kikkercurry

2010- A new year resolution in 1200 dpi

2010-01-07T16:58:00.002+05:30

Sane no more
Pain no more
Pretend no more
Patient no more
Ignore no more
Worry no more
Blind no more
Try no more
Cry no more
Bury no more
Hurry no more
Stationary no more
Cautionary no more
Vagabond no more
Euthanasia no more
Satiable no more
Excess no more
Taunt no more
More of the plastic fantastic life
I want no more

The Font War: Ikea Fans Fume over Verdana

2009-08-31T16:03:00.000+05:30

The Font War: Ikea Fans Fume over Verdana

Eleven months.

2009-08-10T14:25:00.000+05:30

Eleven months.
From moments that was reminiscent of the “pieta” to how I probably must get used to walking when I am 90! I was carried like a baby, I was dropped, I fell, I suffered pain, paranoia, scraped the bottom of that barrel called hope, gave up privacy, relearned intimacy and in the process discovered the joy of “time” spent worthwhile.
I no longer need help to turn around in bed. I no longer need help to sit up. I no longer need help in tearing up the chapatti to small pieces. I do need help in standing up. Though it becomes lesser and lesser as the weeks go by. I still need someone to keep a watchful eye and a hand on me when I totter along with a knee brace and my trusted walking stick.
It has not been easy hanging on to hope. With no medical practitioner giving a time frame nor to what extent I can expect recovery I have had to turn to groups on the net of people afflicted in the same way and draw a pattern and strength from them. It all boils down to faith and conviction and support. Of seeing an image of you dancing on a beach as the sun sets in liquid flames and clawing your way to that image.
Support. It has come from quarters I never expected. It has thrown up friends I never thought I could lean on. It has also shown chinks in the armour of friends I wrapped myself with. But then it is not easy to deal with something like this when it happens to a close pal. Like you don’t know how to deal with death.
The person changes. He can’t hit the pubs anymore, he can’t go chasing tail, he can’t smoke up his way to oblivion, he can’t go out with you to a movie or shopping or clubbing. It has not been easy at all for me to understand and come to terms with these changes. Life as I knew it all this while is gone.
I still dream about dancing intimately with my girl. To be able to run with my kids and kick a ball. And I know these visions is what will get me back there.
A friend once told me, “man! You were travelling tooooo fast!!! Life just put on the brakes for you. Just sit back and relax!”
I couldn’t agree more. I have spend time doing things I may never have. I have had the joy of watching my kids. An endless riot!!! Of watching a movie with them, of painting with them, of singing with them, of answering their questions, of reading bedtime stories to them. Things I did way too less and way too far in between.
There are still things I must do. But at least I have had time to think of what those things are. And what is important.
I am awed by the love I receive. You see I still have my temper!!! 
I have a lot to return to sanne and my kids. My mom for being strong cause I know how must this must have shattered her.
And so this is the update! I see the shack in the horizon, I hear music faint and wafting in the air. I am on my way me hearties! I’ll see ya all there in a while!
Oh! All of ya all on facebook check out my t shirts in the group “myfuckin’tshirt”. For the rest I will put them up on flickr.

HUMAN SKIN - ANIMAL SKIN IS JUST AS INHUMAN

2009-05-21T17:41:00.012+05:30

Three ads i did for people for animals- bangalore against the slaughter of animals for leather. Do leave comments. and when u do please leave your names as well. :)

human skin - shoe

human skin - gloves

human skin - bag

Credits- Minakshi achan, Arun kumar R

Photographer- Steve Koh

Agency- Rediffusion Y&R

India shining - a collection of fictional stories from 08

2008-12-31T19:00:00.002+05:30

2009. Didn't they make a movie called 2010? With flying cars and cyborgs in aamchi Mumbai? Sometimes film makers have been claimed as visionaries. I guess in this case it was myopic. Mumbai is missing a few bricks after terror attacks. ( the movie of course was gunned down at the box office, which maybe should have been taken as a sign of things to come ). It's not just our film makers that lack foresightedness but our politicians, our intelligence dept and also our average Indian "raja beta".

I think it's the glare. It's the blinding glare that has taken away our power to see in to the future. The bright white stunning glare emanating from "India shining". It's so stunningly bright that in the coming year there will be a surge in the sale of sun glasses and the recession be damned.

Dawood. That man has glasses. Nice burgundy tinted ones. He can see clearly in to the future. He too saw flying cars in Mumbai. The kind where you strap on a kilo of c4 next to the engine and when you turn on the ignition, ka-boom! You're flying!!!
He can see through the posturing politicians, he can see through the posturing vociferous film maker ( he also funds their films ), he can even see through the stock market!! You don't see him handing out pink slips to his people do you?

The Indian intelligence knows where the terrorist training camps are in Pakistan occupied Kashmir (pok) but will not blow them up.The global intelligence knows the house and street address of the heads of terror outfits but simply can not arrest them.Benasir Bhutto was blown up a day after she came home, but Pakistan says it's a friendly neighbour.( And they still do not have a suspect.)Mayawati has just put the collective rural population of rai bareli back in the dark ages by derailing the rail factory project but is still in power.

Mamata bannerji threw her spanner at mr.Tata. He wrapped up his works in bengal and moved out with his nano. The villager for whom she did this good deed is left scratching his head and his balls and wondering where his next meal will come. Ms Banerji is well and doing good.The Tamil tigers blew PM Rajiv Gandhi to pieces but we have Tamil political supremos interfering on behalf of the Tamil tigers safety in Sri Lanka.

India is shining but the average " raja beta" does not have a place to sleep, food to eat, basic medical help or justice.

The economic pundits didn't see the crash coming, America was gobbling up world reserves along with their big macs. Jobs galore. IT companies were the place to be. Financial companies a close second. The world was shining out of it's asshole.

And then it got diaohrea.

The shit spewed out and hit the ac vent. All the way from New York to Hosur.

So why are admissions in management schools still coveted? Why do we listen to finance gurus? Why do we still have CEOs heading companies in gucci underwears? None of them saw the future. None of them can even see the present clearly.

We do not need jargon. We do not need abbreivated words. We don't need "paradigm shifts" , "restructuring" or "new skill sets". We do not need posturing politicians who can not wage a righteous war but will promte internal strife. We need to stop listening to speeches of false sense of pride. We need to stop patting our collective backs. We need to get those shades off and see that nothing, nothing at all is "shining".

Half the world is at war. Your boss will sack you even if it was he/ she who got the bottom line calculations wrong. There will be more terror attacks and this time you may loose soneone but the country will do nothing.

This ship is sinking and it's every man for himself.

Happy new year!!!

Update

2008-10-25T13:06:00.002+05:30

Behalve de kittens gebeurt er natuurlijk van alles. Ik neem aan dat iedereen inmiddels wel begrepen heeft dat Arun (tijdelijk) in een rolstoel zit. Hoe lang het nog gaat duren is niet bekend, we hopen maximaal 2 maanden. En ja, dat is net op tijd voor de bruiloft.

Over de bruiloft gesproken: op 15 oktober zijn we in ondertrouw gegaan. In december ga ik naar Nederland om een nieuw visum aan te vragen en als we officieel getrouwd zijn dan kan ik een visum voor een jaar of zelfs 15 jaar krijgen. In India wordt weinig tot geen waarde gehecht aan het geregistreerde huwelijk, ik had al op verschillende fora gelezen dat er niets romantisch aan is. En dat was het ook niet. Ik was er zelf heengegaan om te vragen welke papieren er allemaal nodig waren en om hun papieren te krijgen. Dat ging relatief goed; we hadden alleen een verklaring nodig waarin stond dat we ongehuwd danwel gescheiden waren en een bewijs van leeftijd, dus een geboortecertificaat. En een bewijs dat we in Cox town (de buurt) wonen. Elk district heeft een eigen registratiekantoor waar je heen moet. Woon je in een andere buurt dan moet je ook naar een ander kantoor.

Nadat ik alle papieren verzameld had ben ik in totaal nog 3x terug geweest, de 3e keer met de verpleger van Arun als tolk. Kreeg nogal het idee dat ze moeilijk deden om het moeilijk doen, zo vonden ze de huurovereenkomst niet voldoende bewijs dat we in Cox town wonen. In Indiase paspoorten staat ook het adres waar je ingeschreven staat ten tijde van het aanvragen van het paspoort en in de Nederlandse niet. Dus kreeg ik eerst de vraag waarom dat niet in de mijne vermeld stond. Euh... omdat mijn land dat niet doet?! Dat maakte het wel lastig vertelde de dame van de registratie want nu konden ze niet controleren waar ik woonde. Tja... ik kan natuurlijk een brief aan de regering schrijven (heb immers Balkenende, Koningin Beatrix, Prins Willem-Alexander en Prinses Máxima allemaal persoonlijk ontmoet inmiddels) om dit te veranderen, maar die kans leek me klein. En bovendien hoefde maar 1 partij te bewijzen dat hij of zij in de juiste buurt woont. Dus vroeg ik of het dan niet op Aruns naam kon.

Huurovereenkomst is in zijn naam en een huurovereenkomst is rechtsgeldig. Maar nee, dat kon ook niet want in Aruns paspoort stond een oud adres in R.T. Nagar, een ander district. Dus, vertelde ze me terwijl ze me alle papieren teruggaf, ga maar naar R.T. Nagar. Toen ik aangaf dat dat natuurlijk niet kon omdat we daar niet wonen begon ze diep te zuchten. Het was allemaal erg lastig, lastig. Zij haar baas opgebeld en als we een brief van een notaris kregen waarin stond dat Arun ten tijde van de paspoort aanvraag in R.T. Nagar woonde, maar nu in Cox town dan was het goed. Ik pissig want zo'n brief is helemaal niet nodig. Een huurovereenkomst is genoeg, je kunt me niet wijsmaken dat er NIEMAND verhuist na een paspoort aanvraag (dat zei ze, dat normaal de adressen altijd overeen komen). De keuzes die we hadden volgens haar waren: brief van de notaris, nieuw paspoort aanvragen of een rijbewijs halen met het juiste adres.

De verpleger en ik naar huis en dit alles uitgelegd aan Arun. Die erg pissig werd en een beter plan had: hij zou er zelf wel even heengaan. Dus taxi gebeld, rolstoel op het dak, Arun ingeladen en op naar het kantoor. Daar aangekomen stond iedereen ons aan te gapen. Voor de duidelijkheid: het is een klein kantoor van de regering waar iedereen komt die iets moet registeren. Dat kan een huwelijk zijn, maar ook een stuk land, een huis of een motorfiets. Dus het is er altijd druk. Arun in de rolstoel naar binnen en naar diezelfde vrouw. Ging ze weer door alle papieren heen en opeens viel haar oog op Arun's scheidingspapieren waarin stond dat ten tijde van zijn huwelijk, hij een advocaat was in de rechtbank van Kochi, Kerala. En dat veranderde opeens alles. Alle papieren waren prima in orde, madam (ik dus) had het vast allemaal verkeerd begrepen. De troela!

We mochten door naar een andere kamer met 2 computers. Daar moesten we onze namen, namen van ouders, geboortedatum en adres opgeven. De vrouw achter de computer kon absoluut niet met een computer omgaan en ook niet typen dus dat ging echt superlangzaam. Ze moest een aantal velden invullen zoals: voornaam, achternaam, geboortedatum, maar dat was allemaal erg verwarrend voor haar. Duurde dus nogal lang. Toen dat eindelijk klaar was en ze een aantal printjes had gemaakt van alle gegevens mochten we naar een derde persoon die onze foto's op het document plakte en erop toezag dat we overal een handtekening onder zetten. 1 exemplaar wordt gedurende 30 dagen op het prikbord gehangen en mensen die bezwaar hebben tegen het huwelijk hebben deze periode hun kans.

Hierna mochten we naar persoon # 4 om te betalen. Ja, trouwen is hier niet gratis. Maarliefst 33 rupees (50 eurocent) stond er op het papier. "Dat is dan 100 rupees" zei de man achter de balie. Euh... volgens mij staat er toch echt 33 hier. Arun was inmiddels buiten, maar kon door het raam alles volgen. Ik vertikte het om te betalen en die man werd kwaad. En begon tegen Arun te schreeuwen en Arun terugschreeuwen (er is echt NIETS romantisch aan trouwen hier!). Hij vond dat ik maar moeilijk deed en iedereen betaalde altijd 100 rupees. En Arun en ik vonden dat hij ons niet moest afzetten. Uiteindelijk bemoeide een andere man van het kantoor zich ermee en hoefde ik inderdaad alleen maar de 33 rupees te betalen. Arun had gedreigd om ervoor te zorgen dat dit hele verhaal in de krant kwam en de verpleger was druk bezig om foto's te maken van de man die ons probeerde af te zetten met zijn telefoon. Die werd alleen maar nog kwader (uiteraard) en keek alleen maar naar beneden. Verpleger gaf de telefoon aan mij en liep naar buiten om Arun te helpen. Kwade man keek op want dacht dat het gevaar geweken was, zag mij met telefoon in de aanslag en probeerde de telefoon uit mijn handen te slaan. Net op dat moment klikte ik dus was een erg mooie foto. En zo zijn we in ondertrouw gegaan :).

Na 30 dagen mogen we terugkomen voor ons certificaat, op 15 november dus. Hoop dat het dan allemaal iets leuker gaat!

We zijn ook een stapje verder in het vinden van onze locatie. Zoals het er nu uitziet gaat het gebeuren in Chattai, in Agonda (Goa). Zie deze link: http://www.chattai.co.in/accomodationa.htm

Zelf heeft Chattai maar een aantal hutten, maar ze verwacht dat ze al onze gasten kan onderbrengen in andere resorts of guesthouses in de buurt.

En dat was het wel :)

Liefs,

Sanne

De kittens na 2 weken

2008-10-25T12:38:00.011+05:30

De kittens groeien goed, de oogjes zijn open:

Ze drinken veel:

Ze beginnen een beetje te spelen:

Hier wonen ze:

Calvin en Susie, moeilijk voor te stellen dat ze zelf ook zo klein waren:

Susie toen ze klein was:

Calvin toen hij klein was:

Susie's kittens

2008-10-13T10:44:00.004+05:30

Een paar foto's van Susie en haar kittens:
Zaterdagochtend werden 2 kittens geboren:

De trotse familie:

Susie vond de doos toch maar niks dus verhuisde ze:

En zondagochtend (24 uur later ja!) waren het er opeens 3:

Susie is druk met voeden en zo, maar het drukst is ze nog steeds met verhuizen van de ene plek naar de andere:

