NIEMAND die dit aan mij had verteld. De jongen die me belde legde uit dat pasjes alleen maar naar een branch worden gestuurd op speciaal verzoek van de klant (ik dus) en dat ze pas na een maand bellen als het pasje niet opgehaald was.

Gevraagd of ik met de manager kon spreken want ik had al helemaal nooit een verzoek ingediend om mijn pasje naar die branch te brengen, en zij legde me uit dat in principe elke medewerker van Oracle een Goldcard krijgt. In mijn geval had de HDFC helpdesk van Oracle dus "vergeten" om dit aan mij door te geven. Even voor de duidelijkheid: je kunt je bank hier niet zelf kiezen, dat doet het bedrijf waarvoor je werkt. Oracle werkt met HDFC bank, maar als ik nu naar een ander bedrijf zou gaan die met ICICI bank werkt, dan moet ik dus naar die bank overstappen. Grote bedrijven als Oracle hebben vaak 1 of 2 medewerkers van de bank in hun kantoor zitten om vragen te beantwoorden en door te geven als er een nieuw pasje is aangevraag....
Ik vertelde de manager dat dit pasje inmiddels geblokkeerd was en nog bedankt voor het bellen!

Op zaterdag nog maar eens phonebanking gebeld: "Mevrouw, ik zie dat uw pasje is teruggestuurd naar Chennai! De bezorgdienst is 3x bij u thuis geweest en u was er steeds niet dus dan sturen ze het terug. U kunt uiteraard een nieuwe aanvragen, dat duurt dan wel een week". Ik ben ontzettend tekeer gegaan tegen dat kind want nu had ik het echt gehad. Doorverbonden met de manager en die zou het uitzoeken en... (jullie voelen hem al aankomen) mij hierover terugbellen.

Uiteraard niks gehoord, tot ik dinsdagavond thuis kom en een brief van HDFC bank zie liggen met... ja hoor... mijn pasje. De bezorgdienst was inderdaad 2x eerder geweest en uiteindelijk hadden ze die dag mijn pasje maar aan onze watchman gegeven. Wonder boven wonder werkt het pas je (meteen geprobeerd) dus voor nu zijn de problemen opgelost. Overigens niks meer van HDFC gehoord na mijn telefoontjes van afgelopen zaterdag.

Het is echt onvoorstelbaar hoe niet-service gericht bedrijven hier zijn. Ze bellen nooit terug, zijn brutaal aan de telefoon en als ze het antwoord niet weten dan hangen ze gewoon op. Ik moet eigenlijk nog een keer naar de branch om mijn handtekening aan te passen en wat andere kleine wijzigingen door te geven, maar ik wacht wel een week of 2. Voorlopig kan ik de naam HDFC bank niet meer horen of zien!

Verder is trouwens alles goed ;-)

Ash en Abhishek gaan trouwen!

Wie? Hoor ik jullie denken. Nou, dat zal ik jullie eens gaan uitleggen. Aishwarya Rai en Abhishek Bachchan zijn hét showbiss couple van Bollywood. Denk Brad Pitt / Angelina Jolie: ze zijn zeg maar de “Brangelina” van India.

Meer dan een jaar doen de geruchten al de ronde dat ze verloofd zijn, gaan trouwen of zelfs al in het geheim getrouwd zijn. Misschien wel al langer, maar toen was ik hier nog niet en las ik er uiteraard niks over in de kranten. Allebei zijn ze Bollywood acteurs en niet zomaar de minsten: Abhishek is de zoon van Indiaas meest gerespecteerde acteur, Amithab Bachchan (ook wel Big B genoemd) en zijn moeder, Jaya, was tot aan haar huwelijk ook zeker niet onverdienstelijk als actrice.

Ash heeft weliswaar geen acteur roots, maar is wel een ex Miss World en ondanks dat ze vaak als “te plastic”wordt bestempeld (dat kind is echt onvoorstelbaar mooi), heeft ze behoorlijk wat films op haar naam staan, zowel in Bollywood als Hollywood.

En nu gaan ze dus officieel trouwen… de kranten raken er niet over uitgepraat. Natuurlijk gaat het over de zaken waar een Nederlandse gossip zich ook mee bezig zou houden: wat is de locatie, wie worden er uitgenodigd en vooral: wat trekt ze aan? Doet ze om zou ik eigenlijk moeten zeggen want uiteraard gaat ze in saree. Als ik het goed heb begrepen wordt er nu ergens een zijden saree speciaal voor haar gemaakt die ongeveer 13 duizend euro (!) gaat kosten.

De trouwdatum is nog niet geprikt want dat kan alleen door een astroloog gedaan worden, maar de verwachting is dat ze ergens in februari al zullen gaan trouwen. Dit omdat Abhishek’s oma erg ziek is en er graag wel bij wil zijn. Jaja, inmiddels ben ik van alles op de hoogte.

Uiteraard wordt er ook veel geschreven over het verleden van de toekomstige bruid en bruidegom. Abhishek is ooit kortstondig verloofd geweest met een andere Bollywood actrice en ook Ash heeft al een aantal relaties gehad. En dat kan natuurlijk niet. Ook heeft Ash de fout gemaakt om in één van haar laatste films “te gewaagd” gekleed te gaan en daar is een groot deel van de bevolking ook niet echt over te spreken. De grote vraag is nu ook wat Ash gaat doen na haar trouwen.
Toen Amithab en Jaya gingen trouwen is Jaya gestopt met werken. Een getrouwde vrouw “hoort” niet met andere mannen te flirten, zelfs niet in een film. En aangezien in de films van tegenwoordig soms zoenscènes zitten en vrouwen niet altijd meer van top tot teen bedekt zijn, is het eigenlijk een uitgemaakte zaak: Ash moet stoppen. Hou wel in gedachten dat “zoenscènes” hier een kus op de mond betekent en kleding waarin de vrouwelijke vormen ook maar enigszins uitkomen als vulgair beschouwd wordt. Natuurlijk kun je de discussie aangaan dat een saree eigenlijk ook wel erg veel bloot laat zien, vooral de buik en taille en dat er trouwens heel veel Bollywood films zijn waarin de meiden westerse mini-rokken en naveltruitjes dragen, maar dat telt dan niet. Onlangs is er een complete zender van de televisie gehaald, AXN, omdat zij het lef hadden gehad om een programma over “de tien meest sexy reclamespotjes” uit te zenden.

Volgens bepaalde bronnen zal Ash waarschijnlijk in ieder geval tot 2008 nog werken aangezien ze al getekend heeft voor een aantal films. Wat er daarna gaat gebeuren is nog een verassing voor iedereen, inclusief Ash zelf. Zij neemt na haar trouwen dit soort beslissingen niet meer zelf, dat wordt gedaan door de man of zijn ouders. In haar geval zullen het haar schoonouders zijn die beslissen over haar toekomst. In een interview heeft ze zelf ook aangegeven dat het eigenlijk al een tijdje zo is dat zij beslissen of Ash wel of niet in een film gaat spelen en zo ja, hoe ze gekleed gaat en wat voor dingen ze wel of niet kan doen.

Voor ons Nederlanders bijna onvoorstelbaar, maar hier in India nog de gewoonste zaak van de wereld. Een vrouw wordt in principe als bezit gezien van haar man en als ze bij haar schoonfamilie in komt te wonen (wederom een normale zaak hier) als bezit van de hele familie. Een vrouw kan hier volgens de wet ook niet vreemdgaan; als zijnde “bezit” is dat onmogelijk. Mocht ze buiten haar huwelijk wel een affaire hebben dan is alleen die man strafbaar op grond van dat hij aan haar man’s “bezit” heeft gezeten, vergelijkbaar met als hij aan zijn televisie zou hebben gezeten zeg maar. Voordat mensen zich helemaal druk gaan maken, er zijn ook normale mensen hier en Arun is er gelukkig 1 van. De zogenaamde “cosmo-crowd” is veel westerser ingesteld en vrouwen krijgen (van hun man, niet van de wet!) dezelfde rechten als de man. Helaas is de cosmo-crowd maar iets van 10% van de hele bevolking hier dus het zal nog wel even duren voordat dit voor iedere vrouw zo is.