A second life

2008-10-10T11:52:00.004+05:30

hello people
A happy vijaya dashami, a kick on mamata bannerji's ass, a standing ovation to ratan tata and a belly busting fit of laughter at the supersized american.
Life as usual has been rolling out its fantastic unpredictability in my face. Sometimes i think life, if it could be given a gender has to be a woman! what drama!!!
I am in a wheelchair now. Partially paralysed. Ha! you all didnt expect that did ya????
Yeah i am. And welcome to the world of Guillain barre syndrome and myeloradiculopathy.
Allow me to extempore. And i do hope this helps people who are afflicted by this "rock star" disease as i like to call it. Click on the link for a concise idea of what this is. Basically a virus from something as simple as a fever, cold or a tummy upset attacks your body. the body produces anti bodies to counter it, gets rid of it, but then turns around and attacks your nervous system. It usually does so in an ascending manner. Legs, torso, arms, respiratory system, throat, tongue, facial muscles.
I was back on the 12th of september after a photoshoot on steroids for a new beer brand called Kingfisher Blue in malaysia. 15th morning, was predicted to be a normal day by the weatherman. Not for me. I woke up with my left leg behaving like rubberband girl. It felt like it had gone to sleep, the way it does when you have slept in an awkward position in the night. There was no control at all, but i could still feel touch. By evening it had not abated and the feeling was spreading to my right leg. In the evening when sanne was back i collapsed on the floor trying to get from the bedroom to the living room. Unfortunately a trip to the chief ortho in manipal hospital did not bring about a proper diagnosis and i was send back. 16th morning had both my legs paralysed. To make a long story short, colleagues from office (bless their wonderful hearts) rushed over and carried me to the hospital and two more friends/doctors made a few phone calls to facilitate my admission to the hospital. After a delay of another 24 hours during which time it spread to my torso and both my arms i was diagnosed with borderline gbs brought on by post infectious myeloradiculopathy. MRI, CT scans, electro, spinal/blood extracts thankfully showed no further complications. I was admitted to manipal and administered steroids to contain the spread.
7 days later i was send back home. In a wheelchair. i am continuing my medication and i have a red cross male nurse who helps me with everything. From carrying me from the bed to the pot to dressing me up. Sanne has been the most wonderful girlfriend in the days when i could not find a nurse, doing all this by herself, and still gets continually bothered by me in the nights when i have to turn in bed or take a pee. :) god bless you my darling. i promise you i will make up for all the lack of sex and the lack of sleep. hehehhehe....
And so now i continue my days with intense physiotherapy and electrotherapy everyday. Though neither the docs or the physio is willing to tell me how long it will take for a complete recovery. a few months to............
i will be happy the day i can atleast freely move my legs and stand up with the help of walking sticks. Its terrible for a fiercely independant person to have someone help you with putting on your underwear.
But i will beat this bitch. Patience in getting your nerves working again and mentally staying positive is the key.
All in all it has been a humbling experience. the body that one takes for granted. the wiggling of your toe that u do not even think about, the knee that holds you up, the hand that makes your career..... the fact that you stand upright without even thinking about it.
The foolishly fallible creature that is the human being, running behind money, politics, manipulations, bigger house, fatter pay cheqes, kissing ass for more power, control. what a fucking joke. You are not even in control of your own fucking body. You do not understand the divine mystery that it is. i think everytime i will now see a power struggle, an act of dominance through manipulation, an extempore at being superior i will be laughing my ass off inside my head. :)
I leave you with an artice i read by jag suraiya which vividly demostrates the fat cat attitude and how ignorant we are.
"Long before Freddie Mac and Fannie Mae became the stuff of urban nightmares, America had been super-stuffing itself. Morgan Spurlock’s 2004 documentary film, ‘Super Size Me’, is an allegory of the economics — and the consequences — of gluttony. The title of the film refers to the American practice of ‘supersizing’ fast-food items by adopting a pricing policy which induces customers to opt for larger portions. For a 30-day period the 32-year-old film-maker subsisted on a diet of three McDonald’s meals a day, ‘supersized’ only at the initiative of the vendors. The result: in a month, Spurlock had put on 11.1 kg, developed high blood pressure, psychological disorders and liver problems. It took him 14 months of rigorous detoxification to come back to normal. Spurlock’s cautionary tale is a parable about America’s chronic, insatiable appetite for not just fast food, but for everything, from gas-guzzling cars to climate-controlled condominiums. The statistics have become an environmentalist’s litany: with 5 per cent of the world’s population, the US consumes 24 per cent of the world’s energy; an average American consumes as much energy as 13 Chinese, or 31 Indians, or 128 Bangladeshis, or 370 Ethiopians. America’s total calorie intake is 815 billion calories a day, which nutritionists say is some 200 billion in excess of requirement, sufficient to feed 80 million people. Moreover, each day, Americans throw away 2,00,000 tons of edible food. If developing countries wanted to live like this, four new Earth-sized planets would have to be created to provide the necessary resources. And the best part is that it’s not America which has been picking up the tab for its prodigal, supersized lifestyle, but the rest of the world. On the tried-and-tested principle that if you owe your bank a hundred bucks you’re a defaulter, but if you owe it a couple of million you’re its most valued customer, the US has been blithely living on credit for years, funded by trade deficits and foreign investments. In 2007, the total US trade deficit (i.e. the amount by which imports exceeded exports) was a little over 700 billion dollars (does that figure have a topical ring to it?). Of the 4.4 trillion dollars worth of US treasury bonds (basically IOUs issued by America’s Federal Reserve Bank) more than 25 per cent are held by foreign countries, China alone accounting for 414 billion dollars. If all these IOUs were to be called in, not just the US but the whole global economy would implode. At the risk of its own bankruptcy, the world can’t afford to let America go bust. Like a supersized Humpty Dumpty, America has fallen off the wall, or rather, off Wall Street. Will all the world’s resources and all the world’s banks be able to put Humpty Dumpty together again? That’s the 4.4-trillion-dollar question for all of us, and not just for the US. "

Peace and love to all and a heartfelt thanks to Vikru, Sameera, pops and sumanth for "being there" at the right time.

"HEY HEY I (still) WANNA BE A ROCK STAR."

Ons nieuwe adres

2008-08-27T21:05:00.001+05:30

Voor kaartjes en cadeautjes ;-)

Purvapark, D-608
Daffodils Block
No.53, MSO Colony, Cox Town
Bangalore – 560 005
India

Wedding bells...

2008-08-27T17:30:00.001+05:30

De trouwdatum is bekend :-D.

6 februari 2009, tussen 11.20 en 11.45.

Zoals het er nu uitziet vindt de bruilfoft plaats in Goa, aan het strand. Maar dat is nog niet 100% zeker. Zodra we meer weten post ik het hier.

Purva Park

2008-08-26T19:30:00.015+05:30

Een snelle update met wat foto's. We gaan verhuizen!

Naar een appartementencomplex, Purva Park:

De ingang van het complex:

Overicht van het complex vanaf het dak van ons gebouw. Er zijn 3 flats in totaal

Met lift

Ons gebouw

De woonkamer:

Tennisbaan & Zwembad

miles and miles to go....

2008-07-15T15:50:00.002+05:30

Whew! ok it's been quite a journey since i last wrote..... and i literally mean that... it has been quite a journey. From my last post i have seen the fervour of football watching the euro 08 in europe, the grandeur of rome, the imposing poetry of the vatican to christianity, the sweet romance of florence, the choking smell of death and massacre in Aushwitz-birkenau, the lovely friendly people in krakow, poland, a grand show called sensation and the tears that flowed in the indian embassy. And i must not forget netherlands and it's people. a country i seem to have travelled extensively when i look back. That has been several hours on the road, several hours on the train and on the subway, camping site to camping site to hostel to hostel.

I have met some really nice people, made a friend or two. i have seen poignant instances of blatant racism and been touched by acts of help and kindness. i have been to places that till now resided only in my fantasies and dreams. i have a few more grey hairs. and hopefully a little wiser and knowing.

15th july 08. tomorrow we leave back to india. has one journey stopped and an other begun. ah.... the slow anticipation of life... :)

i need to collect my thoughts before i pen down the rest of journey from where i left off.

peace and love

arun

Amsterdam

2008-07-03T15:33:00.004+05:30

Amsterdam-Rome-Florence
Amsterdam, roma and fierenze to be correct. Anglisized once again. we are not the only ones with that legacy. Maybe bengalooru is fine.... maybe we must all retain our flavours and not collectively get anglicized. And if it is cute to have a french or italian accented english then it defenitely is cute to have a mallu accent :). that is considering if any of these italians or french speak english. But now i am digressing. after all this is supposed to be a travelogue.

Amsterdam- seems a while ago now. 21st of june... Laura and baz kept their word. They came by and picked me up at noon. This is one thing you must applaud the europenas for. When they say "see you later" they actually mean it. So getting pissed at night and promising to meet up in the morning at 10 is not something you say "chumma'', you mean it. :O
Baz used to work full time and now does part time at a juvenile penitentiary in amsterdam...well it is actually amstelveen . A correctional facility for juvenile criminals.
As we drive in the housing quarters of this place, both laura and baz in hushed tones tell me "look left..look left..". The hells angels community. Other than a couple of bikes outside and sometypical garage gear lying around with empty cans and some rubbish, this high walled area is deserted. Next to this you see the "hangaround" club. also closed this early in the evening. all in all it has an omnious feeling. Well read this little story about Willem van Boxtel, he is the president of Hells Angels amsterdam and you will tread softly where angels sleep.
To my right i see container after container stacked one on top of the other. Yes container, the ones that are loaded on to ships and shipped. big long orange ones. Its a bit strange since it is not a port.... it is not even a container yard.... it has interconnected steel stairways.... it has...doors??? and there is music wafting out of it... clothes lines... garbage bins...parked cycles....
"student housing", pipes in baz. STUDENTFUCKINGHOUSING! what a cool cool cool idea!!! Immagine...you have a lot of discarded shipping containers. and what does the town planning do? Stack it on top of another, divide the whole length to a kind of studio appartment, throw in a kitchen and toilet, add stairways, electricity and plumbing and kachang! you have a groovy, temporary box to spend your college years in. Even the local cafe is in a slightly big container!

The rest of the evening we did what one does in amsterdam. We had "coffee''. and then we had a beer. a few beers, dinner at a lovely restaurant famous for it's food.... and this wasn't just my immagination!!! i swear this cute lil waitress was giving me the eyes!! hahaha.... and this time there is laura and baz to vouch for me! and to complicate things further, after the girl walks by a couple of times and finally serves us the desert instead of our waiter (!!!!), laura pops in to the pantry area and chats this girl up and tells her that i am this famous actor from bollywood!!! *&%$ you shah rukh!
the rest of that night is spend around Leidseplein- the place of lights, loosely translated. We hunt for a place for me to stay since these guys wanna go back early in the morning. I remember white tulip having chep acco. this is a student hostel right in the middle of the red light district opposite to this famous gay club called "cock ring''.

hmmmm....

''Tomorrow'' sanne joins me here with her cousin sis. The plan is to watch football at leidseplein. A match the dutch lost, but hell the football fever is something to watch :) and a visit to the anne frank house.

Tingie ningie ningie ningie

2008-06-20T15:51:00.004+05:30

20th of june. 08. Netherlands.

Yesterday was slow in the begining but got really groovy at the end. I spend most of the day lazing around, reading, listening to some music, updating the blog. At noon me and sanne went to the town square to do a bit of shopping and get me a haircut. :) yeh the locks are gone.

A friend of sanne, laura, met us at a cafe/pub there called the Old Dutch. There is a story about this girl i wrote fm my last trip. She is the one with the boat if some of you remeber the picture. She stays in a an old old castle in the town square. cool huh. How it works is every two years or so the town council puts up the house for bidders. well its not the money they check... thats nominal..but a clean record. it's like an interview that you have to pass to get this place. How in hell laura got it beats me. She is one wild child.

Well post a beer and all that the women went for "sex and the city"' the movie. I chilled out in the castle, watching football and then took a walk to " camelot ''. one of the .. or the oldest pub here. 29 years.

A few drinks here and a few drinks there and i made a friend. Baz. He gave me a cap as a gift and has promised to take me to his place in amsterdam today. He thinks indian women are beautiful, loves bangda ( tingie ningie ningie ningie ningie...) and loves the fact i support holland at the euro.

I leave you with some more pics. i head off to Amsterdam with laura and baz in a bit. Sanne is off with her cousin sis to an amusement park. I cant handle rides. I preffer a different kind of ride! :P

Sanne's house. in the foreground ou can see her horse- eidelweiss

At the Old Dutch.

Town square.

Mr. SCROOGE!!!

2008-06-19T15:35:00.005+05:30

"' greetings. Take me to your leader''. so here i was at the Alien registration office in apeldoorn. The police station here has the same theme. kindergarten. Nice colorful posters for helplines, a boy at the counter registering a complaint for a stolen bike. Its all very pleasant.

A pleasant lady meets us. Here is some useful info for people travelling on a netherlands visa. New rules state that all those given the visa need to report to the closest police station within 72 hours to get another stamp on your visa confirming that you really did get ur ass to netherlands. else? well u get arrested and thrown in to jail, is fined.... but will be let off after you eplain your ignorance. in extreme cases you get deported. even if they never findout that you dont have the stamp in your passport, when you exit... at the airport they check. and then well..... read above.

Then the lady asks me if this was my first trip. i say no. she asks if i got this stamp done last time. i say no. she asks me how did you get past schipol airpor. i say i flew out of berlin. hmmmm... she says.... germany doesnt agree with this policy of ours and do not check. i shiver. someone mustave been praying for me. thanks mom.

After this we drive to a park....well....woods actually. pristine nature. a nice healthy walk and we head off to bronkhorst. In the words on a website ''Bronkhorst, a former manorial estate with several beautifully restored buildings and farms, is the smallest town in the Netherlands and very popular with tourists. Bronkhorst as a place started out in the forecourt of the castle of the successive lords of Bronckhorst. It received its charter in 1482, giving it the privileges of a town. In 1810 Bronkhorst and Steenderen were consolidated into one municipality. The complete town, almost entirely consisting of monuments, is a place of special interest. The Hooge Huys (Tall House), also called Ophemert, towers above the little town. A lot of the buildings now house shops, galleries/museums or restaurants/cafés. Another interesting feature is the river ferry connection between Bronkhorst and Brummen. The population of this little town was 273 on 1 January 2005. ''

273 people. A town. It's beautiful. You get to the place on a small ferry ride. there are four crisscrossing streets that is the town. open restaurants and cafe's on the cobblestoned sidewalk. Quaint houses all around. One small church. little shops. all crowded inside with curios and artefacts. We have lunch out on the sidewalk of an old old koop that has been converted to a restaurant. I cant think of anyother way to spend this afternoon. That crisp air tingling your nose, the sun benevolently shing down on you, wrapping you in a warm blanket against the nip in the air. a beer in one hand, a good book in the other. birds chirrping, laughter, a clinking of glasses. :)

after a nice fat lunch, i must write about some spectacular cuisine i have been having,the dutch it seems is not as bad in their offering of dishes to the cullinary world as i thought, we walk over to a an almost fairytale like house right across called the dickens museum. And i swear mr.scrooge is sitting outside playing a woodmade version of an accordian! This is the owner of this little museum inside a house. Click here to see this man.

its stacked from roof to floor with anything and everything to do with dickens. Artefacts, lifesize puppets, little ceramic stages in which the characters are frozen forever in time from some book of dickens. books! books everwhere... some so old... so old... books that are two feet by two feet with locks on the side.... history everywhere. and mr.scrooge enthusiastically explaining to me mr.dickens hated racism. it seems mr.dickens was a journalist. and a nippy one at that. he apparently was constantly getting in to trouble with his editors for speaking up. In this episode being narrated to me, he wrote an article in one of the papers in which he told the general public that ''people of india are much more good looking, can dance unlike them with their beer bellies'' etc....

i slowly suck in my gut.

All that food and sun and walking around has made me drowsy. We head back home. I wont write anymore on food.... so suffice to say a lovely dinner at the town square... football and back home to do some research on design workshops and jazz clubs in amsterdam before i head off there.

I leave you with a quote from charles dickens that i found on the wall at the museum.

''When you are a married man, you will understand a good many things as you dont understand now; but whether it's wothwhile going through so much to learn so little...."

European nights

2008-06-17T18:03:00.005+05:30

It's good to be back here, back in netherlands. but as i write this i am contemplating buying a condom and &*^%()$# the @## of a certain ad man in cannes. Not even a nomination for a worthy act at the cannes lions.. and therefore i have cancelled my ticket to the cannes and decided to do something more enriching than fraternise with fat cats grown fat and dull. Does an artist need endorsement from anyone at all?? does a creative expression for a worthwhile cause which may somedsay tip the geological scale of our planet in favour of our survival need a nod from the "'idea'' men in temporary black suits.
Support. Voice your opinion.
http://www.youtube.com/watch?v=IKYZf7-JPno

The flight was uneventful. i think a flight attendant was trying to flirt with me. sanne thinks i am having delusions. which is good. india to paris to dusseldorf to netherlands. the flight was as good as it could be. the layover at charles de gaulle (see pic) gave me the opportunity to pick up my first bottle of absinth. ( saurav if ure reading this :P ). well its not the real deal but close enuf. the real deal shud be in poland. the green fairy waits hidden in the walls of aushwitz. absinth in aushwitz shud be shaky!
Its perfect weather here. perfect weather is in comparison to the fact that it cud hit 6 degress or less without much warning. i am in Brummen now. yeh.... its the middle of nowhere in netherlands. A land paused and forgotten in time. A land dedicated to living well. and living restful. Wild flowers in bloom. Cows in the meadows. smell of fresh cut grass. orange streamers festooned outside quiant dutch houses quietly screaming their football team at the euro. air. fresh air. deep lungfulls of fresh air.
Last evening we visited sanne's dad who is in the hospital with an infection. I guess this is where i am blessed as a traveller in europe. Tourists get the package behind glass doors. i get to go to a hospital :). it was quite revealing about our approach to hospitals in india. i mean one basic thing i havent yet figured out is why in the name of hippocrates should a hospital be painted in drab grey and blue and white tiles. Anyway without sounding condescending we all know what i am talking about. but well... the convenience, the technology that is easily available to nurture and respect life. someday when i am all old and ready to meet my maker i wanna be in one of these hopitals. TV over ur bed, a game room, room service, a restaurant to meet friends that also serves beer, pretty nurses, devices to ensure a painless death, oh! and a balconey with a view.

After that we drove over to Zutphen for a "'coffee''. :P chilled out in the coffee shop watching the football game. the bartender was really nice to us and gave me papers, book of reefers, bottle of water and a coke....on the house.

Tomorrow i need to go to the police station in apeldoorn . yes.... the journey continues. to a police station. we went to the local police station today for my alien registration. new rule. within 72 hours of oming here u need to report and sign at the local station. in my case i need to go to apldoorn. Police station looks like kindergarten. hmmm.... hospitals like hotels and police stations like kindergartens. Their motto? to be the citizens best friend. whats our cops motto i wonder.... does anyone know?

So tonight is a full moon night and there is holland game on! tonight should be fun. i will now slightly replan my schedules since those fatcats in blacksuits fucked up.

peace and love
A

ING Vysya and that sinking feeling

2008-02-11T14:51:00.000+05:30

hello people!
here is the ing life insurance ad that i was out shooting last year. comments are welcome!!! to see what the ad industry is saying about this film click on http://www.agencyfaqs.com/perl/advertising/storyboard/index.html?id=2669
and scroll down to views.

you can also youtube it at http://www.youtube.com/watch?v=z7TKz5bIUsg

Below is a synopsys of an article in agencyfaqs

and i promise i will write and update more! :P

Rediffusion DY&R. Bangalore. India. Creative Dir-Minakshi Achan, Arun Kumar R, Montoo Bassi. Copy-Arun kumar r, Kartik Venkat. Art- Arun kumar r, Sandeep K, Vishal V.

There was a time when financial services ads in India were dominated by a sense of dread and uncertainty -- a fear of what the future held. Then creativity happened, and banks and insurance companies trashed their dry adverts and started forging joyful, emotional bonds with consumers. In a new ad for ING Vysya Life Insurance, Rediffusion DY&R has attempted to strike a balance between joy and trepidation -- two strong emotions that money tends to evoke. The challenge for Rediff was to communicate the ING Vysya Life Insurance (IVL) brand essence, 'Experience the Joy of Fulfilling Your Responsibilities', in a competitive market.Rediffusion conducted research to understand consumer behaviour in the financial space, especially in insurance. Next, the agency developed the IVL Brand Blueprint and landed up with the core communication idea -- experiencing the joy of responsibility.Financial decision making in most Indian households is the responsibility of the provider (usually men, though women do play a key role in such decision making, especially in double income households). Hence, the target group for IVL in the insurance category is males in the age group of 25-44 years, while the secondary TG is women in the age group of 25-44 years. According to the Rediff team, cherished moments such as a wedding, the birth of a child, admission of children into premier universities or courses, or even thoughts of retirement, are very important in our lives. Each of these moments bring with them added financial and emotional responsibilities, which have to be fulfilled. It is at that precise moment when we learn about such joy that the sheer weight of our responsibility sinks into our minds. This has been juxtaposed in the ad with the actual "sinking" of the protagonists into the ground. The jingle in the ad basically says " these are joyful moments, but these joyful moments are a tad heavy"

Foto's zeggen meer dan woorden

2008-01-31T10:40:00.000+05:30

Onder het mom van "foto's zeggen meer dan woorden" wat impressies van de afgelopen weken:

Allereerst kerstmis:

Onze kerstboom, met natuurlijk cadeautjes eronder!

Kerst-outfit:

In 1 van de pakjes onder de kerstboom zat dit jurkje, had ik aan met kerst.

Oud & Nieuw:

Voor oud & nieuw had ik een ander jurkje gekregen. Ook de schoenen zijn nieuw trouwens.

En Arun zag er ook mooi uit:

In Blue Bar (Taj Westend) waar we oud&nieuw gevierd hebben:

Aaaaaaaaaah, lief!

Het nieuwe jaar ben ik begonnen met het uitvoeren van 1 van mijn goede voornemens: paardrijden! Bij een manege buiten de stad (dus ben wel een hele dag kwijt!):

Dit is Soviet Bay, mijn tot nu toe lievelingspaard daar.

Het afgelopen weekend hebben we de kamer opnieuw ingericht:

Zo zag het er eerst uit.

En nu zo (nieuwe kussens, nieuw vloerkleed, nieuwe gordijnen en een nieuwe vaas)

En de eettafel met nieuwe tafelloper, placemats en schaal met knikkers.

Tot de volgende keer!

Kolkata

2008-01-20T19:15:00.000+05:30

Hoi allemaal!

Het is alweer bijna eind januari, dus ben ik mooi op tijd (ahum) om m'n verslag van Kolkata van eind november te doen.

Op vrijdag 23 november gingen Hifazath, Arun en ik naar Kolkata, voor de bruiloft van Manisha en Manish. Nou ja, dat was in ieder geval de planning. Helaas besloten een paar bevolkingsgroepen daar elkaar de hersens in te slaan op die woensdag ervoor en dus wilden Hifa en Arun liever niet meer mee. Zelf had ik er niet zoveel moeite mee. Na een jaar Sri Lanka en de nodige aanslagen hier word ik er zowat niet meer warm of koud van. Hoe erg dat eigenlijk ook is... Dus: ik ging in m'n eentje naar Kolkata!

De vlucht was niet echt bijzonder. Had hem wel bijna gemist omdat Manish (die in Bangalore woont) zijn telefoon verloren had op het vliegveld. Hij had een vroegere vlucht en was er pas in Kolkata achtergekomen dat hij zijn telefoon mistte. Manisha belde toen zijn nummer en kreeg een aardige man van de beveiliging aan de telefoon die ook uit Kolkata kwam. Dus dat was geregeld: ik kon de telefoon bij hem ophalen. Die man was idd best aardig, maar vond het volgens mij vooral heel interessant allemaal. Hij bleef maar doorgaan over hoe leuk het toch was dat ik bevriend was met een mede-Kolkataan en ik moest Manisha ook nog in zijn bijzijn bellen en vervolgens ging hij ook nog uitgebreid met haar praten. Was dus de laatste die het vliegtuig in stapte...

Kolkata vliegveld viel me op dat het een mooi gebouw was en vergeleken met Bangalore een stuk schoner. Er stond al een auto met chauffeur te wachten op mij (luxe!!) en die mocht ik ook het hele weekend houden. Werd naar het hotel gebracht, want naar goed Indiaas gebruik wordt de overnachting geregeld en betaald door het bruidspaar. Of eigenlijk: de ouders van de bruid want die betalen echt alles!

In het hotel wat gegeten, gedouched en even uitgerust. Om 6 uur werd ik beneden verwacht voor een tripje naar een Tempel en eten bij Manisha thuis. In het hotel verbleven Manish en zijn familie (allemaal uit Kerala, net zoals Arun) ook dus ik was niet helemaal alleen. Die avond netjes een saree aangedaan, ja... ik leer het wel. Kreeg nog complimenten van zijn moeder dat de saree zo netjes zat, haha. De Tempel was niet zo heel erg bijzonder, maar het huis van Manisha wel. Ze komt van een "oude" familie zoals ze dat hier noemen. Zeker rijker dan gemiddeld en uiteraard met een bruiloft op komst wordt alles uit de kast gerukt. Groot huis, mooi versierd allemaal (de bruiloft zou ook daar plaats vinden) en ontzettend lieve mensen. Lekker gegeten ook, vooral veel vis. In Kolkata eten ze een stuk minder spicy dan in het zuiden, moet eerlijk zeggen dat ik de spices wel een beetje mistte!

Die avond ook Manisha weer gezien na lange tijd. Ken haar van EmmayHR, mijn vorige bedrijf. Ze woonde ook in Bangalore, maar heeft het afgelopen jaar weer bij haar ouders gewoond. Dat is blijkbaar een gebruik in Kolkata, om echt van huis uit te trouwen. Tussendoor was ze nog wel een paar keer naar Bangalore geweest, maar had haar eigenlijk al paar maanden niet gezien. Ze was niet zo heel zenuwachtig, het was tenslotte ook een "love-marriage" en zij en Manish kenden elkaar al een paar jaar.

Na het eten terug naar het hotel en de volgende dag, zaterdag, ben ik in m'n eentje de stad gaan verkennen. Eerst rondgelopen rond het hotel, een iets betere wijk. Een vriend van mij had gezegd dat Kolkata een beetje is zoals je India voorstelt: drukte, veel verkeer, typische gebouwen. En dat was ook zo. Je kunt goed zien dat het bezet geweest is door de Engelsen: veel Engelse gebouwen en echt Engelse straatnamen. Het verkeer is 1 grote chaos, erger dan Bangalore, Mumbai of Delhi. Behalve de "gewone" weggebruikers zoals de bussen, auto's, motors an scooters hebben ze ook ricksjahs: de auto-ricksjahs die wij in Bangalore hebben (alleen rijden ze in Kolkata een vaste route), fiets-ricksjahs die ik ook al in Delhi had gezien, en... loop ricksjahs! Waar de "bestuurder" dus zelf de ricksjah trekt. Heb je alleen nog maar in Kolkata heb ik me laten vertellen, in andere steden is het niet meer toegestaan.

Had gehoord over College street. Inderdaad, de straat waar veel scholen liggen. Daar zouden ze ontzettend veel 2-handsboeken hebben en lezen vind ik altijd leuk. Dus: in een loop-ricksjah naar College street. Had Manisha even gebeld hoe duur dat ongeveer zou zijn en ze zei rond de 20 rupees (35 cent). Zelf had ik al rekening gehouden met het dubbele, maar uiteindelijk wilde hij 100 rupees hebben (bijna 2 euro!!!). Vette ruzie met de kerel natuurlijk en binnen 5 seconden stond er ook een hele groep om ons heen. Op een gegeven moment begonnen een aantal omstanders hem lastig te vallen en dat vond ik ook weer een beetje zielig. Dus uiteindelijk heb ik hem maar 100 rupee gegeven. Tenslotte was ik een buitenlander in die stad en dat ritje op de ricksjah was het wel waard! Had constant het idee dat de rick achterover zou klappen, maar dat gebeurde gelukkig niet.

College street was zoals ik verwacht had: ontzettend veel boeken, van prentenboeken tot zware universiteitskost en dat alles tegen absolute bodemprijzen. Tip van de week: "City of Joy" van Dominique Lapierre. Is al een oude boek en ook verfilmd jaren geleden, maar speelt in Kolkata en een waargebeurd verhaal. Toen ik dat boek had gelezen was ik ook blij dat ik die ricksjah man wat meer geld had gegeven want het leven is echt superzwaar! Maar goed, dat was dus 1 van de boeken die ik daar gekocht heb. Er zit ook een Medical College - geneeskunde zeg maar - in die straat dus op dat gebied was er ook van alles te koop: van rolstoelen tot po's en van injectienaalden tot scalpels. Ongelovelijk! Van College street terug naar het hotel gegaan om te lunchen. Want behalve de overnachting betaalden ze ook 3 maaltijden per dag. Terug met de rick was trouwens maar 30 rupees.

Na de lunch opnieuw de stad in, dit keer naar het iets commerciele gedeelte. Nog naar de kapper geweest (Kolkata is goedkoper dan Bangalore!) en naar een schoonheidssalon. Vond de nagellak op m'n teennagels niet meer zo mooi en dan kan je of zelf gaan klooien of voor 50 rupee (1 euro) het door een salon laten doen. Toen ik terug liep naar het hotel was het inmiddels donker en een stuk rustiger op straat. Hoewel rustig natuurlijk een relatief begrip is hier in India... Het banndje van mijn schoen vond het een mooi moment om te knappen en dus heb ik de weg terug naar het hotel op blote voeten gelopen. De hele dag door verkopen ze overal van die goedkope slippers, maar toen natuurlijk niet. Was op zich best apart om de straten van Kolkata op blote voeten te bewandelen. En moet zeggen dat de straten ook redelijk schoon waren! In het hotel aan iemand van de receptie gevraagd om lijm te regelen, schoen gelijmd, gegeten en naar bed.

Zondag was de grote dag: de bruiloft. Normaal zijn bruiloften 's ochtends in India, maar in Kolkata trouwen ze na zonsondergang. De dag gebruikt om nieuwe schoenen te halen en had ook wat tijd nodig om mn nieuwe saree mooi aan te krijgen. Tegen 6 uur begon het te schemeren en was er een ritueel voor Manish waarin iedereen die ouder is dan hem, hem zegent. 2 nichten van Manisha's kant kwamen hem vervolgens ophalen en in een hele stoet gingen we naar Manisha's huis. Dat was echt supermooi aangekleed, compleet met een ijsberg + waterval van echt ijs!!

De eerste paar uur (!!) waren ze niet samen, maar kregen ze allebei afzonderlijk cadeautjes en geld van familie en vrienden. Alleen toen de ambtenaar kwam moesten ze wel samen zijn om elkaar eeuwige trouw te beloven en het huwelijkscertificaat te ondertekenen. Direct daarna moest Manish weer terug naar de grote zaal en kon Manisha zich voorbereiden op het Hindoe-gedeelte van de bruiloft, voor hun belangrijker dan het ondertekenen van de officiele documenten. Het begon ermee dat Manisha naar de grote zaal liep met bananenbladeren voor haar gezicht, zodat Manish haar niet kon zien. Daarna moest ze, met nog steeds de bladeren voor haar gezicht, 7x om hem heenlopen en pas daarna konden ze elkaar aankijken. De rest van de rituelen werden geleid door een Priester en kreeg er eerlijk gezegd niet zo veel van mee. Nadat ze ook volgens het Hindoeisme getrouwd waren, mochten ze plaats nemen op het podium en werden ze door iedereen gefeliciteerd en gefotografeerd.

Ergens aan het einde van de avond mochten ze eten, wij hadden intussen al 3x opgeschept want elke keer kwam er weer een familielid aan die zei dat we toch echt nog een beetje van dat of dat moesten proeven. Ze hadden ook lekker ijs trouwens, en mijn ouders & broertje weten dat ik thuis nooit ijs na krijg ;-).

Na het eten ben ik teruggegaan naar het hotel en de volgende morgen werd ik naar het vliegveld gebracht. Een super leuke ervaring rijker!

the naughty to nice program for naughty girls

2008-01-14T17:27:00.000+05:30

click on the link you poor helpless former cookie baking girls. help is a click away.

nog een stukje modeshow

2007-12-09T20:24:00.000+05:30

Heeft Arun gemaakt, mooi he :)

Goa en raveparty

2007-12-04T22:14:00.000+05:30

Loop weer hopeloos achter met de site en we doen juist zoveel leuke dingen (wat waarschijnlijk ook de reden is dat ik zo erg achterloop...).

Op vrijdag 9 november was het Diwali, het grootste festival van de Hindoes. Even googelen voor meer info. Voor ons was het die dag een vrije dag en dus lang weekend. Arun en ik hadden zin om er even tussenuit te gaan en besloten naar Goa, en meer specifiek, Anjuna te gaan.

Anjuna is het strand waar de hippies zitten. Een reissite beschreef het als "een strand vol met getattoeerde drugsgebruikers", maar dat valt erg mee! Vriend van Arun had geadviseerd om naar guesthouse Sai Prasad te gaan; vlak aan het stand en goedkoop. Na een aantal reviews gelezen te hebben toch maar daarvan afgezien (het zit er blijkbaar vol kakkerlakken en zelfs ratten!) en dus op de bonnefooi naar Goa vertrokken.

We vlogen (lekker luxe) net na de middag dus waren rond 4 uur in Anjuna. Het eerste guesthouse waar we het probeerden was vol, behalve een kamer met airco, maar dat hoefde voor ons niet. Het 2e guesthouse had waarschijnlijk nog wel een kamer vrij en in de tijd dat ze dat gingen uitzoeken gingen we daar even zitten en een biertje drinken. Heerlijk aan het strand! Helaas was de kamer toch niet vrij, maar die jongen wist nog wel een ander guesthouse zei hij. Dus Arun met die jongen mee (zodra ze een "rijke blanke" zien verdubbelt de prijs) en ik bleef daar nog even zitten. De jongen was na 5 minuten terug, Arun na een half uur. Blijkbaar had de jongen alleen maar vaag de richting aangegeven waar Arun het moest proberen, maar na even rondgelopen te hebben had hij uiteindelijk toch een leuk guesthouse gevonden.