Er is bijvoorbeeld ook een televisie commercial waar ik me dood aan erger. Een vrouw vertelt dat haar man thuis is gekomen met een aantal vrienden en ze eisen een bepaalde snack. Gelukkig voor haar heeft ze de nieuwe XYZ snelkookpan zodat ze binnen een half uur aan hun wensen kan voldoen. De mannen zijn vol lof over haar kookkunsten en haar man eindigt het spotje door trots te zeggen “dat is nou mijn vrouw!”. Op zich ben ik echt niet te beroerd om wat zoutjes op tafel te zetten als Arun mensen uitnodigt, maar hij moet het toch echt niet in z’n hoofd halen om van mij te eisen dat ik een bepaalde snack ga maken. Zal hij ook niet doen want ik kan voor geen meter koken, maar dat terzijde. Maar voor veel vrouwen is dat toch wel het leven als getrouwde vrouw: thuis zitten wachten met de potten en pannen tot manlief thuiskomt en precies doen wat hij wil en verwacht. En het ergste (of nou ja, dat vinden wij dan, zij niet!) is dat die vrouwen dat ook echt ZELF WILLEN. Er zijn meiden die ik persoonlijk ken die dromen van een leven als huisvrouw. Een leven waar ze thuis zitten, het huis schoonmaken en leuk decoreren, ze thee drinken met de buurvrouw en een uitgebreid ontbijt, lunch en diner koken voor hun man. Ze sterven nog liever dan dat ze hem iets laten koken en het grootste compliment dat ze kunnen krijgen is dat hun man ze een goede huisvrouw vindt.

Kortom: de emancipatie is hier nog ver te zoeken en als het aan het merendeel van de vrouwen ligt, komt die er voorlopig ook niet.

Snapshots from heaven

I am putting together some pixs from my shoot in the next mail. so everyone has an idea from where to where it went. the campaign itself will be out probably this weekend in seven states.

in the meanwhile.... 2 random pixs. one from krabi and one from the harbour in phuket.

A freakin good new year to all!!!!! funk on!!!!

arun

Alweer half januari...

Hoi iedereen,

Van het goede voornemen om meer te schrijven is nog niet veel terecht gekomen. Van het minder eten en meer sporten ook niet trouwens, haha. Wat hebben we de eerste weken van 2007 uitgespookt?

Allereerst oud & nieuw zelf. Na de meest uiteenlopende plannen zijn we uiteindelijk naar het Taj Westend (allemaal even googelen nu ;-) ) hotel geweest. Op oudjaarsdag in de middag ingecheckt en we hadden echt super luxe kamers: breedbeeld televisie, bad, groooot bed, balkon en het allerbeste: een persoonlijke butler. Het Westend had een arrangement waarbij je per kamer ook 2 kaartjes kreeg voor het "Blue Bar" feest. De Blue Bar is de bar van het hotel, in de tuinen en een plek waar de who is who van Bangalore komt.
Na het inchecken zijn we het zwembad ingedoken. Erg koud, maar wel verfrissend zullen we maar zeggen. Daarna naar de sauna en het stoombad en weer terug naar de kamers om wat te eten. Kamers ja, want we waren in totaal met z'n zevenen / 3 kamers: Arun en ik, Noel en zijn vriendin, Ambika en Omal (Noels zus), Sal (haar man) en Littil (Omals en Noels jongere broer). Toen we van onze overheerlijke club sandwich genoten kwam onze butler om te vragen hoe laat hij het bad moest klaarmaken. Zes uur leek ons wel een mooie tijd dus om zes uur was het melkbad klaar: echte melk in het water (schijnt goed voor de huid te zijn), overal kaarsen en bloemblaadjes in het water en rondom het bad. Luxe!!!!!!!

Tegen acht uur onze mooie kleren aangetrokken en op naar de Blue Bar. Al het eten en drinken was gratis en dan hebben we het wederom niet over kip, patat en appelmoes, maar meer in de richting van oesters en kaviaar. Allebei niet echt superlekker, maar ja... het hoorde er nou eenmaal bij, arme wij ;-). Drinken was ook goed, er was een super professionele coctailshaker die voor iedereen wat anders mixte en allemaal even lekker. Vooral veel martini-watermeloensap gedronken en champagne natuurlijk. Tegen half 3 waren de meeste mensen dronken dus tijd om terug te gaan naar het hotel. Ik zal geen namen noemen, maar er was iemand die echt geen flauw idee had hoe hij terug was gekomen, ergens na 12 uur was hij het allemaal kwijt geraakt, wel grappig overigens ;-).

Nieuwsjaarsdag lekker gegeten van het ontbijtbuffet en in plaats van 11 uur mochten we om 3 uur 's middags uitchecken. Arun nog een massage, ik nog even slapen en toen was het tijd om te gaan. Het arrangement was echt super uitgebreid voor de prijs, bijna te mooi om waar te zijn. En dat bleek het ook bijna te zijn... Bij het uitchecken kwam er een of andere manager naar ons toe dat ze een fout hadden gemaakt... we hadden een arrangement gekregen die eigenlijk zo'n 100 euro per kamer duurder was en dus te weinig betaald. Na en uur overleg en nog meer managers erbij hadden we ze aan het verstand gebracht dat inderdaad ZIJ een fout hadden gemaakt en niet wij dus, zoals Hans Teeuwen zou zeggen: Vette Pech voor de kabouters!

De eerste week van januari had ik vrijgenomen en dat was maar goed ook want Vamshi en Jd kwamen op bezoek. Allebei een stuk gegroeid (7 en 4 zijn ze nu), maar nog even lief als de afgelopen keren. Voor het eerst dat ze alleen hadden gevlogen en Delhi - Bangalore is toch bijna 4 uur vliegen. Ook nog eens 1,5 uur vertraging door het weer, maar uiteindelijk waren ze er toch. Arun moest die week werken, maar had gelukkig wel het weekend vrij kunnen krijgen. De eerste dagen beetje rustig aan gedaan... beetje winkelen en zo en naar de film Happy Feet geweest (met die dansende en zingende pinguins, echt wel grappige film!). Arun had gehoord dat er 3 uur van Bangalore een leuk viskamp was en hij had geprobeerd daar informatie over te vinden. Maar zoals gebruikelijk in dit land was er zelfs met google niks te vinden. Pas op vrijdag kwam hij via-via achter het telefoonnummer en toen waren ze al volgeboekt voor zaterdag op zondag (je blijft daar zeg maar 2 dagen, 1 nacht). Daarom zaterdag maar naar Wonderla gegaan, een pretpark. Het park is onderverdeeld in een waterpark en dan het droge gedeelte met allemaal achtbanen en zo. We hadden onze zwemspullen niet bij ons en achteraf gelukkig maar want ik was anders zo in mijn bikini daar naar binnen gelopen. De kinderen en Arun hadden shorts gekocht zodat ze wel naar binnen konden en eenmaal binnen bleek dat iedereen met de kleren aan zwemt. Ik had dus mooi voor schut gestaan met mijn bikini....

Het pretpark zelf was erg leuk. Totaal niet druk en de meeste achtbanen en attracties deden niet onder voor menig Europese. Arun is niet zo van de achtbanen en hij heeft ontzettend last van zijn rug, maar ik ben nog wel in een paar leuke geweest. Ook in een grote schommelboot met Vamshika die in het begin heel stoer zei dat ze wel hoopte dat hij hoog en hard ging, maar toen dat eenmaal gebeurde het op een krijsen zette en noooooooit meer met mij ergens in wilde gaan, hahaha.

Na het dagje pretpark in een hotel overnacht en op zondag naar het Cauvery Fishing Camp. We hadden bedacht om daar een dag te blijven want Arun en ik moesten allebei weer werken op maandag, maar het was gewoon te mooi om niet te blijven. Het ligt midden in de bossen, aan een rivier waar echte krokodillen en heel veel vis zit. De bedoeling is dat je om 12 uur incheckt in of een tent (zijn er 12 van) of een huisje (zijn er 8 van). Het is er dus nooit echt druk, er is veel ruimte en ieder huisje/tent had ook een eigen hangmat en schommel. Ook stonden er overal bordjes met beschrijvingen van de bomen en de dieren die je daar kon tegenkomen (inclusief de King Cobra....) dus zowel recratief als educatief. Om 2 uur is er lunch (erg lekker) en in de middag hebben we een boottochtje op de rivier gemaakt. In een of ander gammele, zelfgemaakte ronde boot en een gids die doodleuk vertelde dat als de boot omsloeg je er geweest bent in verband met de draaikolken en krokodillen. Lekker dus! De krokodillen waren trouwens een stuk groter en echter dan ik had verwacht. Dacht dat het van die kleintjes zouden zijn (dat hadden ze verteld), maar het waren dus echt 2 meter lange exemplaren.... Na de boottocht was er nog vissen (maar toen lagen we te slapen) en een kampvuur. Ook werd er vanaf half 9 diner geserveerd.