En inderdaad: alles in frisse kleuren geschilderd, direct aan het strand en de kamer had een bed met schone lakens, 3 planken aan de muur die als kast dienden, een badkamer met (koude) douche en een ventilator. Verder kregen we nog wat extra lakens en wc papier dus wat wil je nog meer?! Toen we ons gingen omkleden en de deur dichtdeden zag ik daar aan de binnenkant de huisregels van het guesthouse: "Welkom bij Sai Prasad!". Waren we dus toch nog daar terecht gekomen! En het viel hardstikke mee....

Het "restaurant" van het guesthouse lag aan het strand dus daar wat gegeten. Erg lekkere tonijnsalade! Het was inmiddels donker geworden en de stroom viel uit dus hadden we een romantisch diner bij kaarslicht.

Na het eten een scooter gehuurd en op zoek naar een leuk feest. Vrij snel gevonden en daarna ook nog naar een disco vlakblij ons guesthouse. Na het uitgaan nog ergens wat gegeten (het was iets van 3 uur 's ochtends maar ook dan zijn er nog genoeg restaurants open) en toen naar bed.

De volgende dag werden we pas laat wakker en hebben we niet zo veel gedaan. Zonsondergang gezien op een ander strand dat helemaal verlaten was. Zelfs geen kleine strandhut te vinden dus we voelden ons bijna alleen op de wereld. Daarna naar de beroemde hippie-markt die daar elke zaterdag is. Waar je ook naar op zoek bent, ze hebben het daar! Een aantal leuke dingen gekocht en daarna weer uitgeweest. Wederom werd het laat (4 uur) en na een diner/ontbijt op dit tijdstip lekker gaan slapen.

Arun heeft eind 2004 een tattoo laten zetten. Door een echte dokter/tattoeerder, in een ziekenhuis. Blijkbaar was het toch allemaal niet zo hygienisch want zijn tattoo was behoorlijk verknald. Je kon niet eens zien wat het was! In Anjuna zat een goede tattoeerder en dus is Arun daarheen geweest voor een nieuwe tattoo, over zijn oude heen. Op zijn bovenarm zit nu een mooi gekleurde krab (Arun's sterrenbeeld). Zelf ging ik voor een ayuvedische massage, altijd lekker.

Tegen 8 uur vertrokken we naar Belgaum, een plaats ongeveer 4 uur verderop. Er waren namelijk geen vluchten meer vanaf Goa en nog wel vanaf daar. In Belgaum in een hotel geslapen en de volgende ochtend werden we verrast door de vlieguigmaatschappij met het bericht dat de vlucht vertraagd was. En daarna nog een keer zodat we uiteindelijk die dag ook niet meer op het werk zijn geweest. Een echt lang weekend dus!

Het weekend erna was het tijd voor een echte raveparty. Nou ben ik in Nederland naar de nodige feesten geweest, maar dit was een hele belevenis! Feesten na half 12 is in Bangalore zoals jullie weten verboden. Sinds een jaar of 2 moet alles precies om half 12 dicht zijn, liefst nog eerder. Heel af en toe (lees: als een disco genoeg geld geeft aan de dienstdoende agent) gaat het wel eens door tot half 1, maar dat is een grote uitzondering. Raveparties gaan echter de hele nacht door en zijn daardoor ook illegaal. Mocht de politie erachter komen dat er zo'n party komt dan kun je er donder opzeggen dat deze opgerold wordt, alle spullen in beslag genomen worden en met een beetje pech de organisatie een paar nachten in de cel mag doorbrengen. Deze parties worden uiteraard ook niet grootscheeps aangekondigd, maar uitnodigingen worden verstuurd per sms. De organisator stuurt een bericht naar bijvoorbeeld 15 vrienden. Deze vrienden nodigen ook weer persoonlijk hun vrienden uit en op deze manier zorg je ervoor dat er geen vreemden op je feest komen. In het smsje staat precies waar je moet zijn (echt letterlijk in "the middle of nowhere") en toen wij daar aankwamen zagen we een stuk of 30 geparkeerde auto's, meer niet. Iets verderop stonden een paar jongens bij een auto waar muziek uitkwam en dat was blijkbaar waar je je moest melden. Bij hun moest je aangeven door wie je uitgenodigd was en zij checkten dan of dat klopte. Nadat onze namen gecontroleerd waren moesten we even wachten en daarna kwam er iemand die ons meenam het bos in. Na ongeveer 5 minuten lopen kwamen we op een open plek aan en daar stond de dj achter zijn draaitafel. Tussen de bomen hadden ze een soort van witte kabels gespannen en met blacklights eronder lichtte dat op. Ook was er een tafel waar je water, redbull en chips kon kopen. Echt heel apart! Over het feest zelf kan ik kort zijn: Super!!! Hele goede muziek, goede sfeer en het ging door tot 8 uur 's morgens.

Helaas was ik halverwege de avond de huissleutel verloren, waarschijnlijk uit mijn zak gevallen. Toen we dus eindelijk thuis kwamen konden we het huis niet in. Eerst maar wat thee gedronken (je hebt hier overal thee-stalletjes) en ontbijt gehaald en toen iemand gestuurd om de sleutelman te halen. Deze man komt naar je huis met een soort van voorbeeldsleutel die hij in het slot steekt en heen en weer wiebelt. Aan de hand van de kleine krasjes die daardoor in de sleutel komen kan hij opmaken wat er precies gevijld moet worden en na een minuut of 10 heb je een perfect passende sleutel. Ideaal!

De zondag hebben we vooral geslapen... Net als vroeger :-).

De volgende blog meer over mijn trip naar Kolkata!

Liefs,

Sanne

Bruiloft collega

2007-11-16T22:15:00.000+05:30

Zoals jullie weten waren Arun en ik een aantal weken geleden uitgenodigd op de bruiloft van een collega van mij, Ahamed. Ahamed is (zoals de naam al doet vermoeden) een Moslim en dus weer een totaal andere bruiloft en achtergrond.

Ahamed komt van een zwaar gelovige familie: zijn beide opa's zijn heilig verklaard omdat ze de laatste 40 jaar van hun leven geweid hebben aan het geloof. Hun grafkisten zijn ook te zien in een speciale moskee en ze hebben ook volgelingen. Ahamed bidt altijd 5x per dag, eet geen vlees tenzij het halal is en vorig jaar in de ramadam wilde hij me geen hand geven toen ik net bij Oracle begon en me voor wilde stellen. Overigens is hij verder een prima jongen, niet dat jullie denken dat ik met een zware extremist samenwerk.

Allereerst de reis: Ahamed had een taxi voor ons geregeld die ons naar zijn dorp, ongeveer 12 uur verderop zou brengen. 12 (twaalf) uur ja... De taxi zou er om 18.00 zijn, maar om 20.00 nog niemand te zien. We waren met z'n 6'en aan het wachten, hadden al een paar keer gebeld maar die chauffeur bleef maar zeggen dat hij er bijna was. Op een gegeven moment belde Arun nogal geirriteerd op hoe lang "bijna" nog ging duren en toen werd de chauffeur boos: Dat wij wel even goed moesten begrijpen dat hij de minister van Tamil Nadu (een staat in India) kende en dat wij blij mochten zijn dat hij ons, simpele zielen, in zijn taxi wilde meenemen. Dus Arun vertelde hem vriendelijk doch dringend ;-) vooral de minister te blijven rondrijden. In de tussentijd Ahamed gebeld en die regelde heel snel een andere chauffeur die er uiteindelijk rond 20.30 was.

Onderweg was het op zich gezellig, alleen hadden we wat oponthoud omdat we een lekke band hadden. Gelukkig hadden we een reserveband, maar de chauffeur wilde graag de lekke band zo snel mogelijk laten plakken. Langs de snelweg heb je allemaal "Banden-winkels" waar je in principe dag en nacht terecht kan. In principe ja... de meesten lagen te slapen en waren absoluut niet van plan om op te staan. En de jongen die ons wel hielp moest halverwege iets hebben van achter een stapel banden en toen hij na 10 minuten nog niet terug was en wij gingen checken lag hij daar ook te slapen!!! We hadden hem nog wakker gemaakt, maar toen hij tijdens het plakken weer in slaap dreigde te vallen zijn we maar verder gereden. De chauffeur was een aardige man, maar wist helaas de weg niet. Bleek dus dat we een heel stuk verkeerd waren gereden en uiteindelijk hebben we er niet 12, maar 16 (!!!) uur over gedaan. In die tijd kun je bijna op en neer naar Nederland vliegen!

Eenmaal aangekomen in het dorp gingen we naar ons hotel. Best een goed hotel en Ahamed stond ons al op te wachten om ons mee te nemen naar zijn huis. Super lekker gegeten (ontbijt/lunch) en zijn familie ontmoet. Ik was op het ergste voorbereid (wat een vooroordelen weer, ik weet het): vrouwen in burka's en mannen die geen hand willen schudden, maar niets bleek minder waar! Zijn vader kwam uit zichzelf naar ons toe om ons de hand te schudden, iets dat zelfs voor Hindu mensen niet gebruikelijk is. En heb dat hele weekend ook geen burka gezien. Begreep later wel van Ahamed dat de vrouwen dat wel doen als ze de straat op gaan, maar zelf heb ik ze alleen in kleurige sarees gezien.

Na de lunch liet hij ons de moskee zien met de graftomben van zijn opa's en vertelde hij wat over bepaalde spreuken van de Koran die op de muur geschreven waren. Erg interessant! Daarna gingen we naar het vrouwen huis: de vrouwen van de familie hebben namelijk hun eigen huis. Bijna al zijn tantes en nichten wonen daar als ik het goed begrepen hebben. Met 1 van die nichten had hij ook eigenlijk moeten trouwen, daar kom ik zo nog op terug.

Na deze rondtour was het tijd voor Ahamed om geschoren te worden met melk. Het was niet echt scheren, meer een beetje bijwerken (want een goede Moslim heeft een baard) en na dit ritueel mocht iedere gast, en dat waren er zeker 100! hem wat banaan in melk voeren. Je kan je voorstellen dat Ahamed na meer dan 100 hapjes banaan-met-melk kotsmisselijk was... Na dit ritueel gingen we terug naar het hotel, ik nog even snel langs een schoonheidssalon om mn wenkbrauwen te epileren (waarom zelf met een pincet klooien als je het voor 40 cent kunt laten doen?) en toen slapen.

De volgende dag was de grote dag. Vooral voor Ahamed en zijn bruid uiteraard. Trouwen is altijd al een spannende aangelegenheid, maar zij hadden elkaar ook al bijna 3 jaar niet gezien! Ahamed is de eerste man in 20 jaar die ging trouwen in zijn familie. Hij heeft geen oudere broers of neven en dus was het erg belangrijk dat hij met een goede partij trouwde. Toen hij heel jong was, was het al bepaald dat hij met zijn nicht zou trouwen. Iets dat onvoorstelbaar is voor ons, maar binnen de dorpen van India nog redelijk normaal. En niet alleen bij Moslims, ook andere culturen trouwen het liefst binnen hun eigen gemeenschap.

3 jaar geleden vertrok Ahamed naar Bangalore en daar ontmoette hij, eerst via internet en later in het echt, een erg leuk meisje. Hoewel ze elkaar maar 25 dagen kenden wisten ze dat dit echte liefde was en gaven ze aan dat ze wilden trouwen. Het meisje werd daarop direct door haar familie teruggehaald naar haar dorp en ook Ahamed's familie was hier niet over te spreken. Zij kwam maar uit een "gewone" familie en wie dachten ze eigenlijk wel dat ze waren? Om tegen de wensen van de familie in te gaan? En wat moest er gebeuren met de nicht? Daar konden ze niet nu opeens een andere man voor gaan vinden! Dit was al jaren geleden bepaald! Ahamed heeft het heel voorzichtig, stapje voor stapje aangepakt: geen openlijk contact meer met zijn grote liefde (hoewel ze wel elkaars telefoonnummer hadden en dus konden sms'en). Vervolgens een geschikte man gevonden voor de nicht en ervoor gezorgd dat ze trouwde. Toen de beide families bewerkt en na bijna 3 jaar was het gelukt: ze mochten eindelijk trouwen!

De bruiloft zelf gebeurde gescheiden; hij zat in de grote zaal op het podium, zij zat in een kamertje ernaast. Toen ze eindelijk het podium op mocht komen, waren ze al getrouwd en zagen ze elkaar dus voor het eerst in 3 jaar! Ik vroeg aan Ahamed wat ze tegen elkaar zeiden, maar het was niet meer dan: Hallo, hoe gaat het? Goed en met jou? Het lijkt me ook een hele rare situatie! Na de ceremonie was het tijd om te feliciteren en de lunch: biryani, een rijstgerecht. Ik ben er niet zo dol op, maar Moslims staan erom bekend supergoede biryani te maken. Ze hadden rond de 800 mensen uitgenodigd en voor de zekerheid voor 1000 gekookt. Uiteindelijk kwamen er 1500 gasten en moest er op het laatste moment nog bijgekookt worden.

Wij vertrokken na de lunch terug naar Bangalore. Dit keer wist hij de weg wel en waren we er in 11 uur! Een heel stuk beter dan de heenweg.

Inmiddels is Ahamed terug van zijn huwelijksreis en volgende week komt zij ook naar Bangalore. Het is namelijk gebruikelijk dat de kersverse bruid de eerste 40 dagen bij de man's familie inwoont voordat ze een eigen huis hebben. Die 40 dagen zijn volgende week voorbij en dan kunnen ze eindelijk echt samen zijn!

Het lijkt bijna een sprookje, maar is waar gebeurd! En gelukkig een happy ending :-)

Leve de Koningin!

2007-10-28T14:18:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Afgelopen vrijdag was het zo ver: Hare Majesteit de Koningin, de Prins van Oranje en Prinses Máxima kwamen, als onderdeel van hun staatsbezoek aan India, naar Bangalore en in de middag was er een receptie voor Nederlanders die in zuid-India wonen.

Vantevoren was het vooral stressen over wat we aan moesten doen: de dresscode was "middagjapon" voor de dames en "donker pak" voor de heren. Arun had een nieuw zwart pak gekocht, stond hem echt super mooi. Zelf had ik een mantelpakje geleend van Bahar. Een middagjapon kan namelijk zowel een jurk zijn als een mantelpakje.

Arun heeft ook de poster ontworpen voor de Dutch Club en het eerste exemplaar zou die dag aangeboden worden aan de Koningin. Mocht niet direct en ik geloof dat hij op de ambassade in Delhi komt te hangen (en niet boven haar bed), maar toch wel leuk.

Maar goed, vrijdag dus. We moesten er uiterlijk om half 5 zijn en omdat we de auto (met chauffeur, uiteraard) mochten lenen van Arun's bazin kwamen we in stijl aan. Er waren ongeveer 150 Nederlanders uitgenodigd, allemaal mooi opgedoft. Tegen 5 uur was het Koninklijk gezelschap gearriveerd en mochten we ons opstellen. Iedereen had met de uitnodiging een kaart gekregen die je aan de consul-generaal moest geven en hij kondigde je dan aan. Dus bij ons was het: "Mevrouw Meijrink, Senior Analyst Oracle India en de heer Ravikumar!".

En daar sta je dan... 3 meter verwijderd van de Koningin, Willem-Alexander en Máxima die je breed lachend aan staan te kijken. In je hoofd nog 1 keer oefenen: Goedemiddag Majesteit, Goedemiddag Koninklijke Hoogheid en nogmaals Goedemiddag Koninklijke Hoogheid. En dan naar voren... Handjes schudden, ze zeiden alle drie ook iets terug in de trant van: Aangenaam en goedemiddag en toen door naar de lobby waar iedereen zich verzamelde. Ik ben niet echt super konings gezind of zo, maar ik stond toch wel even te trillen: Ik heb de Koningin, onze toekomstige Koning en zijn vrouw een hand gegeven!!!

Eenmaal in de lobby was er champagne, wijn, bier en hapjes en stonden we met ons groepje bij elkaar. Er waren een aantal groepjes gevormd (wij waren de Nederlanders met buitenlandse partners) en 1 persoon van de Koninklijk gezelschap zou bij ons langskomen en even met ons praten. Bij ons was dat Willem-Alexander. Een meisje van de ambassade stond ook bij ons om ervoor te zorgen dat niemand anders bij ons kwam staan (slechts 1/3 van de mensen was in een groepje ingedeeld en de rest wist niks van de groepjes af en dit moest ook zo blijven). Ook onze partners mochten er niet bij zijn want het Koninklijk gezelschap had aangegeven dat ze alleen met de Nederlanders wilden praten.

Toen Willem-Alexander er aan kwam verdween het meisje naar de achtergrond en ook onze partners gingen weg. Het eerste wat Willem-Alexander vroeg was: "Waar zijn jullie partners?". Dus wij zo van "Euhh...". "Ja", zei hij toen "Als ik met Nederlanders met buitenlandse partners ga spreken, wil ik natuurlijk wel de partners erbij hebben!". Dus partners erbij en het was een leuk, informeel gesprek. Je hebt maar ongeveer 8 minuten dus niet echt tijd om uitgebreid te praten. We hadden vantevoren bedacht dat we wel wilden vragen of het immigratiebeleid niet wat soepeler kan en nog wat ander politieke kwesties, maar dat is er totaal niet van gekomen.

Het ging meer over de dagelijkse uitdagingen om een buitenlandse partner te hebben. Willem-Alexander vertelde bijvoorbeeld over kerstmis: Afgezien van de verschillen tussen hun in het geloof, is voor Máxima kerstmis barbequen bij het zwembad. Een kerstboom kennen ze wel, maar die staat ergens binnen, leuk voor de kinderen. En voor Willem-Alexander is juist de kerstboom optuigen traditie. Van huis uit is hij gewend dat vader de kerstboom optuigd en de kinderen staan daar met een hoop oeh's en aah's omheen. Grappig om je te realiseren dat dus ooit Prins Claus de kerstboom optuigde en dat hij daar met zijn 2 broertjes bij stond. En nu wil hij dus hetzelfde overbrengen op zijn dochters en moest hij Máxima uitleggen wat kerst voor hem betekent. En zo waren er nog wat dingen.

De receptie werd afgesloten met een korte toespraak van de ambassadeur en de Koningin. Standaard praatje waarin de Koningin zei dat ze erg dankbaar was dat ze mocht komen en dat ze graag wat langer was gebleven (plan dan een uur langer in denk ik dan...), maar dat ze nu echt weg moesten. Het eerste couplet van het Wilhelmus werd ook nog gezongen. Prinses Máxima ging een tel langer door op het einde (heb ik altijd ge-eer-eerd zeg maar) waarop Willem-Alexander iets zei in de trant van: Ze leert het ook nooit. Tot grote hilariteit van de omstanders.

Na de receptie was een groot deel van ons gezelschap te vinden in de bar van het hotel en het restaurant. Natuurlijk napraten over hoe het was, op de meesten had het grote indruk gemaakt. Koningin Beatrix is in het echt kleiner dan ik verwacht had. En ze ziet er ouder uit dan op foto's. Ze is natuurlijk ook al bijna 70. Willem-Alexander ziet er precies zo uit als ik verwacht had: studentikoos, stevig, ("een flinke gezonde" zou mijn oma zeggen) en Máxima vond ik in het echt mooier nog dan op foto's. Heel lief gezicht en mooie ogen. Wel had ze een beetje rare hoed op (net een vissersmanhoed, vond Arun) en een buikje. Nog van de vorige zwangerschap of is er een 4e op komst???

Arun en ik hebben gegeten in het restaurant van het hotel, lekker Vietnamees, en na die tijd nog even terug naar de bar. En ja hoor... daar zaten ze alle 3 samen met een aantal ambassade mensen aan een tafel nog wat te drinken. Wel iets afgezonderd van de "gewone" gasten en beveiliging er omheen, maar toch heel normaal. 1 van de andere Indiase partners zei al dat als we ooit de president van India zouden kunnen ontmoeten dat het echt onmogelijk is om haar van zo dichtbij te zien en te spreken. En dat die al helemaal niet 's avonds nog een glaasje wijn zou gaan drinken in de bar van een hotel. De beveiliging was ook erg relaxed, nog een tijd met een paar van die mensen gepraat. Over India, over wat ze gezien hadden en over het werk als beveiliger/hofmaarschalk van de Koningin. Geen sappige verhalen, meer over hoe ze dit werk hadden gekregen en zo. We vroegen nog of we een fles wijn mochten aanbieden aan het gezelschap, maar dat mocht helaas niet.

Rond half 11 vertrok het Koninklijk gezelschap en niet veel later gingen wij ook. Een hele ervaring rijker!!!

Liefs,

Sanne

En zo zagen we eruit:

Eid Mubarak!

2007-10-14T16:07:00.000+05:30

Hallo Allemaal,

Eid Mubarak!!! Wat? zullen jullie wel denken. Dat wensen de Moslims elkaar vandaag, het is namelijk suikerfeest hier. 2 dagen later dan in Nederland in verband met de maan. Die was hier namelijk nog niet te zien. We zijn ook 1 dag later begonnen met vasten dan in Europa. "We"?? Jawel, ik heb dit jaar meegevast! Ok, ik geef eerlijk toe: 4 dagen in Delhi heb ik gezondigd want het was daar veel te warm om overdag niets te drinken en ik wilde ook graag wat van het Noord-Indiase eten proeven. De andere dagen heb ik netjes tussen zonsopgang en zonsondergang niet gegeten of gedronken. Was het zwaar? Nee, viel best mee. De eerste 2/3 dagen heb je overdag een hongerig gevoel, maar het is wonderbaarlijk hoe snel je lichaam zich aanpast aan minder eten. Nu ik wel weer mag eten voelt het bijna slecht om uitgebreid te ontbijten, te lunchen en te dineren.

Maar goed, Delhi dus. Delhi was erg leuk! Veel warmer dan Bangalore, boven de 30 graden. We zijn eigenlijk vooral in Gurgaon geweest, een buitenwijk van Delhi. Of eigenlijk was het een totaal ander dorp, maar inmiddels aan Delhi vastgegroeid. Hier vind je alle grote bedrijven en veel nieuw flats. De wegen zijn een stuk beter, er zijn voornamelijk winkelcentra en de mensen die er wonen zijn van de hogere sociale klassen. Omdat (bijna) iedereen daar een eigen auto heeft vind je er geen openbaar vervoer. Behalve dan fiets-ricksjaws, die zijn er wel. We zijn met de kinderen naar een pretpark geweest (erg leuk!), hebben een dagje Delhi gedaan inclusief shoppen op een kledingmarkt waar alles omgerekend 40 cent kost. Heb de India Gate gezien (namaak van de Arc de Triomphe), het parlementsgebouw en het huis van de president. En ook nog naar een tempel geweest en heerlijk gegeten. Aan de ene kant lijkt Delhi, of Gurgaon eigenlijk, een heel stuk beter dan Bangalore, maar ook daar zie je nog steeds grote armoede.

Midden in Gurgaon: aan de ene kant ruime wegen en viaducten, aan de andere kant mensen met kamelen die daar op een stuk braakliggend terrein wonen.

Verder belangrijk nieuws: Hare Majesteit de Koningin en Hunne Koninklijke Hoogheden de Prins van Oranje en Prinses Máxima komen naar Bangalore! En via de Nederlanse ambassade hebben Arun en ik een uitnodiging ontvangen voor een 1-uur durende ontvangst. Tijdens de ontvangst worden we aan het Koninklijk gezelschap voorgesteld en daarna mogen we in groepen van 10-15 ongeveer 3 minuten met elk spreken. Geen tijd voor diepzinnige gesprekken dus, maar wel ontzettend leuk. De dresscode is streng: zwart pak voor de heren en een middagjapon voor de dames en verder zijn er regels over hoe je ze moet aanspreken, dat je geen cadeaus, bloemen of brieven mag aanbieden en (helaas!) geen foto- of filmapparatuur meenemen. De ontvangst zal 26 oktober a.s. plaatsvinden dus daarna horen jullie het wel.

Ga nu naar de supermarkt, boodschappen doen (hoe burgerlijk). Er is trouwens onlangs een Spar geopend hier, maar die zit nogal ver weg. Maar schijnt wel een supermooie supermakt te zijn waar je alles kunt krijgen. Zelfs kaas! Daarna gaan Arun en ik de stad in om te kijken of we een mooi pak kunnen vinden voor hem. En daarna naar de film.

Volgend weekend hebben we een (Moslim) bruiloft van een collega van mij. Lijkt me erg leuk want ben nog nooit op zo'n bruiloft geweest en ook is het een eind hiervandaan dus kunnen we hopelijk nog wat van de omgeving zien daar.

Tot de volgende keer!

Liefsssssss,

Sanne

monologues on rage

2007-10-04T20:41:00.000+05:30

Don't steal my bed,
darling dark recess of my mind.

Don't steal my wit
and leave laughing, leaving me behind.

If i sing you a lullaby
would you cradle me in your arms
and keep me warm?

Or would i see little monsters
all grown fat and big and ravenous
since i was two feet tall?

Fashionshow

2007-09-29T14:50:00.000+05:30

Hoi Allemaal,

Vandaag was de fashionshow van designster Namrata G. Na een keer maten opnemen, 2x passen en oefenen met lopen was het vandaag zover: samen met 9 andere expat-modellen (bijna allemaal van Oracle) en een aantal Indiase mochten we de kleding showen.

Om 8 uur ('s ochtends ja...) moesten we in de studio zijn voor ons haar en make-up, erg leuk! Tegen half 12 waren we in het Park hotel waar we nog een keer konden oefenen en een half uur later begon het echt.

In de eerste ronde droeg ik een groene kurta met een bruine soort bikinitop daaronder. In de tweede ronde een "harem" broek (erg wijd, lijkt bijna een rok) met een goudkleurige top en in de 3e ronde een salwar-kameez. Tussendoor moesten we dus steeds omkleden wat, vooral de laatste keer, best stressvol was. De show ging erg goed, zie hieronder een aantal foto's.

Over een paar uurtjes vertrekt onze vlucht naar Delhi, woensdagmorgen zijn we weer terug!

Liefs, ook van Arun!

De kurta:

Op de "catwalk":

Samen met Bahar, collega en vriendin uit Turkije in onze harem-broeken

De goudkleurige top (vond hem zelf erg mooi):

In de salwar-kameez:

We hebben gewonnen!

2007-09-24T21:30:00.000+05:30

Hoi allemaal,

India heeft de worldcup 20-20 cricket gewonnen! Na een zinderende finale tegen Pakistan, zojuist gespeeld. Afgelopen zaterdag moesten "we" (zie hoe leuk in India vind, zolang het maar niet over bankpasjes of straathonden gaat ;-) tegen Australië. Australië is zo ongeveer het Brazilië van cricket dus iedereen werd al helemaal gek toen we daarvan wonnen. Vandaag moesten we tegen Pakistan en dat is ongeveer hetzelfde als Nederland-Duitsland.

De wedstrijd begon om half 6 en vanaf dat tijdstip zat/stond half Oracle in de kantine tv te kijken. Ikzelf ook. India scoorde 157-5 (dit betekent 157 runs, maar 5 spelers uitgespeeld - zie de spelregels hieronder). Niet echt een geweldige score (we scoorden 188 tegen Australie) en Pakistan had dus een goede kans om te winnen.

Het 2e deel van de wedstrijd heb ik niet kunnen zien want moest nog iets doen op het werk en ook nog van werk naar huis komen. Het was opvallend rustig op straat: normaal doe ik er 3 kwartier tot een uur over (met regen 1,5 uur), maar vandaag was ik er binnen 30 minuten! Toen ik thuis kwam zag ik nog net de laatste "over". Pakistan had nog 6 ballen en ze hoefden nog maar 12 punten te scoren. Wel waren er al 9 spelers uitgespeeld en als je er 10 uitspeelt dan win je ook.

De eerste bal was 0 punten. Dus goed voor India. De tweede bal was 6 punten, erg slecht voor India: Pakistan had nog 4 ballen en hoefde nog maar 6 punten. De derde bal vloog hoog de lucht in en... WERD GEVANGEN! Dat betekende dat de 10e speler werd uitgespeeld van Pakistan en India dus won!! Meteen renden mensen de straat op hier om vuurwerk af te steken en denk dat het netwerk ook plat lag want kon de eerste 2 minuten niet sms'en.

Iedereen dus blij hier, cricket is volkssport nummer 1 dus het is nu net zoiets als dat Nederland de WK voetbal zou winnen. Erg leuk om mee te maken.

Voor de geinteresseerden, de regels voor cricket:

Cricket wordt gespeeld op een rond veld met een diameter van tussen de 114 en 160 meter.
Rondom het uiteinde van het veld ligt een touw dat van belang is bij de puntentelling.
In het midden van het veld is de “pitch” en hier gebeurt het allemaal. De pitch is 20 meter lang en 3 meter breed. Aan elk uiteinde van de pitch staan 3 paaltjes in de grond, deze 3 paaltjes samen heten een “wicket”.

Een cricketteam bestaat uit 11 spelers en voor de wedstrijd begint wordt er getost. De winnaar mag kiezen of ze eerst aan slag willen (batten) of eerst het veld in willen (fielden). De field partij staan met z’n elven in het veld en de bat partij met 2; bij elke wicket staat 1 batsman.

Eén persoon van de field partij, de “bowler”, gooit de bal naar de batsman (van de andere partij dus) die aan de andere kant van de pitch staat. Het gooien moet op een bepaalde manier gebeuren; vanaf een bepaalde lijn en je moet je arm recht houden. Er wordt dus over een lengte van 20 meter gegooid; van de ene kant van de pitch naar de andere. De bedoeling is dat de batsman de bal wegslaat want zo kunnen er punten gescoord worden.

Elke keer dat de bal ver genoeg weggeslagen wordt dat de batsman van de ene wicket naar de andere kan rennen krijgt de partij 1 punt (run). Er zijn 2 batsmannen en ze moeten elkaar kruisen. Dus als batsman 1 bij de wicket aan de linkerkant van de pitch staat en batsman 2 bij de wicket aan de rechterkant moeten ze als het ware elkaars plaats innemen om een run te scoren. Als de batsman zo hard slaat dat de bal het touw raakt dat rondom het veld ligt, dan krijgen ze automatisch 4 runs. Als de bal zonder de grond te raken in 1 keer over dat touw vliegt (dus het veld wordt uitgeslagen), krijgen ze 6 runs.

Elke bowler mag 6x werpen, dit wordt een “over” genoemd. Na elke over wordt er gewisseld; er komt een andere bowler en ook wordt er van wicket gewisseld. Als er eerst van links naar rechts werd gegooid dan wordt er nu van rechts naar links gegooid. Let op: er wordt dus niet van TEAM gewisseld, alleen van BOWLER. Als India besloten heeft om te fielden dan blijven ze dat doen totdat ze uit zijn, dan pas wordt er gewisseld tussen de teams. India wordt dan slag en de tegenpartij wordt field. In deze worldcup heeft elk team 20 overs. In totaal wordt er dus 120 keer geworpen (20x6 ballen per over).

Tegen Engeland scoorde India 6 "sixes" in 1 over, dat is echt onvoorstelbaar goed. Kijk maar op: http://www.youtube.com/watch?v=ZZo7M5UYwmw&mode=related&search

De slagpartij probeert dus zoveel mogelijk punten te scoren en de fieldpartij probeert om de batsmannen uit te spelen. Er zijn 4 manieren:

1). De bowler gooit de bal, de batsman raakt hem niet en daardoor raakt de bal de wicket achter
de batsman. Dit is een “Out Bowled”.
2). De batsman blokkeert de wicket met zijn lichaam zodat de bal de wicket niet kan raken. Dit is niet toegestaan en wordt een “Out LBW (LegBefore Wicket)” genoemd.
3). De batsman slaat de bal, maar iemand van de field partij vangt hem. De “Out Caught” en
4). Wanneer de batsmannen aan het rennen zijn tussen de wickets om runs te scoren en de fieldpartij gooit de bal tegen de wicket voordat de batsman er is dan is deze uit en dit is de “Out
Run Out”.

De batsman die uit is moet het veld verlaten en wordt vervangen door een andere (vaak minder goede!) speler.

Er wordt gewisseld van team zodra er 20 overs zijn gegooid door de field partij of zodra de field partij 10 van de 11 batsmannen heeft uitgegooid. De regel van de 20 overs geldt voor deze world cup, er zijn ook cricket matches waarin ze zoveel mogen werpen als ze willen en er wordt pas gewisseld als er 10 van de 11 batsmannen uit zijn. Deze wedstrijden kunnen letterlijk dagen duren!