De volgende ochtend werden we om half 7 gewekt en was het tijd voor een ochtendwandeling. Normaal ga je dan de heuvel beklimmen, maar omdat we niet dachten dat Vamshi en Jd dat vol zouden houden hadden ze speciaal voor ons een andere route uitgestippeld. Na de wandeling ontbijt, een ritje op een olifant, nog even vissen en toen was het tijd om terug naar Bangalore te gaan. Omdat dit viskamp in de middle of nowhere was, had ik geen bereik op mijn telefoon dus had ook mijn werk niet ingelicht dat ik niet zou komen. Zodra telefoon het weer deed toch naar mijn teamleader gesmst en zijn enige reactie: Ok, heb je nog vis gevangen?? Haha, wou dat alle bazen zo reageerden.

De rest van de week wel gewerkt, Arun had eigenlijk vrij maar moest toch elke dag naar kantoor met de kinderen. Afgelopen zaterdag zijn ze weer vertrokken naar Delhi. Op de laatste dag nog wel wat foto's kunnen maken, hopelijk heeft Arun snel tijd om ze op de site te zetten.

Nu is het erg stil... vooral vandaag want ik ben vrij (is weer eens een feestdag hier), Arun moet wel werken dus nou mis ik het gelach, gekibbel en gespeel wel. Nog een paar maanden en dan komen ze weer :-).

Liefs voor iedereen!

Sanne

Hallo 2007!

Het is alweer bijna 2007... neem aan dat dat bij iedereen al bekend is ;-). Jaar is echt voorbij gevlogen, op zich een goed teken want "time flies when you're having fun".

Ook een jaar in India dus en moet zeggen dat ik redelijk goed ingeburgerd ben. Helemaal gewend aan het eten, de kleding en veel gebruiken. Maak me niet meer zo druk om alle ongelijkheden en andere dingen waardoor je gefrustreerd zou kunnen raken. Hoewel ik af en toe wel iemand door elkaar wil rammelen.

1 van de goede voornemens (behalve natuurlijk de gebruikelijke afvallen en meer sporten) is om de site regelmatiger te updaten. Met mss wat meer "colum" berichten, aan de hand van krantenartikelen hier of zo.

Voor nu iedereen een heeeeeel goed laatste restje 2006 en een spetterend 2007!

Veel liefs, ook van Arun uiteraard!

SENSORY OVERLOAD

blog scroungers, my friends and passerby's. i'm back!!! one more trip to thailand, this time on work. over 10 days. several different locations spread over thialand! one hell of a trip. up's , down's, tears and some blood!! all details will be up in a few days. just got in on 21st past midnight. and a lot of post work to be donw on the images. kisses, hugs, love and warm warm wishes of the season to all!!!

love A

ps. just a few pics from the shoot. more later!!!

Verkiezingen

Hoi allemaal,

Elke dag lees ik op nu.nl wat er allemaal in Nederland gebeurt. Zo zag ik bijvoorbeeld dat het koud begint te worden (hier ook.... nog maar 25 graden overdag :-P) en ook uiteraard het nodige over de verkiezingen. Niet dat ik me nu super interesseer voor politiek, maar als jullie denken dat de regering in Nederland af en toe niet weet waar ze mee bezig zijn, wat info over de politiek hier. Ik kan het alleen maar hebben over Bangalore / Karnataka want er zijn grote verschillen tussen de verschillende staten.

Ik wil het met name hebben over 2 ministeries: Onderwijs Cultuur & Wetenschap en Verkeer & Waterstaat. Niet dat ze hier ook zo heten, maar ik moet mijn verhaal toch ergens aan ophangen.


Cultuur: Voor de mensen die het in Arun's post gemist hebben, Bangalore heet geen Bangalore meer maar Bangaluru / Bangalooru (spreek uit: Bangaloeroe). Per 1 november is de naam veranderd om het meer Indiaas te laten klinken. 6 andere steden hebben ook een nieuwe naam gekregen. Dit is natuurlijk niet zomaar gebeurd... het is zeker 3x uitgesteld omdat ze er nog niet klaar voor waren en nog steeds vergaderen de hoge heren er lustig op los of de Engelse schrijfwijze Bangalooru (met 2 oo) of Bangaluru (met een u) in het midden moet zijn. Een van de vele dingen waarvan de belastingbetalende burger zich afvraagt of het geld niet beter besteed kon worden... Niet dat iedereen belasting betaalt trouwens, bij veel bedrijven gaat dat niet automatisch en moeten mensen dat zelf doen en dat gebeurt dan uiteraard niet. Zag vandaag in de krant nog wel een 'grappige' advertentie: een halve pagina groot, in kleur, met daarin contactpunten om belastinginners aan te geven als ze om een 'bribe' vragen, corruptie dus. Jaja, je moet hier in India blijkbaar de belastingdienst eerst omkopen om belasting te kunnen betalen ;-). Corruptie is een groot probleem, maar kan ook zijn voordelen hebben. Discotheken die om half 12 dicht moeten kunnen opeens toch wel openblijven na het betalen van de juiste personen en als je aangehouden wordt door de politie kom je er met een paar 100 rupees (paar euro's dus) meestal wel vanaf.

Onderwijs is, zoals iedereen weet, erg belangrijk. En zeker in India. Regelmatig zie je in de kranten advertenties van instituten die baby's vanaf 3 maanden oud (!!) trainen zodat ze later erg intelligent worden. Alles staat of valt hier met je scholing. In prinicpe heb je 1 school waar je tot je 16e opzit (dus basisschool en middelbare school in 1) en als die school goed is dan heb je veel betere kansen om toegelaten te worden op een goede universiteit. En die goede universiteit heb je weer nodig om een goede baan te vinden. Niet altijd helemaal eerlijk, maar zo werkt het wel. Alle scholen in India zijn in principe hetzelfde: ze volgen dezelfde syllabus, het grote verschil zit hem in de kwaliteit van de docenten en leermiddelen. Goede scholen zullen alleen docenten hebben die zelf tenminste universiteit hebben gedaan en beschikken over computers, bibliotheek, individuele aandacht voor leerlingen enz. Minder goede scholen hebben lang niet genoeg docenten, soms niet eens een dak boven het hoofd en al helemaal geen computers. Hetzelfde geldt trouwens voor de universiteiten: er zitten echt hele grote verschillen tussen de universiteiten hier, niet zoals in Nederland dat het niet zo heel erg veel uitmaakt aan welke universiteit je hebt gestudeerd omdat ze allemaal wel goed zijn. Ter vergelijking: In de onlangs verschenen top 100 van beste universiteiten ter wereld waren er 7 Nederlands en 1 Indiaas terwijl er ontelbaar veel universiteiten hier zijn. Komt ook omdat er niet zoiets bestaat als MBO of HBO, alles is hier universiteit. Net zoals er dus geen verschil is tussen vmbo, havo of vwo: iedereen zit door elkaar.

Dit even kort als achtergrondinformatie. In Karnataka zijn er scholen die in het Engels lesgeven en scholen die in het Kannada (de lokale taal) lesgeven. Grof gezegd zijn de Engelse scholen beter dan de Kannada scholen en ouders hebben hun kinderen (dus) liever op een Engelse school. In 1994 is er een wet aangenomen in Karnataka dat nieuwe scholen in ieder geval tot en met de 5e klas (zeg maar onze groep 8) in het Kannada moeten lesgeven, daarna mogen ze eventueel overgaan naar het Engels, zo niet dan kregen deze scholen geen vergunning. Eigenlijk wilde de regering alle scholen vanaf 1994 in het Kannada laten lesgeven, maar dat gaf problemen met (met name) de Internatiale Scholen waar buitenlandse kinderen heengaan. Dus: de scholen die al in het Engels lesgaven mochten Engels blijven, de rest moest Kannada worden. Zoals in veel gevallen is er een groot verschil tussen wat de regering zegt en wat daadwerkelijk gebeurt dus veel scholen bleven in het Engels lesgeven, ondanks dat dat dus eigenlijk niet meer mocht. En geen haan die er naar kraaide want de onderwijs inspectie kon (uiteraard) omgekocht worden. De laatste jaren, met de IT boom hier, zijn er ontzettend veel internationale bedrijven gekomen die niet echt zitten te wachten op Kannada sprekende mensen waardoor het nog eens benadrukt werd dat Engels belangrijk is, wederom: Engels spreken betekent betere school, betekent betere universiteit, betekent grotere kans op een goede baan. Ik kan me voorstellen dat jullie je afvragen wat het probleem is, in Nederland studeren kinderen vaak tot en met de universiteit in het Nederlands en het is niet bepaald zo dat we daarom geen goede banen kunnen krijgen. Het grote verschil is dat in Nederland (bijna) niemand in het Engels leskrijgt en het niveau van Engels is dus voor iedereen ongeveer even goed (of slecht). Dit in tegenstelling tot India waar kinderen die vanaf dag 1 in het Engels les krijgen een grote voorsprong hebben op kinderen die pas vanaf hun 12e, of wanneer ze naar de universiteit gaan, in het Engels les krijgen.

Ongeveer 2 maanden geleden kwam de onderwijsminister er "opeens" achter (na 12 jaar dus....) dat er scholen zijn die in het Engels lesgeven terwijl ze Kannada zouden moeten zijn. En wat besloot deze beste man? Om die scholen allemaal te sluiten! En het gaat hier dus om ruim 2000 scholen, waarvan zo'n 1500 in Bangalore. Het schooljaar loopt hier van mei tot april dus het was lekker halverwege het schooljaar. Grote opschudding dus, niemand wist meer waar die aan toe was en de kranten stonden er vol van. Waarom opeens nu, na 12 jaar? Wat gebeurde er met de honderd duizenden leerlingen? En de leerkrachten? En wat met de leerlingen die aan die scholen waren afgestudeerd? Was hun diploma nog wel geldig? De onderwijsminister legde uit dat de scholen niet moesten zeuren want ze wisten dat ze fout waren. En alle onderwijsinspecteurs die steekpenningen hadden aangenomen zouden worden ontslagen. Leerlingen en leerkrachten moesten nu verdeeld worden over de scholen die WEL de juiste vergunningen hadden en dit alles moest binnen een maand gebeuren. En leerlingen die afgestudeerd waren aan deze scholen hadden een ongeldig diploma want de school zelf voldeed niet aan de eisen. De grote meerderheid vond dit klinkklare onzin en niet kunnen, zo halverwege het jaar. Er waren ook groeperingen die hier erg blij mee waren en vonden dat de minister nog een stap verder moest gaan: ALLE scholen moesten Kannada worden, zelfs de internationale.

Na ongeveer 3 weken kwam de minister tot de conclusie dat het wellicht toch niet zo slim was om de scholen halverwege het jaar te sluiten en besloot hij dat de scholen iig het schooljaar mochten afmaken. En de diploma's zouden gewoon geldig zijn want het was toch wel sneu anders voor die miljoenen (!!!) oud-studenten. Wel bleef hij bij zijn standpunt dat alle scholen van na 1994 Kannada moesten worden want dat was nou eenmaal de wet. Voor de goede info: zijn eigen kinderen zitten (uiteraard) op een Engelstalige school. We zijn nu bijna 2 maanden verder en net zoveel zichzelf tegensprekende berichtgevingen. Niet sluiten, wel sluiten en als wel sluiten, welke scholen? Op het moment is de conclusie dat alle scholen van na 1994 in het Kannada moeten lesgeven, maar wel al Engels als vak mogen geven. De discussie gaat er nu over of dat genoeg is (NEE zeggen de meeste mensen) en of Engels dan vrijblijvend is of dat het een verplicht vak is (want dat willen de Karnataka-lievende mensen niet, die willen helemaal geen Engels). Onbegrijpelijk voor veel mensen hoe dit allemaal gaat, hoe ministers totaal niet nadenken over wat ze roepen en hoe ze binnen 2 maanden van hun standpunt 180 graden draaien en weer terug.

Een ander (kort) ding is met het ministerie van Verkeer & Waterstaat. Ik zal het niet hebben over het verkeer hier (echt alles rijdt door elkaar, 1 grote chaos) of de conditie van de wegen (vol gaten en kuilen en het duurt zeker 2 jaar voordat 1 kleine weg is aangepast met alle overlast van dien), maar specifiek over motorrijders. De motor is hier wat voor ons de fiets is: bijna iedereen heeft er wel eentje. Motors kunnen hier niet zo hard als bij ons en mede daardoor rijdt niemand met een helm op. En dat vond de minister van Verkeer & Waterstaat niet kunnen. Iedereen die op een motor rijdt, MOET een helm. Dit was zeker een half jaar geleden al besloten. Maar toen kwamen de protesten want voor veel gezinnen is het simpelweg onbetaalbaar om een helm te kopen. Regelmatig zie je hier vader-moeder en 2 kinderen op de motor en als die allemaal een helm op moeten dan wordt het een beetje te duur. Paar maanden wachten en toen kwam het antwoord: Ok, ok, maar dan in ieder geval de bestuurder. Je vraagt je dan inmiddels al af waarom die regel er uberhaupt is: denken ze dat alleen de bestuurder gewond raakt bij een ongeluk of zo? Maar goed, het was voor de meesten in ieder geval al een vooruitgang. Nog niet goed genoeg want de protesten gingen door, om verschillende redenen. Twee weken geleden kwam dan de definitieve uitspraak: vanaf 6 November moet iedere bestuurder van een motor een helm op (degenen die achterop zit(ten) dus niet). Uitzondering op deze regel is het district Bellary: daar hoeven mensen helemaal geen helm op want daarvoor is het te warm overdag............ Hahahahahahahahahahahahahahaha!!!!!!!

Overigens valt de boete mee: 100 rupee (2 euro) bij de eerste overtreding en 300 (6 euro) bij elk vervolg.

Vanuit Bangalore oeps..... Bangaluru groet u uw correspondente!

Liefssssss

For a fucking good bucket

Well, so the dutch speaking community got the low down on our Thailand trip. The rest of you are obviously not surprised at my late entry. Hell, I haven’t even filled my time sheet. You see, any of these activities need a mood and a time to pen/ enter. And don’t even think of saying “you’re weird”. I know that. :)

Two backpacks and three books checked in at the bangalore airport. Oh! I beg your pardon and I apologise to the bengaluru govt. bengaluru, bengaluru! Pls don’t hang me!!!

Two backpacks and three books checked in at the bengaluru airport on 7th sept. at 12:15 AM. Quick enuf check in. But no window seats. Good news? They serve you alcohol even at that time! The flight was without event and with the time difference we landed there around 5 30 am. Yeah, time travel comes as compliments of the airline.
Now for all you people traveling to Thailand and getting a visa on arrival, here is the real low down. And I am talking to all you miserable third world country people. Paleskins get to conveniently walk in to any of the 30 odd immigrating counters and walk out a few minutes later.

Carry a very recent stamp size photo of yours. Or they will send you to the instant photo counter where you have to shell out 250 bath for six prints.
You have to find and fill out a form. The forms are white in colour and no one will guide you to it.
there is only one que.
Once you get in to the enclosure there are three counters with tokens.
Carry a book. There will be over an hour of waiting.
The thai people at this immigration counter aren’t the smiling kind. They do that only after you exit the airport.
There is no food or drink counter in this enclosure.

What hits you first when you get off is the colour. The traffic on the street borders on a cartoon strip. The taxi’s are painted bright pinks, yellows, greens…. And you have women taxi drivers, just like we did. This is just about when you discover that no one in Thailand speak English beyond a nasal “ah- loww.”
The drive in to Bangkok was quick and we went straight to the Indian embassy to submit sanne’s papers. That was quick enough and for once the people at the embassy was friendly and very helpful. She was told she can pick up her stamped passport on Wednesday, 5 days later. By now it was close to 1pm. I was sure we could leave right away from Bangkok and get to Kho phangan at least by 11 that night, in time for the full moon party. But a quick call to a colleagues boyfriend who works in Bangkok pulled the pavement from under my feet. It is an over night journey of almost 13-14 hours! After a moment of shock I realized this was a backpackers dream come true. Challenge the odds and travel. One way or another. Buses, carts, train…didn’t matter. As long as you’re moving steadily. Buses leave for for surat thani only in the evenings so that they are in time for the early morning ferry to the island of kho phangan. So we headed straight to the railway station hoping to find a train to surat thani. A sky train (elevated rail system) got us quickly to the main station and we made a beeline to the counter that said “tourist assistance”. Of course no one at that counter cud speak English and was disbursing only smiles. Luckily we spotted a printout with train timings and rates. There was a train leavin for surat thani in less that 15 mns! But with frantic gestures we were advised not to take that train since we wud get there at midnight and therefore *more frantic gestures*. I said to the hell with it! We are going!