Als je cricket op t.v. kijkt dan laten ze onderin beeld de score zien. Als je 183/3 ziet staan, dan betekent dat dat er 183 runs gescoord zijn en dat er al 3 batsmannen uitgespeeld zijn. Bij de overs zal iets staan van “12.3”, dit betekent dat er al 12 overs geworpen zijn en dat ze nu
bij de 3e bal van over nummer 13 zijn.

Partij 1 zet dus het doel voor partij 2. Als partij 1 na 20 overs een score heeft van 150 runs, dan moet partij 2 dus 151 scoren. Doen ze dat, dan winnen ze. Doen ze dat niet, dan verliezen ze.

Pakistan had dus bijna gewonnen (ze hoeften nog maar 6 punten en hadden nog 4 ballen), maar omdat de 10 spelers uitgespeeld waren won India alsnog!

En nog even mijn favo moment van de worldcup: Het einde van India-Australie. India weet al dat ze gaan winnen dus 1 van de spelers is aan het dansen op het veld:

http://www.youtube.com/watch?v=0dnidqGXd1E

Wat vakantiefoto's van Nederland

2007-09-21T23:55:00.000+05:30

Arun op de boot van Laura / Arun on Laura's boat

Arun in de sneeuw / Arun in the snow

Diner in Harderwijk / Dinner in Harderwijk

Bij het Louvre in Parijs / Next to the Louvre in Paris

Voor de bruiloft van Maaike en Sebastiaan / For the wedding of Maaike and Sebastiaan

Robinsky

2007-09-21T23:21:00.000+05:30

Voor bijna 10 dagen hebben we een hond in huis gehad, Robinsky. Robinsky is de (ex-straat)hond van een Poolse collega en aangezien zij en haar man op vakantie gingen, hebben wij op de hond gepast.

Ze vertrokken al toen ik nog in Nederland zat (moest weer terug voor een nieuw visum) dus zolang was Robbie ondergebracht bij de dierenarts. Ik had de dierenarts 's middags opgebeld om te vragen of ik de hond die avond kon ophalen. Hij was op dat moment onderweg, maar zou om 7 uur terug in de praktijk zijn. Ik een taxi gebeld (wilde niet met de hond in een ricksjaw) en iets na 7'en was ik bij de dierenarts. Hij stond al bij de deur en het eerste wat hij vroeg is waar de hond was. Euh.... "Die had u toch?". "Ik heb helemaal geen hond, die heb jij toch? Hij is toch ziek??". Bleek dus dat hij had begrepen dat ik doorverwezen was door Monika en Gunjan (zo heet haar man) en dat ik zelf een zieke hond had. Robinsky was in het huis van zijn assistent, een half uur rijden verderop. Omdat ik weinig zin had om de volgende dag te gaan, zijn assistent en ik in de taxi gestapt en hebben we Robinsky opgehaald. Door de nodige files onderweg was ik uiteindelijk om 9 uur thuis...

Ik had bedacht dat ik iets eerder uit zou stappen zodat Robinsky meteen zijn avondwandeling had gehad. Even schoot het door me heen dat ik geen plastic zakje bij me had. En dat ik toch wel de drollen op moest ruimen. Maar toen herinnerde ik me weer hoeveel straathonden er rondlopen en die poepen ook niet allemaal bepaald netjes in de goot. Om maar te zwijgen van alle mensendrollen (!!!) die je tegenkomt omdat er mensen zijn die denken dat Bangalore 1 groot openbaar toilet is....

Enfin, Robbie en ik dus naar huis gewandeld, maar dat was iets minder relaxed dan ik verwacht had. Had namelijk totaal geen rekening gehouden met de straathonden die Robbie als een indringer zagen en hem dat ook goed duidelijk wilden maken. Van alle kanten werd er gegromd en geblaft en 1 hond viel Robbie zelfs aan. Straathonden zijn hier best agressief, vooral 's nachts. In de afgelopen maanden zijn er 3 kinderen doodgebeten, van 1 waren alleen de botten nog teruggevonden... Als volwassene heb je er niet zo heel veel last van. Tenzij je op een motor rijdt (straathonden vinden het erg leuk om in je broek te gaan hangen dan) of dus een hond bij je hebt.

Eenmaal thuis, Robbie moest op 3 poten de trap op omdat die rot-straathond hem best hard gebeten had, heb ik hem wat eten gegeven. Geen verantwoord hondenvoer, maar rijst-met-een-prutje. Volgens Monika at hij dat altijd, maar mooi niet dat hij een hap nam. Denk dat hij de kookkunsten van onze maid Valentina niet echt kon waarderen.

De volgende dag (vrijdag) moest ik gewoon werken dus zou Robinsky de hele dag alleen thuis zijn. 's Ochtends een rondje gelopen, gewapend met een stok om de straathonden van me af te meppen, en 's avonds toen ik terug kwam weer. Tot mijn grote opluchting had hij niks stuk gemaakt en ook had hij zijn behoeften netjes bewaard tot 's avonds. Helaas leek hij het eten nog steeds niet lekker te vinden dus heb ik in het weekend maar echte hondenbrokken gehaald. Kostte bijna 20 euro voor 4kg en daar zou hij dan 10 dagen mee kunnen doen. Ik eet zelf nog niet eens voor 20 euro in 10 dagen!!! Maar goed, de hond bracht ook wel veel gezelligheid, dus dat had ik er wel voor over.

Zondagavond kwam Arun weer thuis, die was in Goa voor een seminar en die schrok zich ook rot toen we gingen lopen en die ene gemene straathond Robbie weer aanviel. Hij belde de politie die beloofde dat ze iemand zouden sturen, maar tot nu toe niks gezien... Denk dat er eerst weer een kind doodgebeten moet worden voordat ze iets doen hier :-(. Ook Arun vond het erg gezellig met Robbie in huis. Behalve het feit dat Robbie gewend is om in bed te slapen. Van Arun mocht dat niet, dus wat deed die slimme hond? Op het moment dat wij naar bed gingen sloop hij stiekem onder het bed en daar bleef hij dan heeeeeel stil liggen. Wij dachten dat hij in de kamer was, dus deden de deur dicht. Als we dan eenmaal lagen te slapen klom hij op het bed. Waar hij vervolgens het halve bed in beslag nam.

De rest van de week hebben we Robbie vooral boven op het dakterras uitgelaten zodat we de straathond konden ontwijken. Alleen als we hem niet zagen dan liepen we wel een "gewoon" rondje. Robinsky raakte ook gewend aan de hondenbrokken en leek ze zelfs wel lekker te vinden.

Op zondag haalden Monika en Gunjan hem weer op, nadat we hebben aangeboden dat we best willen oppassen als ze een weekendje weg gaan of zo. Het is echt leuk om een hond in huis te hebben, maar heel eerlijk hebben we er niet genoeg tijd voor om er echt 1 te hebben.

Verder... is er een heleboel gebeurd. Dat krijg je natuurlijk als je maandenlang niks schrijft... We hebben een aantal feesten gehad hier, ben dus naar Nederland geweest, de kinderen zijn geweest. 2 keer zelfs. Volgende week loop ik een modeshow, georganiseerd door een bedrijf dat trainingen geeft aan Indiers die naar het buitenland gaan. Ze waren op zoek naar buitenlandse modellen (ahum) die in Indiase kleding gaan lopen. Paar weken geleden ben ik geweest om de maten op te laten nemen, morgen passen en volgende week zaterdag is de show. Ook komt volgende maand de koningin naar Bangalore en als het goed is ontvangen we via de ambassade een uitnodiging. Ben erg benieuwd!

Zoals vaker heb ik het voornemen om de site vaker te gaan updaten. Kans is nu wel groter omdat 1 van onze buren draadloos internet heeft en dat niet heeft beveiligd. Oftewel: ik kan via mijn laptop op zijn netwerk en zo op internet. Dus internet thuis :-D.

Voor nu allemaal heel veel liefs en geniet van het mooie weer! Het is bij jullie bijna net zo warm als bij ons!

Liefs,

Sanne

JOURNAL DE EUROPE-1

2007-06-22T13:14:00.000+05:30

ARRIVAL- THE FIRST ATTACK
24th May/07

On the night of 23rd may my life had a historical moment. It didn’t come with applause or fame attached to it. But it had years and years of dreaming, reading, watching movies and listening to music behind it. And all of that was packed in to a backpack by my feet.

I was headed to Europe. To see what they did with all the spices they took from us.

The visa process was smooth. The Netherlands embassy along with Belgium has a collection office in bangalore now. If all your papers are in order it shouldn’t take more than three days. A definitive sign that our country is cruising at a decent knot on the progress channel.

The air france flight was uneventfull. Some forgetfull food, two glasses of wine and some forgetful movie later we landed at Charles de gaulle airport in paris. I had my first glimpse of the Eiffel Tower from air. And a lovely cloudless view of paris laid out in almost concentric circles, sliced further in to cute cake wedges. The seine cutting across peacefully. I have never seen a sight like this before in my life of course. The topography and architecture of the various cities and countries I have visited, the view when you come in to land still has a loose resemblence to some other city you’ve been to. But coming in to land at paris is a breathtaking sight of European ingenious town planning from ages back and the splendor of French architecture.

But I was in transit for a further flight to Amsterdam to meet sanne’s parents and kickstart my holiday from Holland. We had barely an hour to catch the connecting flight. Sanne went through the EU channel for the passport check and I was in a long que for the “rest of the world”. But for all the French ingenuity this channel was manned only by one person! And three other flights arrived in quick succession with ours. Of course as expected we missed our flight cause the polizie blond dub took his time inspecting the passports. But I must say there was no reason to fret cause of course they had a counter for “missed flight” people! So we just stood in a lil que and after showing our flight tickets we were issued new ones to the next flight to Amsterdam in 40 minutes.

While sanne was being sanne freaking out a bit cause she couldn’t find a place to call her parents I took in the beautiful architecture of the airport. It forms a criss crossing net of steel and glass creating a feeling that you are inside the belly of some giant fish, the crisscrossing steel ribs creating diamond shaped glasses forming the illusion of fish scales. Oh and here are a couple of interesting things about the airport. Seen the movie “the terminal”? On 26 August 1988, Merhan Karimi Nasseri found himself held at Charles de Gaulle airport by immigration. He claimed he was a refugee, but had had his refugee papers stolen. After years of bureaucratic wrangling, it was concluded that Nasseri had entered the airport legally and could not be expelled from its walls; but since he had no papers, there was no country to deport him to either, leaving him in residential limbo. Nasseri continued to live within the confines of the airport until August 2006, even though French authorities have since made it possible for him to leave if he so wished. He was the inspiration for the film The Terminal. He was hospitalised in August 2006 and his current location is unknown.
Another tidbit for designers and typographers, the typeface frutiger was commissioned as the official typeface of the airport.

We arrived in Schipol, Amsterdam to discover that our luggage had decided to stay back a couple of days in paris to… well take in the sights I assume. Blah de blah de blah…. after an hour long wait in a que to report the luggage missing we were assured we would hear from them by late evening and we would have our luggage probably in a day delivered by courier.

So there we were, finally out of the airport. Sanne’s parents were there to pick us up for the ride to zutphen, where they live.

Hello Holland!

So there we were crusing along on the highway at about 120 with the GPS chick babbling instructions at us which sounded to me like “now turna fifty links” and “neenge route breakening” when we pull up behind another car in lane two of a 4 lane road. There is hardly any traffic. To my left is another neat line of cars and trucks as well. And to my right is a lane that has smooth running traffic and another one after that which has no traffic at all. At this point when I am mulling over why we have stopped I am informed, “traffic jam!!”. So I say the only thing you can say at moments like this, “where?”. Jan points directly in front of him through the glass of the SUV at a neat line of cars and says, “there.” Well HELLO!!! Have you looked to your left where the cars are moving along OR to your right where the lane is half empty and that other lane beyond that is like positively deserted!!!!

Upon having posed this question as delicately as I could to them I am patiently informed, that you can not cut to your left cause the traffic is moving along at only a slightly faster pace than ours and you don’t do that cause it is not good road manners, and the lane to my right curves some 300 meters!!(time to overtake the traffic twice you would think) up front to another town. Aaaand the lane after that is only for cop cars or ambulances and to be used by the gentry only in case of extreme emergency! Oh! And the same goes for honking. Only in dire situations. Like an elk on the road.

Sanne’s parents live almost on the border of two quaint little village/towns, zutphen and brummen. Pronounced zutpha and brumma. But lets not get in to a dutch language course, at best it sounds like someone might need a Heimlich maneuver soon. More on that later.

Their house is typical dutch old world architecture. In fact most if not all the houses across little towns and villages have roughly the same philosophy behind its architecture. It is basically an inverted “V”, with the stalks of the V straightening out a few feet before the ground. It is cute, it is quaint and very fetching with a garden in front and back. I was introduced to their horse, eidelweiss and their smartypants of a cat, titia.

Dinner was at 7. For my benefit. Otherwise dinner is at 5 30. Did I hear someone say that’s teatime?? Sorry old chap, but we do have coffee after dinner if you like. It was lovely sitting out in the garden, tucking in to warm food and having a beer. The air crisp and clear. The air fresh. The only sound the rustling of the leaves and the occasional snort from the horse.

After dinner me and sanne took a ride down to the city center of Zutphen. A few minutes ride by car. One of the oldest cities in the country, it has a rich history and is quaint in an almost fairytale kind of way. Cobblestoned streets, an ancient church and an old castle with a spire that can be seen across the city. Oh and in this old castle lives sannes’s childhood friend laura! Yeah! In the freakin castle!! Apparently the city council picks a person every few years from applicants in the town who can live in this landmark of the town. So a quick visit to the coffeshop( all that you have heard is true!!!) to stock up for “Pinkpop”, a three day camping concert in landgraf where we were heading in a day and a visit to see the lady in the castle and we were back home to catch 40 winks before a day of sightseeing and then off to pinkpop!!!!

NEXT EPISODE- PINKPOP AND OTHER ANIMALS

Bankpasje

2007-03-15T13:53:00.000+05:30

9 februari jongstleden... Ik wil naar het vliegveld om mn moeder en tante op te halen en aangezien het niet bepaald loopafstand is, en ik dus een riksjaw moet nemen, ga ik naar de pinautomaat om te pinnen. Tot mijn grote schrik wordt mijn bankpasje ingeslikt. Shiiiiiips!!! Het was potverdorie net een nieuw pasje want in januari was ik zo snugger geweest om mijn bankpasje te vergeten in de automaat en ik had dus een nieuwe aangevraagd. Mijn 2e reactie is: hoe moet dat nu met ophalen? Arun had het namelijk gepresteerd om in 1 maand 3 telefoons kwijt te raken dus op dat moment had hij geen telefoon. Gelukkig zat hij bij een vriend dus kon ik hem daar bereiken. Hij had al een taxi besteld en zou mij het nummer van de chauffeur doorgeven zodat ik hem daar kon bereiken. Ik zou dan een riksjaw nemen en ergens halverwege zouden we elkaar dan wel tegenkomen zodat hij de riksjaw kon betalen.

Ondertussen ook phonebanking opgebeld want wilde wel even weten wat er aan de hand was. De jongen aan de telefoon gaf aan dat hij dacht dat het een technische storing was; immers, mijn pasje was net nieuw dus het kon niet beschadigd zijn of zo. Ik vond het een beetje vreemd want zowel mensen voor als na mij in de rij konden wel gewoon pinnen, maar goed. Gevraagd of hij ervoor kon zorgen dat het pasje terecht zou komen op de branch vlakbij mijn werk en dat zou hij doen. Het zou ongeveer 4 dagen duren voordat het pasje daar zou zijn.

Op 14 februari (ik had uiteraard geld nodig voor een mooi valentijnscadeautje) ging ik dus naar die branch. "Nee mevrouw, we hebben geen pasje ontvangen hier". Zucht!!! Gelukkig kon ik wel geld opnemen, maar daarvoor moest ik wel een cheque uitschrijven aan mezelf. De vrouw achter de balie mompelde iets van "handtekening klopt niet", maar ik kreeg gewoon mijn geld.