I must admit that Thailand is very well geared to handle backpackers. The toilets are clean and costs only 5/10 bath. There is always a variety of food stalls around which are cheap. And most importantly, beer is everywhere!

The train was very comfortable. All the seats are single and wide and comfortable. The berths are on top and is wide and comfortable as well ( they are pulled down for you to sleep in only by late evenings though). There is a wash room and toilets in each bogie. And you have a wide enough menu card to choose your food from. And you get beer! Let me remind you that this is no luxury train. This is a regular long distance train. And it costs around 500 baths per ticket. It was a lovely meandering ride through the heart of interior Thailand all viewed through an extra large window. Almost like your own plasma wide screen tv. Around late evening we started spotting the sea through the passing foliage and….. the biggest fullmoon I have ever seen. It was fantastic. Hanging there like a delectable tab of e. promising you all kinds of crazy lunar trips. Being a lunar child myself I could already feel the stirrings. The “bed maker” came around at this time and pulled down the berths which till now looked like alien space pods. You not only get fresh sheets, pillows and a blanket; he also makes your bed for you. A salute to thai hospitality. A good dinner served in real plates ( we ordered thai! ) washed down with a beer and we were ready for a lil snooze. The train was scheduled to arriveatST by 11:30. we shouldn’t have even bothered setting the alarm. The man who made our beds came and woke us up at 11:15! I was in love with this country!!
Surat thani is a quaint little town with a quaint little station in the south of Thailand. The meaning of all those frantic hand gestures from the “tourist information” counter slowly became clear to us now. The ferry that takes you to the island starts working only at 6 30 am! And it is a one and a half hour drive from the station. Luckily there were a few taxis still at the station. And there were a few backpackers who had alighted from the train with us. A short conversation revealed that they were headed to the ferry as well (where else!). we decided to share the cab and negotiated the rates with the driver. So there we were. One Indian, one dutch and three lebaneese from Beirut. In a cab with two thai. Talk about cultures meeting!
The taxi is no taxi. It is a pick up van with benches along the side at the back covered with a tarpaulin on top. We all piled in with our backpacks. The taxi took a circle around the station area looking to pick up some more backpackers who may be headed that way. That’s when we ran across superman. And he is not American, he is british and resides in Camden in London. And he was on holiday in Thailand and was appropriately dressed. He had just retained his t shirt and traded in the rest of the spandex for shorts and floaters and was immersed in a book casually perched on top of his knapsack. And he was goin our way. Before hitting the roads we made a brief stop at7-11 the all night supermarket chain present everywhere in Thailand. We stocked up on some eats, vodka, beer and cigarettes and were just about o clamber back in the taxi when superman pointed up and said, “ it’s a partial eclipse”. We were all treated to a partial eclipse of the moon! It was brilliant. Like some celestial being had taken a lil nibble of that tab of e. a bit of conversation revealed that other than superman all of us were in Thailand for the first time. He gave some valuable info and waved off my regret of not being able to get to the full moon party on time by a clipped, “ every night is party night bob.” And we stayed on the fringes of political issues in tel-aviv.
An hour and a half later we were at the ferry. A string of trucks were already parked there and it took me a moment to figure out that the ferry was obviously the life line to the island three hours away and is almost a ship that carries all these trucks in its underbelly! They have two main ferries that depart to the twin islands of kho phangan and kho samoi. A lil bit of reading, walking around and snoozingin the benches later it was time to go. As the big engines fired to life and thrust out in to the sea I saw one of the most amazing sunrises I have ever seen in my life. Standing at the bow of a …… ship? There are small uninhabited islands that dot the sea silhouetted by the sun and weaving in between them are low hanging clouds that seem to form surreal slightly elevated islands. You wont find even a single puff of a cloud anywhere other than where it hugs the horizon.

The ferry has three levels basically. The hold at the bottom for the loaded trucks. The seating level on top, with again wide comfortable single chairs. This level also contains the dining which is adequately stocked with food and….. beer!!!! And the open level on top with benches.

Almost 3 hours later we arrived at kho phangan. Our destinantion. We were greeted by a sea of bleary eyed backpackers heading out/back/away on the first ferry back. A short cab ride and we were let off at had rin. The south point of kho phangan. The party point. The host of the famous full moon parties! And we were greeted by a host of extremely trashed people trudging and hopping around this delightful boutique village holding lil miniature buckets and beers. Wonderful! We were tired as well and desperately needed a room. Most rooms were taken since it had been the full moon party, but luck favoured us and we found a cabin right on the beach at the home of the founder of the full moon parties!! For just 600 bath a day.

After a bath, and a nice breakfast later we were ready to explore the island than hit the sack. We were also informed by our new friend chang from the resort that the after party would begin at 11 am. The after party???? At 11 am???? Mr. Commissioner, bengaloru nagarapalike are you listening???

Thus began our 4 days of stay in kho phangan. The delightful little island with manicured clean little roads with no vehicular traffic except bikes and bordered by boutique and quaint restaurants, shops. Tattoo parlours, massage parlours, funky hair extension place( where I got my dream of having dreadlocks realized) and the beaches. All filled with young, spirited and hip beachcombers. Chill and explore by day, party by the moon and the sea everynight. Flashy ladyboys strutting their stuff. Striking up conversations with strangers. All interspersed with sips from the wicked “fucking good bucket”.

Without making this any longer I’ll leave you by the gently lapping waters on the beach with the strains of some good funk coming off the shacks. All of you who know me know how id have spend the 4 days.

Ps. A few travel tips.
The island is fantastically equipped to handle the traveler. You can do a one stop booking at any of the travel agents all the way back to Thailand. They will pick you up in the morning is a taxi, drop you at the ferry with a fluorescent sticker on your t shirt to let the non English speaking thai guide know where this half drugged visitor is headed. A bus ride later from the ferry you are dropped at the overnight bus/ train station headed for Bangkok. All for just 650 bath per person.

Oracle

Hallo iedereen,

Inmiddels alweer 3 weken bij Oracle, hoewel het een klein beetje spannend was want mijn papieren waren niet in orde. Of nou ja... ze houden hier heel erg van referenties en 1 van de bedrijven waar ik gewerkt heb hier (dat talenbedrijf) weigerde mij een brief te geven. Onder het mom van "jij hebt ons na 1,5 maand laten zitten dus waarom zouden wij jou helpen?" wilden ze dus echt niet meehelpen. En zonder die brief mocht ik van Oracle niet beginnen. Situatie uitgelegd aan Oracle, ze begrepen dat het vervelend was, maar die brief moest er komen. Uiteindelijk na heeeeeeeel veel gedoe een brief voor elkaar gekregen en ik wil echt niks meer met ze te maken hebben nu....

Maar goed, nu werk ik dus bij Oracle en dat bevalt prima. Vooral omdat ik een eigen computer heb met msn & koptelefoon dus ik kan de hele dag radio luisteren en/of via talpa.tv Nederlandse tv programma's kijken. Ben druk bezig met het volgen van Lotte, bij aflevering 16 nu. Het werk is (te) makkelijk, ze geloven hier in langzaam aan opbouwen dus de eerste weken (maanden) krijg je maar een klein beetje werk per dag. En de rest van de dag zit je dus niks te doen. Nou ja.... tv kijken ;-).

Oktober heeft wel veel feestdagen: vorige week 2 dagen vrij (geboortedag Ghandi en een staking) en 23 en 24 Oktober ook vrij, resp. Diwali en einde van de Rammadam. 1 november trouwens ook vrij. Het lange weekend in oktober gaan we misschien ergens heen, zou wel leuk zijn om wat anders van India te zien dan Bangalore.

Ok... dit was even een korte update....

Liefs voor iedereen!

Thailand voor de Nederlandstaligen

*The English version will come asap!*


Van de ene trip naar de andere… het lijkt wel of we alleen maar vakantie aan het houden zijn, haha!

Zoals jullie weten zijn Arun en ik naar Thailand geweest voor een weekje. Ik moest het land uit om een nieuwe visa aan te kunnen vragen dus hadden we bedacht dat we daar dan het beste een korte vakantie van konden maken. Na enig speurwerk op het internet werd het Thailand: goedkoopste ticket, Bangkok is een plek waar veel mensen heengaan voor visa dus de ambassade zou vast wel weten hoe dat moet en… elke maand is er een grote Full Moon Party (FMP) tijdens (inderdaad….) volle maan. En volle maan viel op 7 september, de dag dat wij er zouden aankomen.

Woendagnacht vertrokken we vanaf Bangalore. Het is ongeveer 3,5 uur vliegen. Precies genoeg om wat te eten, drinken en een uurtje te slapen. De grondstewardess van Thai Air liep nogal te stressen bij het inchecken omdat we volgens haar de laatste 2 passagiers waren. Het goede nieuws was dat we vervolgens nergens in de rij hoefden te staan omdat ze ons overal langsheen loosde. Eenmaal in het vliegtuig zagen we na ons nog zeker 5 mensen binnenkomen dus dat we de laatste 2 waren viel wel mee… De verscherpte veiligheidsmaatregelen zijn er nog steeds trouwens: de batterijen van mijn camera en mijn lippenbalsem moesten de handbagage uit en in de grote tas.

Eenmaal aangekomen in Thailand was het eerste dat opviel de hitte en de luchtvochtigheidsgraad. Nou is Bangalore ook niet bepaald koud (25-30 graden), maar Thailand is nog net wat warmer: rond de 35. Het vliegtuig landde om 6 uur plaatselijke tijd en we hadden bedacht dat we ergens zouden inchecken, ons zouden opfrissen en dan om 9 uur direct naar de ambassade zouden gaan. Helaas dacht de immigratiedienst daar anders over… Nederlanders hebben geen visa nodig voor Thailand, maar Indiërs krijgen een zogenaamde “visa bij aankomst”. Kost iets van 25 dollar en daar mogen ze dan 15 dagen voor in Thailand zijn. Wat ze er niet bij vertellen is dat de wachttijd voor dit visa zo’n 2,5 uur is…. Tenminste, zo lang duurde het voordat Arun hem had. Nou had Arun nog eens extra pech omdat de “vriendelijke” man achter de counter vond dat hij niet genoeg op zijn pasfoto’s leek dus hij mocht eerst nieuwe pasfoto’s gaan maken, maar ik snap echt niet dat ze er wat meer personeel opzetten… 2,5 uur wachten op een vliegveld om een visa te krijgen waar je ook nog eens flink voor moet betalen!

Anyway, het goede nieuws was dat het inmiddels bijna 9 uur voordat we het vliegveld uitliepen dus we hoefden niet ergens in te checken maar konden direct door naar de ambassade. Het vliegveld ligt zo’n 20 minuten van Bangkok af en de ambassade ligt in het centrum dus we waren er snel. Ik had me op het ergste voorbereid: genoeg kopieën van paspoort, contract, extra brief van Oracle, pasfoto’s enz. want je weet het maar nooit met die ambassade’s. Ze sturen je om de domste reden terug en ik heb vaak het idee dat ze zelf niet eens snappen wat ze daar doen. Of zouden moeten doen. Tot mijn grote verbazing was ik bijna direct aan de beurt en alle documenten waren in orde. Ik mocht terug naar mijn plaats en na 15 minuten wachten had ik mijn interview. Het interview stelde niet zoveel voor: de ontzettend aardige man was meer benieuwd naar wat ik van India vond, wat mijn favoriete Indiase gerecht is en hij hintte ook nog dat als ik genoeg druk had gezet op de immigratie office in Bangalore, dat ze mijn visum misschien daar wel hadden omgezet. Ik vertelde dat ze me 4x terug hadden laten komen toen ik me inschreef in Bangalore en dat ik het eigenlijk wel gehad had met ze. Dat begreep hij dan ook wel weer. Na 5 minuten interview stond ik weer buiten met een briefje dat alles in orde was, naar de counter om te betalen (70 dollar) en kon 4 werkdagen later terugkomen om visa op te halen. Binnen een klein uurtje alles geregeld, echt ongelofelijk!!! Hulde voor de Indiase ambassade in Bangkok!!! Arun was inmiddels in slaap gevallen en nadat ik hem wakker had gemaakt gingen we op zoek naar een telefooncel om Shomak te bellen. Shomak is de vriend van een van Arun’s collega’s die in Bangkok woont. Onze uiteindelijke bestemming, waar de Full Moon Party ook is, was een eiland genaamd Koh Phangan. Koh Phangan ligt op ongeveer 10 uur reizen van Bangkok dus onze optimistische calculatie was dat als we om 1 uur de trein zouden nemen dat we er dan om 10 uur ’s avonds zouden zijn, als de FMP zou beginnen. Shomak hielp ons echter snel uit die droom: de trein doet er langer over dan de bus en we zouden dus de laatste ferry missen. Bussen gingen alleen maar in de middag dus dan zouden we pas de volgende ochtend aankomen. Eigenwijs als we zijn toch maar de trein van 1 uur genomen en vooral veel geslapen en af en toe genoten van het uitzicht. Thailand is een erg mooi land… als ik eerlijk ben mooier dan Sri Lanka of wat ik tot nu toe van India heb gezien. Het is vooral erg groen en de mensen zijn super vriendelijk. Ze (glim)lachen constant, alleen jammer dat ze nauwelijks Engels spreken. Om half 1 ’s nachts kwam de trein aan in Suratthani. Vanaf Suratthani zouden we een taxi of bus moeten nemen naar de ferry en de ferry deed er nog eens 2,5 uur over. Hadden al snel een taxi gevonden die we deelden met 3 jongens uit Israel en een jongen uit Engeland. Na een uurtje kwamen we inderdaad bij de ferry opstapplaats aan, maar zoals Shomak al voorspeld had gingen er geen ferries meer. De eerste zou om 6 uur gaan dus bedachtten we dat we maar even gingen slapen en die dan maar zouden nemen. Om kwart voor zes werden we wakker (we sliepen op de banken tegenover de kaartjesverkoop) dus precies op tijd om nog 2 kaartjes te kopen en de ferry op te gaan. Ferry was prima, er was een kleine kantine aan boord dus wat noodles gegeten en van het uitzicht genoten. Na 2,5 uur kwamen we op Koh Phangan aan waar hordes mensen ons tegemoet kwamen die net van de FMP afkwamen. Aan hun gezichten te zien hadden we een leuk feest gemist… L.

Koh Phangan is zoals gezegd een eiland met verschillende stranden. Het stand waar wij heen wilden (waar ook de FMP was), staat bekend als het feest-strand dus dat leek ons wel wat. We waren al gewaarschuwd dat er waarschijnlijk geen plaats zou zijn aangezien rond de FMP alles vol zit, maar na een goed uur rondlopen hadden we een schattig huisje gevonden, aan het strand. Inmiddels waren we helemaal gaar, maar de eigenaar van het resort waar we verbleven vertelde dat om 11.00 de afterparty begint. Dus maar snel een koude douche en op naar de afterparty.

De afterparty was nog redelijk druk, zo’n 50 mensen. Sommigen druk aan het dansen, anderen konden alleen nog maar zitten en er waren er ook wat bij die zelfs dat niet meer voor elkaar kregen. Ons eerste rondje drinken was nog een “gewone” wodka-redbull / wodka-cola, maar daarna gingen ook wij aan de “fucking good bucket”. Overal op het strand en in de strandtenten zie je lege emmertjes (buckets) staan met daarin een halve liter fles drank (wodka/whiskey/rum) en 1 of 2 blikjes cola/sprite/redbull. Je kunt zelf bepalen welke drank je wil met welke mix en terplekke vullen ze het emmertje met ijsblokjes en legen ze de drank en frisdrank erin. Nog een paar rietjes erbij en je emmertje is klaar. Het voordeel is dat je niet zo heel vaak op en neer hoeft te lopen want met een emmertje doe je uiteraard langer dan een glas. De kans dat het omvalt is een stuk kleiner, je kunt het overal mee naar toe nemen en als je iemand wat te drinken wilt aanbieden dan bied je gewoon een rietje aan. Super slimme uitvinding! En voor een emmertje wodka-redbull betaal je zo’n 5 euro :-D.