Phonebanking weer gebeld en volgens het meisje dat ik aan de telefoon kreeg was mijn verzoek om mijn pasje naar die branch te brengen niet goed doorgekomen. Mijn pasje was nu bij een andere branch aan de andere kant van de stad. Maar... ze zou er voor zorgen dat het alsnog naar de goede branch gestuurd werd. Alleen ging dat ivm een staking wel een week duren.

21 februari toog ik vol goede moed opnieuw naar de branch. Inmiddels bijna 2 weken zonder pasje en we zouden naar Goa gaan voor een lang weekend. "Nee mevrouw, nog steeds geen pasje binnen gekregen". Ik raakte uiteraard nogal geirriteerd dus de baliemedewerkster beloofde me dat ze zou uitzoeken wat er aan de hand was en mij dan daarover bellen. Op naar de volgende counter om weer een cheque aan mezelf te innen. Dit keer was die vrouw een stuk duidelijker: de handtekening op mijn cheque en die in de computer kwamen niet overeen. Voor alle duidelijkheid: dat zijn dus allebei mijn eigen handtekeningen en voor zover ik kan beoordelen kwamen ze prima overeen. Maar nee, ik kreeg geen geld. Ik dus naar de manager van de branch om mijn beklag te doen. Maar zij gaf die vrouw gelijk: er zat inderdaad een klein verschil in de 2 handtekeningen en ze konden geen risico nemen. Mijn verweer dat de kans dat er een andere Sanne Meijrink in Bangalore rondliep die OOK bij Oracle werkte (in hun systeem staat dat ik daar werk en ik had mijn "company id" bij me, haalde niks uit. Ze vroeg waarom ik niet gewoon pinde dus ik haar uitgelegd wat er allemaal aan de hand was en ook zij beloofde om het uit te zoeken en me te bellen.

Eenmaal weer terug op het werk (en dus geen geld!) zelf nog een keer phonebanking gebeld. Opeens kreeg ik te horen dat mijn pasje vernietigd was en dat ik nu mijn Goldcard (ook een bankpasje, maar met meer mogelijkheden, kun je bijvoorbeeld meer in 1 keer mee pinnen) moest gebruiken. Euh.... welke Goldcard? "Mevrouw, volgens onze gegevens heeft u op 25 januari een verzoek ingediend voor een Goldcard en die is verstrekt. Vandaar dat uw pasje is ingeslikt en inmiddels vernietigd". Ik was eerst stomverbaasd en daarna boos: Ik heb nooit om een Goldcard gevraagd, heb er zeker geen gekregen en als dat het verhaal is, waarom hadden ze dat dan niet eerder gezegd? Het meisje zei dat ze zou uitzoeken wat er precies gebeurd was en ze zou me dan terugbellen.

Redelijk afgekoeld en gerustgesteld ging ik weer aan het werk. Er waren nu 3 verschillende mensen aan het uitzoeken wat er aan de hand was (de baliemedewerkster, de manager van de bank en het meisje van phonebanking) dus het zou vast niet al te lang duren voor er een oplossing was. Helaas... geen telefoontje en de volgende dag zouden we naar Goa gaan.

De volgende dag, op weg naar het vliegveld, belde ik zelf nog maar een keer met phonebanking. Weer een ander meisje, weer hetzelfde verhaal uitgelegd en ook zij bevestigde dat er een Goldcard was verstrekt, maar ze wist niet waar die nu was. Het goede nieuws was dat er in Goa wel een HDFC bank was (dat is de bank waar ik bij zit) dus ik zou het daar kunnen proberen met mijn cheque. Goa was geweldig en de HDFC bank daar ook. Met mijn company ID en het noemen van de meisjesnaam van mijn moeder kreeg ik mijn geld. Gelukkig maar!

Nadat we terugkwamen uit Goa maar weer eens gebeld. En nog eens gebeld. En nog eens. Om een lang verhaal kort te maken: na talloze telefoontjes en uiteindelijk een gesprek met een manager phonebanking bleek de beste oplossing om deze mysterieuze Goldcard te cancelen en een nieuwe aan te vragen. Dit gebeurde op 28 februari en dit nieuwe pasje zou dan binnen een week worden bezorgd. Nou, ik was erg benieuwd!

Het begon goed, een week later had ik inderdaad de pincode, maar nog niet het pasje. Weer phonebanking gebeld en ik kreeg het verzoek te wachten tot vrijdag, soms duurde het iets langer. Op vrijdag geen spoor van mijn pasje, maar wel een telefoontje van de branch aan de andere kant van de stad: "Mevrouw, we hebben hier al een maand een Goldcard voor u liggen, wanneer komt u die ophalen?". Ik dacht dat ik gek werd: de "mysterieuze" Goldcard had dus een maand lang op een branch gelegen en NIEMAND die dit aan mij had verteld. De jongen die me belde legde uit dat pasjes alleen maar naar een branch worden gestuurd op speciaal verzoek van de klant (ik dus) en dat ze pas na een maand bellen als het pasje niet opgehaald was.

Gevraagd of ik met de manager kon spreken want ik had al helemaal nooit een verzoek ingediend om mijn pasje naar die branch te brengen, en zij legde me uit dat in principe elke medewerker van Oracle een Goldcard krijgt. In mijn geval had de HDFC helpdesk van Oracle dus "vergeten" om dit aan mij door te geven. Even voor de duidelijkheid: je kunt je bank hier niet zelf kiezen, dat doet het bedrijf waarvoor je werkt. Oracle werkt met HDFC bank, maar als ik nu naar een ander bedrijf zou gaan die met ICICI bank werkt, dan moet ik dus naar die bank overstappen. Grote bedrijven als Oracle hebben vaak 1 of 2 medewerkers van de bank in hun kantoor zitten om vragen te beantwoorden en door te geven als er een nieuw pasje is aangevraag....
Ik vertelde de manager dat dit pasje inmiddels geblokkeerd was en nog bedankt voor het bellen!

Op zaterdag nog maar eens phonebanking gebeld: "Mevrouw, ik zie dat uw pasje is teruggestuurd naar Chennai! De bezorgdienst is 3x bij u thuis geweest en u was er steeds niet dus dan sturen ze het terug. U kunt uiteraard een nieuwe aanvragen, dat duurt dan wel een week". Ik ben ontzettend tekeer gegaan tegen dat kind want nu had ik het echt gehad. Doorverbonden met de manager en die zou het uitzoeken en... (jullie voelen hem al aankomen) mij hierover terugbellen.

Uiteraard niks gehoord, tot ik dinsdagavond thuis kom en een brief van HDFC bank zie liggen met... ja hoor... mijn pasje. De bezorgdienst was inderdaad 2x eerder geweest en uiteindelijk hadden ze die dag mijn pasje maar aan onze watchman gegeven. Wonder boven wonder werkt het pas je (meteen geprobeerd) dus voor nu zijn de problemen opgelost. Overigens niks meer van HDFC gehoord na mijn telefoontjes van afgelopen zaterdag.

Het is echt onvoorstelbaar hoe niet-service gericht bedrijven hier zijn. Ze bellen nooit terug, zijn brutaal aan de telefoon en als ze het antwoord niet weten dan hangen ze gewoon op. Ik moet eigenlijk nog een keer naar de branch om mijn handtekening aan te passen en wat andere kleine wijzigingen door te geven, maar ik wacht wel een week of 2. Voorlopig kan ik de naam HDFC bank niet meer horen of zien!

Verder is trouwens alles goed ;-)

Ash en Abhishek gaan trouwen!

2007-01-29T17:41:00.000+05:30

Wie? Hoor ik jullie denken. Nou, dat zal ik jullie eens gaan uitleggen. Aishwarya Rai en Abhishek Bachchan zijn hét showbiss couple van Bollywood. Denk Brad Pitt / Angelina Jolie: ze zijn zeg maar de “Brangelina” van India.

Meer dan een jaar doen de geruchten al de ronde dat ze verloofd zijn, gaan trouwen of zelfs al in het geheim getrouwd zijn. Misschien wel al langer, maar toen was ik hier nog niet en las ik er uiteraard niks over in de kranten. Allebei zijn ze Bollywood acteurs en niet zomaar de minsten: Abhishek is de zoon van Indiaas meest gerespecteerde acteur, Amithab Bachchan (ook wel Big B genoemd) en zijn moeder, Jaya, was tot aan haar huwelijk ook zeker niet onverdienstelijk als actrice.

Ash heeft weliswaar geen acteur roots, maar is wel een ex Miss World en ondanks dat ze vaak als “te plastic”wordt bestempeld (dat kind is echt onvoorstelbaar mooi), heeft ze behoorlijk wat films op haar naam staan, zowel in Bollywood als Hollywood.

En nu gaan ze dus officieel trouwen… de kranten raken er niet over uitgepraat. Natuurlijk gaat het over de zaken waar een Nederlandse gossip zich ook mee bezig zou houden: wat is de locatie, wie worden er uitgenodigd en vooral: wat trekt ze aan? Doet ze om zou ik eigenlijk moeten zeggen want uiteraard gaat ze in saree. Als ik het goed heb begrepen wordt er nu ergens een zijden saree speciaal voor haar gemaakt die ongeveer 13 duizend euro (!) gaat kosten.

De trouwdatum is nog niet geprikt want dat kan alleen door een astroloog gedaan worden, maar de verwachting is dat ze ergens in februari al zullen gaan trouwen. Dit omdat Abhishek’s oma erg ziek is en er graag wel bij wil zijn. Jaja, inmiddels ben ik van alles op de hoogte.

Uiteraard wordt er ook veel geschreven over het verleden van de toekomstige bruid en bruidegom. Abhishek is ooit kortstondig verloofd geweest met een andere Bollywood actrice en ook Ash heeft al een aantal relaties gehad. En dat kan natuurlijk niet. Ook heeft Ash de fout gemaakt om in één van haar laatste films “te gewaagd” gekleed te gaan en daar is een groot deel van de bevolking ook niet echt over te spreken. De grote vraag is nu ook wat Ash gaat doen na haar trouwen.
Toen Amithab en Jaya gingen trouwen is Jaya gestopt met werken. Een getrouwde vrouw “hoort” niet met andere mannen te flirten, zelfs niet in een film. En aangezien in de films van tegenwoordig soms zoenscènes zitten en vrouwen niet altijd meer van top tot teen bedekt zijn, is het eigenlijk een uitgemaakte zaak: Ash moet stoppen. Hou wel in gedachten dat “zoenscènes” hier een kus op de mond betekent en kleding waarin de vrouwelijke vormen ook maar enigszins uitkomen als vulgair beschouwd wordt. Natuurlijk kun je de discussie aangaan dat een saree eigenlijk ook wel erg veel bloot laat zien, vooral de buik en taille en dat er trouwens heel veel Bollywood films zijn waarin de meiden westerse mini-rokken en naveltruitjes dragen, maar dat telt dan niet. Onlangs is er een complete zender van de televisie gehaald, AXN, omdat zij het lef hadden gehad om een programma over “de tien meest sexy reclamespotjes” uit te zenden.

Volgens bepaalde bronnen zal Ash waarschijnlijk in ieder geval tot 2008 nog werken aangezien ze al getekend heeft voor een aantal films. Wat er daarna gaat gebeuren is nog een verassing voor iedereen, inclusief Ash zelf. Zij neemt na haar trouwen dit soort beslissingen niet meer zelf, dat wordt gedaan door de man of zijn ouders. In haar geval zullen het haar schoonouders zijn die beslissen over haar toekomst. In een interview heeft ze zelf ook aangegeven dat het eigenlijk al een tijdje zo is dat zij beslissen of Ash wel of niet in een film gaat spelen en zo ja, hoe ze gekleed gaat en wat voor dingen ze wel of niet kan doen.

Voor ons Nederlanders bijna onvoorstelbaar, maar hier in India nog de gewoonste zaak van de wereld. Een vrouw wordt in principe als bezit gezien van haar man en als ze bij haar schoonfamilie in komt te wonen (wederom een normale zaak hier) als bezit van de hele familie. Een vrouw kan hier volgens de wet ook niet vreemdgaan; als zijnde “bezit” is dat onmogelijk. Mocht ze buiten haar huwelijk wel een affaire hebben dan is alleen die man strafbaar op grond van dat hij aan haar man’s “bezit” heeft gezeten, vergelijkbaar met als hij aan zijn televisie zou hebben gezeten zeg maar. Voordat mensen zich helemaal druk gaan maken, er zijn ook normale mensen hier en Arun is er gelukkig 1 van. De zogenaamde “cosmo-crowd” is veel westerser ingesteld en vrouwen krijgen (van hun man, niet van de wet!) dezelfde rechten als de man. Helaas is de cosmo-crowd maar iets van 10% van de hele bevolking hier dus het zal nog wel even duren voordat dit voor iedere vrouw zo is.

Er is bijvoorbeeld ook een televisie commercial waar ik me dood aan erger. Een vrouw vertelt dat haar man thuis is gekomen met een aantal vrienden en ze eisen een bepaalde snack. Gelukkig voor haar heeft ze de nieuwe XYZ snelkookpan zodat ze binnen een half uur aan hun wensen kan voldoen. De mannen zijn vol lof over haar kookkunsten en haar man eindigt het spotje door trots te zeggen “dat is nou mijn vrouw!”. Op zich ben ik echt niet te beroerd om wat zoutjes op tafel te zetten als Arun mensen uitnodigt, maar hij moet het toch echt niet in z’n hoofd halen om van mij te eisen dat ik een bepaalde snack ga maken. Zal hij ook niet doen want ik kan voor geen meter koken, maar dat terzijde. Maar voor veel vrouwen is dat toch wel het leven als getrouwde vrouw: thuis zitten wachten met de potten en pannen tot manlief thuiskomt en precies doen wat hij wil en verwacht. En het ergste (of nou ja, dat vinden wij dan, zij niet!) is dat die vrouwen dat ook echt ZELF WILLEN. Er zijn meiden die ik persoonlijk ken die dromen van een leven als huisvrouw. Een leven waar ze thuis zitten, het huis schoonmaken en leuk decoreren, ze thee drinken met de buurvrouw en een uitgebreid ontbijt, lunch en diner koken voor hun man. Ze sterven nog liever dan dat ze hem iets laten koken en het grootste compliment dat ze kunnen krijgen is dat hun man ze een goede huisvrouw vindt.

Kortom: de emancipatie is hier nog ver te zoeken en als het aan het merendeel van de vrouwen ligt, komt die er voorlopig ook niet.

Snapshots from heaven

2007-01-16T13:44:00.000+05:30

I am putting together some pixs from my shoot in the next mail. so everyone has an idea from where to where it went. the campaign itself will be out probably this weekend in seven states.

in the meanwhile.... 2 random pixs. one from krabi and one from the harbour in phuket.

A freakin good new year to all!!!!! funk on!!!!

arun

Alweer half januari...

2007-01-15T15:40:00.000+05:30

Hoi iedereen,

Van het goede voornemen om meer te schrijven is nog niet veel terecht gekomen. Van het minder eten en meer sporten ook niet trouwens, haha. Wat hebben we de eerste weken van 2007 uitgespookt?

Allereerst oud & nieuw zelf. Na de meest uiteenlopende plannen zijn we uiteindelijk naar het Taj Westend (allemaal even googelen nu ;-) ) hotel geweest. Op oudjaarsdag in de middag ingecheckt en we hadden echt super luxe kamers: breedbeeld televisie, bad, groooot bed, balkon en het allerbeste: een persoonlijke butler. Het Westend had een arrangement waarbij je per kamer ook 2 kaartjes kreeg voor het "Blue Bar" feest. De Blue Bar is de bar van het hotel, in de tuinen en een plek waar de who is who van Bangalore komt.
Na het inchecken zijn we het zwembad ingedoken. Erg koud, maar wel verfrissend zullen we maar zeggen. Daarna naar de sauna en het stoombad en weer terug naar de kamers om wat te eten. Kamers ja, want we waren in totaal met z'n zevenen / 3 kamers: Arun en ik, Noel en zijn vriendin, Ambika en Omal (Noels zus), Sal (haar man) en Littil (Omals en Noels jongere broer). Toen we van onze overheerlijke club sandwich genoten kwam onze butler om te vragen hoe laat hij het bad moest klaarmaken. Zes uur leek ons wel een mooie tijd dus om zes uur was het melkbad klaar: echte melk in het water (schijnt goed voor de huid te zijn), overal kaarsen en bloemblaadjes in het water en rondom het bad. Luxe!!!!!!!