Ook maakten we kennis met de lady-boys. Inderdaad, de beroemde Thaise jongens die er als een meisje uitzien. Moet eerlijk toegeven dat je soms echt goed moet kijken en dat ze er super vrouwelijk uitzien. En mooier dan veel van de “echte” Thaise meiden.
Na een paar uur waren we toch echt wel moe dus gingen we een paar uur slapen. Die avond wat gegeten en daarna weer uit totdat de zon opkwam. Inmiddels had onze camera het begeven en hadden we een wegwerpcamera gekocht. Helaas werd die nacht onze tas gejat (met daarin een paar honderd bhat (5 euro), wegwerpcamera en Arun’s pinpas). Gelukkig hadden we redelijk wat geld in India gepind en gewisseld en dat geld was nog veilig in onze kamer.

De volgende dag (of eigenlijk diezelfde dag) lang geslapen, wat gegeten (ze hadden daar een restaurantje met broodjes met echt Hollandse Goudse kaas!!!) en Arun kon een van zijn dromen in vervulling laten gaan: dreadlocks. Duurde iets van 2 uur (had ik mooi tijd voor een voetmassage), maar het zag er echt supercool uit. Even de zee in… allebei nog een Thaise massage, wat eten… en vervolgens weer feesten tot de zon opkwam. Overdag slapen… eten… en voordat jullie denken dat we weer uitgingen tot de zon opkwam, nee! De volgende dag moesten we namelijk helaas weer terug dus die avond rustig aangedaan.

De volgende dag zoals gezegd terug naar Bangkok. Met de bus deze keer wat volgens de kenners sneller ging en bovendien ook goedkoper. Moet zeggen dat alles goed geregeld is: je koopt op Koh Phangan 1 ticket en daarmee heb je vervoer van je hotel tot aan de ferry, de ferry overtocht, een bus van de ferry tot de opstapplaats van de bus en de busrit terug naar Bangkok. De busrit duurde inderdaad korter dan de trein, maar het was koud!!! Echt niet normaal meer hoe koud ze de airco hadden gezet en echt niet prettig!

Rond 6 uur ’s ochtends waren we in Bangkok en vervolgens Shomak gebeld want die had heel lief aangeboden dat we daar wel konden overnachten. Shomak is een super aardige man, ook werkzaam in de reclamewereld, en hij vertrok zelf naar een vriendin zodat wij zijn appartement konden “inpikken”. Ik zou eigenlijk op donderdagnacht terugvliegen en Arun al diezelfde dag (dinsdag), maar uiteindelijk hebben we allebei onze tickets veranderd zodat we samen op woensdag terugvlogen. Dinsdagavond heeft Shomak ons de stad laten zien. We gingen naar het backpackers gedeelte om wat te eten en het plan was om daarna daar rond te lopen. Helaas regende het pijpenstelen dus zijn we maar snel naar die vriendin gegaan waar Shomak overnachtte. Indiaas meisje, wederom reclamewereld, super aardig! Toch best wel apart dat het hier zo gewoon is om iemand in je huis te nemen die je amper kent (Arun en Shomak hebben elkaar 2 keer kort ontmoet in Bangalore), ze bovendien uit eten te nemen en ze helemaal op hun gemak te laten voelen. Een staaltje gastvrijheid waar we in Nederland nog wat van kunnen leren…

Woensdag naar de ambassade, om 12 uur moest ik mijn paspoort afgeven en om 4 uur kon ik het vervolgens ophalen. In de tussentijd naar een winkelcentrum gegaan om te shoppen. Moet zeggen dat de kleding erg leuk is, maar duurder dan in India. Heb wel 3 nep Ralph Lauren-blousjes gekocht, Arun een t-shirt, maar verder konden we er niet echt leuke dingen vinden.

Terug naar Shomak’s appartement, tas pakken en naar het vliegveld. Vlucht ging goed en nadat we snel onze tassen hadden gedumpt naar Joshua, een vriend van ons die zijn verjaardag vierde. Daar tot een uur of 4 gebleven en daarna naar huis om eindelijk eens te slapen…. Ik had nog lekker vrij maar Arun moest werken, arme ziel.

Maandag zou ik beginnen bij Oracle, maar de bureaucratie gooide roet in het eten. Daarover meer de volgende keer!

BORN TO BE WILD-1

Instead of treating you to another long diary of the trip to Dandeli-Kulgi, here is a pictoral diary. I know all of you are probably expecting the pics of the trip to Kho Phangan in Thailand :) well this is long delayed and the diary to thailand will have few pics since our camera packed up after the first day there. :( so thats bound be a story. see ya all soon with that "wild" trip in a few days. Just got back on wednesday night, fine, high and feeling gooooooood!!! Get a thai "fucking good bucket" and you'll know why :P cheers!!!
ps- Click on pics to see an enlarged view.

BORN TO BE WILD- 2

Bye bye Emmay, hello Oracle!

Hoi iedereen,

Het grootste nieuws van de afgelopen weken: Die baan bij Oracle (zie vorige blog), die heb ik zelf maar aangenomen ;-).

Had het de laatste tijd wat minder naar mn zijn bij EmmayHR. Het werk op zich was nog steeds erg leuk, maar de managers lieten te wensen over. Zal er niet te veel over uitwijden, heb een goed gesprek gehad met een van de associate directeuren dus denk wel dat het binnenkort (als ik weg ben) beter gaat. Rond diezelfde tijd kreeg ik dus te horen over die baan bij Oracle. Ik dacht eerst dat het om "dom" vertaalwerk ging, maar dat viel dus wel mee. Wat is namelijk het geval? Oracle heeft de afdeling inkoop uitbesteed aan een bpo in Bangalore.

Wat is een bpo? BPO staat voor Business Process Outsourcing, vrij vertaald: Werk Proces Uitbesteding. Het uitbesteden van werk is op zich niet nieuw: Veel bedrijven besteden bijvoorbeeld het schoonmaken uit naar een schoonmaakbedrijf.
Bijna alle processen die niet met managen te maken hebben kun je uitbesteden. Een goed voorbeeld zijn callcenters. Het maakt op zich niet uit waar de persoon zit die de telefoon opneemt. Als je een probleem hebt met UPC (is dat nog steeds zo'n zooitje?!) en je belt de klantenservice dan wordt je doorverbonden naar iemand in het callcenter in bijvoorbeeld Nijmegen, ongeacht waar in Nederland je vandaan belt.

Wat ook kan, en wat veel bedrijven doen, is mensen in een ander (goedkoper!) land de telefoon op laten nemen. Zolang de mensen getraind zijn en de taal beheersen is er geen probleem. Voor Nederland is het een beetje lastig om veel uit te besteden (niemand buiten Nederland spreekt Nederlands), maar vooral Amerika en Engeland doen het veel. En dat is ook waar Bangalore bekend om is: de bpo's. Er zijn hier duizenden getrainde Indiers die callcenter werk doen voor bedrijven uit Amerika en Engeland. Ze worden getraind in het product, en ook accent. Praten dus met een perfect Engels of Amerikaans accent. Het voordeel is dat het relatief goed verdient. Het werk kan gedaan worden door mensen die net van de middelbare school afkomen en in verhouding verdient een callcenter baan meer dan een starter in een "echte" baan. Het grote nadeel is dat ze in shifts werken want ze moeten tijdens de Engelse en Amerikaanse werkuren werken. En het gebeurt heel veel dat ze de ene week Engels werken, dan weer Amerikaans, dan weer Indiase tijden. Kortom: bioritme compleet in de war en geen sociaal leven. Daarnaast zijn het veel klachten die binnenkomen dus de hele dag zeurende / schreeuwende mensen aan de telefoon.

Anyways, dit is niet wat ik ga doen, maar een voorbeeld van werk uitbesteden. Ik geloof dat de ABN-AMRO ook callcenter werk naar India heeft uitbesteed. Naast callcenters kun je ook andere "niet-stem" processen uitbesteden. In banken bijvoorbeeld: het overschrijven van geld van rekening 1 naar rekening 2 wordt gedaan in de backoffice van een bank. Iemand achter de schermen dus. Wederom maakt het niet uit of die persoon in het kantoor in Nederland zit, of in India. Ook de belastingformulieren van Nederland worden deels in India verwerkt.

Oracle heeft ook verschillende processen uitbesteed, een daarvan is de inkoop. Mensen in Nederland voeren in hun computersysteem in dat ze iets willen bestellen (bijvoorbeeld pennen of copieer papier) en ik krijg die order binnen in mijn computer in India en zorg dat het gedaan wordt. Hetzelfde gebeurt voor orders vanuit andere landen in Europa, Amerika en Azie. Het grote voordeel is dat er altijd wel iemand is die het werk kan doen als persoon A er niet is. Ik ben bijvoorbeeld ook back-up voor Duitsland en Frankrijk en momenteel is er een vrouw uit Polen die voor het Nederlandse proces werkt.

Dit is wat ik er tot nu toe van begrepen heb, de 18e begin in dus dan kan ik er meer over vertellen.

Bij Emmay vonden ze het erg jammer dat ik wegging, vooral omdat ik niet echt een opzegtermijn kon werken. Ik moet namelijk opnieuw een visum aanvragen dus as woensdag is mijn laatste dag. Deze keer niet naar Nederland, maar Thailand. Blijkbaar kan dat ook en ticket is een stuk goedkoper. Bovendien kan Arun ook mee, superleuk dus!

Woensdagnacht vertrekken we en Arun komt op dinsdag terug, ik op donderdag. Dan heb ik een lang weekend en maandag dus beginnen.

Voordat we gaan is het eerst nog Onam, een feestdag uit Kerala. Het verhaal is ongeveer als volgt: Lang lang geleden werd Kerala geregeerd door een koning, genaamd Mahabali. Hij was een erg goede koning en super geliefd. Het was overal bekend dat hij zo'n goede koning was en dat nieuws bereikte ook de goden. De goden, bang dat hij meer geliefd zou worden dan zij, wilden daar iets aan doen. Vishnu (1 van de 3 "hoofdgoden") veranderde zichzelf in een dwerg (genaamd Vamana) en bezocht Mahabali. Mahabali, vriendelijk als altijd, zei dat hij 1 wens mocht doen. Vamana wenste 3 stappen land: alles wat hij in 3 stappen kon overlappen zou van hem zijn. Mahabil stemde daarmee in en plotseling begon Vamana te groeien tot hij met 1 voet de hemel kon beslaan, 1 voet de onderwereld en omdat Mahabali niet wilde dat hij de hele aarde zou vernietigen met zijn voet bood hij hem zijn hoofd aan voor de laatste stap. Vamana stapte inderdaad op zijn hoofd en trapte daarmee Mahabali de onderwereld in. Omdat Mahabali zo'n geliefde koning was gaf Vamana hem toestemming on 1 keer per jaar op aarde terug te keren om samen te zijn met zijn volk. En dat is wat er tijdens Onam wordt gevierd: de terugkeer van Mahabali op aarde.

Dit feest wordt alleen in Kerala gevierd en daar duurt het 10 dagen. Er worden allerlei versieringen aangebracht, nieuwe kleren gekocht en in de huizen worden bloemenpatronen gemaakt op de grond met verschillende soorten en kleuren bloemen. Dinsdag, de 5e, is de belangrijkste dag en die dag gaat iedereen in witte kleding gekleed. Ik heb vandaag van Arun een witte met goude saree gekregen die ik dinsdag zal dragen. Gaan die dag samen lunchen in een restaurant dat gerund wordt door Mallu's (zo heten de inwoners van Kerala). Heb er nu al zin in :-).

Leuke week dus voor de boeg en ja, we zullen foto's maken!!!

Liefs!!!

Het is weer maandagmorgen

Hoi allemaal,

Het is weer een maandagmorgen wanneer ik tijd heb om te schrijven. 2 weken geleden alweer, gelukkig heeft Arun tussendoor nog wat gepost.

De afgelopen weken waren leuk. We gaan nu wat meer uit en doen wat meer dingen behalve werken-eten-slapen. Mijn dagen zagen er echt letterlijk als volgt uit: 6.15 opstaan, 6.30-7.30 yoga, 7.30-8.30 douchen, omkleden, ontbijt 9.00-19.00 werken (met om 12.15 het bestellen van de lunch en 13.30 het eten), 20.00 aankomst huis, omkleden, douchen. 21.00 Friends op tv (allemaal oude afleveringen) en avondeten, 22.00-23.00 naar bed. Echt elke dag hetzelfde! Had al even de sleur doorbroken door een middagje te winkelen (zie vorige blog) en afgelopen week zijn we ook veel uitgeweest. Naar de film, zoals Arun al verteld had, vorige week zondag naar een feest en afgelopen week ook 3 avonden uitgeweest. Alles gaat nog steeds om 23.30 dicht, maar in ieder geval is het wel beter om er even uit te zijn.

Werk is nog steeds ok... 28 september loopt mijn proeftijd af (dat is hier 6 maanden) dus ik ben nu aan het kijken hoeveel vakantiedagen ik heb en hoe lang we naar Nederland kunnen komen aan het einde van het jaar. Hoop toch wel 10 dagen want anders heeft het weinig zin.

Het weer is hier nog steeds goed, ietsje kouder nu, maar gelukkig geen regen. En koud betekent hier zo'n 20 graden... 's Nachts wel te verstaan, overdag is het nog steeds zo'n 25.

De plicht roept weer dus ik ga maar weer even mensen zoeken voor de vacature's die ik heb.

Ps. Oracle in Bangalore is op zoek naar Nederlandstaligen voor data-invoer werk. Als iemand zin heeft of iemand weet die zin heeft... laat het even weten!

Liefs!!!

BRIEFING MIKE

A bloddy good insight on how to brief the creative.

Creative briefing and The Sistine Chapel – Damian O’Malley

Once you have a proposition you should try to express it in a way which will propel your creative team towards a solution. A story will help illustrate what we mean.
You are no doubt familiar with the frescoes on the ceiling of the Sistine Chapel. They are one of the greatest works of art of all time painted by the Renaissance genius Michelangelo. We can imagine the briefs he might have been given for this work by his client, Pope Julius II, or the Pope’s account man, Cardinal Alidosi.



















(a) ‘Please paint the ceiling’

There is no doubt that this is what Michelangelo was being asked to do but this brief gives him no hints as too what the solution to the request might be. It leaves all the decisions and thinking to the artist before be can put paint to plaster.

b) ‘Please paint the ceiling using red green and yellow paint’

This brief is worse. Not only does it not tell him what to paint it gives him a number of restrictions without justification; restrictions which will inevitably prove irksome and which will distract him from his main task.

(c) ‘We have got terrible problems with damp and cracks in the ceiling and we would be ever so grateful if you could just cover it up for us’

This is much worse. It still does not tell him what to do and it gives him irrelevant and depressing information which implies that no one is interested in what he paints because it will not be long before the ceiling falls in anyway. How much effort is he likely to put into it?

(d) ‘Please paint biblical scenes on the ceiling incorporating some or all of the following: God, Adam, Angels, Cupids devils and saints’

Better: now they are beginning to give Michelangelo a steer. They have not given him the full picture yet (if you will pardon the pun) but at least he know the important elements. This is the sort of brief that most of us would have given. It contains everything the creative needs to know but it does not go that step beyond towards and idea towards a solution.
Here is the brief which Michelangelo was actually given more or less…
‘Please paint our ceiling for the greater glory of God and as an inspiration and lesson to his people. Frescoes which depict the creation of the world, the Fall, mankinds’s degradation by sin, the divine wrath of the deluge and the preservation of Noah and his family.’

Now he knows what to do – and is inspired by the importance of the project – he can devote his attention to executing the detail of the brief in the best way he knows.
Words are little bombs: the right ones can explode inside us demanding an original and exciting solution instead of a mediocre pedestrian one.
Always work very, very hard to find the right proposition and then even harder to find the words which express it in the least ambiguous and most exciting way.

Extract from Creative Briefing chapter in How to Plan Advertising - the Blue Book published by the APG in 1987 and currently out of print.

HELLO BEASTIE

Hey all you lovely people!!! Thanx for all the comments. It's more interesting to write when there is an interaction.
Jeroen, chris i can understand the frustration bordering on schizophrenia walking out of that movie hall watching Captain Jack Sparrow walking in to that giant squids mouth with the two words "hello beastie". hahahahhaha..... but man what a frame that was!! jack caught in a side profile stance with his sword drawn back, hair flying, his stance firmly spread with the weight resting on his back feet.... "hello beastie". Does anyone know when the next part comes out??
Vanessa, of course i know u!!! i check your blogs. and you are pretty too. :)You'll find some eclectic comments there soon! :P. Ullie me darlin you'll get your "terrace compilation" soon. I am hopin i can hand it over to you in person. I'll keep my fingers crossed!!
and before this starts sounding like an email than a blog i'll stop.
we will have some pics up soon!!

kisses and hugs to all!