Tegen acht uur onze mooie kleren aangetrokken en op naar de Blue Bar. Al het eten en drinken was gratis en dan hebben we het wederom niet over kip, patat en appelmoes, maar meer in de richting van oesters en kaviaar. Allebei niet echt superlekker, maar ja... het hoorde er nou eenmaal bij, arme wij ;-). Drinken was ook goed, er was een super professionele coctailshaker die voor iedereen wat anders mixte en allemaal even lekker. Vooral veel martini-watermeloensap gedronken en champagne natuurlijk. Tegen half 3 waren de meeste mensen dronken dus tijd om terug te gaan naar het hotel. Ik zal geen namen noemen, maar er was iemand die echt geen flauw idee had hoe hij terug was gekomen, ergens na 12 uur was hij het allemaal kwijt geraakt, wel grappig overigens ;-).

Nieuwsjaarsdag lekker gegeten van het ontbijtbuffet en in plaats van 11 uur mochten we om 3 uur 's middags uitchecken. Arun nog een massage, ik nog even slapen en toen was het tijd om te gaan. Het arrangement was echt super uitgebreid voor de prijs, bijna te mooi om waar te zijn. En dat bleek het ook bijna te zijn... Bij het uitchecken kwam er een of andere manager naar ons toe dat ze een fout hadden gemaakt... we hadden een arrangement gekregen die eigenlijk zo'n 100 euro per kamer duurder was en dus te weinig betaald. Na en uur overleg en nog meer managers erbij hadden we ze aan het verstand gebracht dat inderdaad ZIJ een fout hadden gemaakt en niet wij dus, zoals Hans Teeuwen zou zeggen: Vette Pech voor de kabouters!

De eerste week van januari had ik vrijgenomen en dat was maar goed ook want Vamshi en Jd kwamen op bezoek. Allebei een stuk gegroeid (7 en 4 zijn ze nu), maar nog even lief als de afgelopen keren. Voor het eerst dat ze alleen hadden gevlogen en Delhi - Bangalore is toch bijna 4 uur vliegen. Ook nog eens 1,5 uur vertraging door het weer, maar uiteindelijk waren ze er toch. Arun moest die week werken, maar had gelukkig wel het weekend vrij kunnen krijgen. De eerste dagen beetje rustig aan gedaan... beetje winkelen en zo en naar de film Happy Feet geweest (met die dansende en zingende pinguins, echt wel grappige film!). Arun had gehoord dat er 3 uur van Bangalore een leuk viskamp was en hij had geprobeerd daar informatie over te vinden. Maar zoals gebruikelijk in dit land was er zelfs met google niks te vinden. Pas op vrijdag kwam hij via-via achter het telefoonnummer en toen waren ze al volgeboekt voor zaterdag op zondag (je blijft daar zeg maar 2 dagen, 1 nacht). Daarom zaterdag maar naar Wonderla gegaan, een pretpark. Het park is onderverdeeld in een waterpark en dan het droge gedeelte met allemaal achtbanen en zo. We hadden onze zwemspullen niet bij ons en achteraf gelukkig maar want ik was anders zo in mijn bikini daar naar binnen gelopen. De kinderen en Arun hadden shorts gekocht zodat ze wel naar binnen konden en eenmaal binnen bleek dat iedereen met de kleren aan zwemt. Ik had dus mooi voor schut gestaan met mijn bikini....

Het pretpark zelf was erg leuk. Totaal niet druk en de meeste achtbanen en attracties deden niet onder voor menig Europese. Arun is niet zo van de achtbanen en hij heeft ontzettend last van zijn rug, maar ik ben nog wel in een paar leuke geweest. Ook in een grote schommelboot met Vamshika die in het begin heel stoer zei dat ze wel hoopte dat hij hoog en hard ging, maar toen dat eenmaal gebeurde het op een krijsen zette en noooooooit meer met mij ergens in wilde gaan, hahaha.

Na het dagje pretpark in een hotel overnacht en op zondag naar het Cauvery Fishing Camp. We hadden bedacht om daar een dag te blijven want Arun en ik moesten allebei weer werken op maandag, maar het was gewoon te mooi om niet te blijven. Het ligt midden in de bossen, aan een rivier waar echte krokodillen en heel veel vis zit. De bedoeling is dat je om 12 uur incheckt in of een tent (zijn er 12 van) of een huisje (zijn er 8 van). Het is er dus nooit echt druk, er is veel ruimte en ieder huisje/tent had ook een eigen hangmat en schommel. Ook stonden er overal bordjes met beschrijvingen van de bomen en de dieren die je daar kon tegenkomen (inclusief de King Cobra....) dus zowel recratief als educatief. Om 2 uur is er lunch (erg lekker) en in de middag hebben we een boottochtje op de rivier gemaakt. In een of ander gammele, zelfgemaakte ronde boot en een gids die doodleuk vertelde dat als de boot omsloeg je er geweest bent in verband met de draaikolken en krokodillen. Lekker dus! De krokodillen waren trouwens een stuk groter en echter dan ik had verwacht. Dacht dat het van die kleintjes zouden zijn (dat hadden ze verteld), maar het waren dus echt 2 meter lange exemplaren.... Na de boottocht was er nog vissen (maar toen lagen we te slapen) en een kampvuur. Ook werd er vanaf half 9 diner geserveerd.

De volgende ochtend werden we om half 7 gewekt en was het tijd voor een ochtendwandeling. Normaal ga je dan de heuvel beklimmen, maar omdat we niet dachten dat Vamshi en Jd dat vol zouden houden hadden ze speciaal voor ons een andere route uitgestippeld. Na de wandeling ontbijt, een ritje op een olifant, nog even vissen en toen was het tijd om terug naar Bangalore te gaan. Omdat dit viskamp in de middle of nowhere was, had ik geen bereik op mijn telefoon dus had ook mijn werk niet ingelicht dat ik niet zou komen. Zodra telefoon het weer deed toch naar mijn teamleader gesmst en zijn enige reactie: Ok, heb je nog vis gevangen?? Haha, wou dat alle bazen zo reageerden.

De rest van de week wel gewerkt, Arun had eigenlijk vrij maar moest toch elke dag naar kantoor met de kinderen. Afgelopen zaterdag zijn ze weer vertrokken naar Delhi. Op de laatste dag nog wel wat foto's kunnen maken, hopelijk heeft Arun snel tijd om ze op de site te zetten.

Nu is het erg stil... vooral vandaag want ik ben vrij (is weer eens een feestdag hier), Arun moet wel werken dus nou mis ik het gelach, gekibbel en gespeel wel. Nog een paar maanden en dan komen ze weer :-).

Liefs voor iedereen!

Sanne

Hallo 2007!

2006-12-29T17:58:00.000+05:30

Het is alweer bijna 2007... neem aan dat dat bij iedereen al bekend is ;-). Jaar is echt voorbij gevlogen, op zich een goed teken want "time flies when you're having fun".

Ook een jaar in India dus en moet zeggen dat ik redelijk goed ingeburgerd ben. Helemaal gewend aan het eten, de kleding en veel gebruiken. Maak me niet meer zo druk om alle ongelijkheden en andere dingen waardoor je gefrustreerd zou kunnen raken. Hoewel ik af en toe wel iemand door elkaar wil rammelen.

1 van de goede voornemens (behalve natuurlijk de gebruikelijke afvallen en meer sporten) is om de site regelmatiger te updaten. Met mss wat meer "colum" berichten, aan de hand van krantenartikelen hier of zo.

Voor nu iedereen een heeeeeel goed laatste restje 2006 en een spetterend 2007!

Veel liefs, ook van Arun uiteraard!

SENSORY OVERLOAD

2006-12-22T11:19:00.000+05:30

blog scroungers, my friends and passerby's. i'm back!!! one more trip to thailand, this time on work. over 10 days. several different locations spread over thialand! one hell of a trip. up's , down's, tears and some blood!! all details will be up in a few days. just got in on 21st past midnight. and a lot of post work to be donw on the images. kisses, hugs, love and warm warm wishes of the season to all!!!

love A

ps. just a few pics from the shoot. more later!!!

Verkiezingen

2006-11-08T13:25:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Elke dag lees ik op nu.nl wat er allemaal in Nederland gebeurt. Zo zag ik bijvoorbeeld dat het koud begint te worden (hier ook.... nog maar 25 graden overdag :-P) en ook uiteraard het nodige over de verkiezingen. Niet dat ik me nu super interesseer voor politiek, maar als jullie denken dat de regering in Nederland af en toe niet weet waar ze mee bezig zijn, wat info over de politiek hier. Ik kan het alleen maar hebben over Bangalore / Karnataka want er zijn grote verschillen tussen de verschillende staten.

Ik wil het met name hebben over 2 ministeries: Onderwijs Cultuur & Wetenschap en Verkeer & Waterstaat. Niet dat ze hier ook zo heten, maar ik moet mijn verhaal toch ergens aan ophangen.

Cultuur: Voor de mensen die het in Arun's post gemist hebben, Bangalore heet geen Bangalore meer maar Bangaluru / Bangalooru (spreek uit: Bangaloeroe). Per 1 november is de naam veranderd om het meer Indiaas te laten klinken. 6 andere steden hebben ook een nieuwe naam gekregen. Dit is natuurlijk niet zomaar gebeurd... het is zeker 3x uitgesteld omdat ze er nog niet klaar voor waren en nog steeds vergaderen de hoge heren er lustig op los of de Engelse schrijfwijze Bangalooru (met 2 oo) of Bangaluru (met een u) in het midden moet zijn. Een van de vele dingen waarvan de belastingbetalende burger zich afvraagt of het geld niet beter besteed kon worden... Niet dat iedereen belasting betaalt trouwens, bij veel bedrijven gaat dat niet automatisch en moeten mensen dat zelf doen en dat gebeurt dan uiteraard niet. Zag vandaag in de krant nog wel een 'grappige' advertentie: een halve pagina groot, in kleur, met daarin contactpunten om belastinginners aan te geven als ze om een 'bribe' vragen, corruptie dus. Jaja, je moet hier in India blijkbaar de belastingdienst eerst omkopen om belasting te kunnen betalen ;-). Corruptie is een groot probleem, maar kan ook zijn voordelen hebben. Discotheken die om half 12 dicht moeten kunnen opeens toch wel openblijven na het betalen van de juiste personen en als je aangehouden wordt door de politie kom je er met een paar 100 rupees (paar euro's dus) meestal wel vanaf.

Onderwijs is, zoals iedereen weet, erg belangrijk. En zeker in India. Regelmatig zie je in de kranten advertenties van instituten die baby's vanaf 3 maanden oud (!!) trainen zodat ze later erg intelligent worden. Alles staat of valt hier met je scholing. In prinicpe heb je 1 school waar je tot je 16e opzit (dus basisschool en middelbare school in 1) en als die school goed is dan heb je veel betere kansen om toegelaten te worden op een goede universiteit. En die goede universiteit heb je weer nodig om een goede baan te vinden. Niet altijd helemaal eerlijk, maar zo werkt het wel. Alle scholen in India zijn in principe hetzelfde: ze volgen dezelfde syllabus, het grote verschil zit hem in de kwaliteit van de docenten en leermiddelen. Goede scholen zullen alleen docenten hebben die zelf tenminste universiteit hebben gedaan en beschikken over computers, bibliotheek, individuele aandacht voor leerlingen enz. Minder goede scholen hebben lang niet genoeg docenten, soms niet eens een dak boven het hoofd en al helemaal geen computers. Hetzelfde geldt trouwens voor de universiteiten: er zitten echt hele grote verschillen tussen de universiteiten hier, niet zoals in Nederland dat het niet zo heel erg veel uitmaakt aan welke universiteit je hebt gestudeerd omdat ze allemaal wel goed zijn. Ter vergelijking: In de onlangs verschenen top 100 van beste universiteiten ter wereld waren er 7 Nederlands en 1 Indiaas terwijl er ontelbaar veel universiteiten hier zijn. Komt ook omdat er niet zoiets bestaat als MBO of HBO, alles is hier universiteit. Net zoals er dus geen verschil is tussen vmbo, havo of vwo: iedereen zit door elkaar.

Dit even kort als achtergrondinformatie. In Karnataka zijn er scholen die in het Engels lesgeven en scholen die in het Kannada (de lokale taal) lesgeven. Grof gezegd zijn de Engelse scholen beter dan de Kannada scholen en ouders hebben hun kinderen (dus) liever op een Engelse school. In 1994 is er een wet aangenomen in Karnataka dat nieuwe scholen in ieder geval tot en met de 5e klas (zeg maar onze groep 8) in het Kannada moeten lesgeven, daarna mogen ze eventueel overgaan naar het Engels, zo niet dan kregen deze scholen geen vergunning. Eigenlijk wilde de regering alle scholen vanaf 1994 in het Kannada laten lesgeven, maar dat gaf problemen met (met name) de Internatiale Scholen waar buitenlandse kinderen heengaan. Dus: de scholen die al in het Engels lesgaven mochten Engels blijven, de rest moest Kannada worden. Zoals in veel gevallen is er een groot verschil tussen wat de regering zegt en wat daadwerkelijk gebeurt dus veel scholen bleven in het Engels lesgeven, ondanks dat dat dus eigenlijk niet meer mocht. En geen haan die er naar kraaide want de onderwijs inspectie kon (uiteraard) omgekocht worden. De laatste jaren, met de IT boom hier, zijn er ontzettend veel internationale bedrijven gekomen die niet echt zitten te wachten op Kannada sprekende mensen waardoor het nog eens benadrukt werd dat Engels belangrijk is, wederom: Engels spreken betekent betere school, betekent betere universiteit, betekent grotere kans op een goede baan. Ik kan me voorstellen dat jullie je afvragen wat het probleem is, in Nederland studeren kinderen vaak tot en met de universiteit in het Nederlands en het is niet bepaald zo dat we daarom geen goede banen kunnen krijgen. Het grote verschil is dat in Nederland (bijna) niemand in het Engels leskrijgt en het niveau van Engels is dus voor iedereen ongeveer even goed (of slecht). Dit in tegenstelling tot India waar kinderen die vanaf dag 1 in het Engels les krijgen een grote voorsprong hebben op kinderen die pas vanaf hun 12e, of wanneer ze naar de universiteit gaan, in het Engels les krijgen.

Ongeveer 2 maanden geleden kwam de onderwijsminister er "opeens" achter (na 12 jaar dus....) dat er scholen zijn die in het Engels lesgeven terwijl ze Kannada zouden moeten zijn. En wat besloot deze beste man? Om die scholen allemaal te sluiten! En het gaat hier dus om ruim 2000 scholen, waarvan zo'n 1500 in Bangalore. Het schooljaar loopt hier van mei tot april dus het was lekker halverwege het schooljaar. Grote opschudding dus, niemand wist meer waar die aan toe was en de kranten stonden er vol van. Waarom opeens nu, na 12 jaar? Wat gebeurde er met de honderd duizenden leerlingen? En de leerkrachten? En wat met de leerlingen die aan die scholen waren afgestudeerd? Was hun diploma nog wel geldig? De onderwijsminister legde uit dat de scholen niet moesten zeuren want ze wisten dat ze fout waren. En alle onderwijsinspecteurs die steekpenningen hadden aangenomen zouden worden ontslagen. Leerlingen en leerkrachten moesten nu verdeeld worden over de scholen die WEL de juiste vergunningen hadden en dit alles moest binnen een maand gebeuren. En leerlingen die afgestudeerd waren aan deze scholen hadden een ongeldig diploma want de school zelf voldeed niet aan de eisen. De grote meerderheid vond dit klinkklare onzin en niet kunnen, zo halverwege het jaar. Er waren ook groeperingen die hier erg blij mee waren en vonden dat de minister nog een stap verder moest gaan: ALLE scholen moesten Kannada worden, zelfs de internationale.

Na ongeveer 3 weken kwam de minister tot de conclusie dat het wellicht toch niet zo slim was om de scholen halverwege het jaar te sluiten en besloot hij dat de scholen iig het schooljaar mochten afmaken. En de diploma's zouden gewoon geldig zijn want het was toch wel sneu anders voor die miljoenen (!!!) oud-studenten. Wel bleef hij bij zijn standpunt dat alle scholen van na 1994 Kannada moesten worden want dat was nou eenmaal de wet. Voor de goede info: zijn eigen kinderen zitten (uiteraard) op een Engelstalige school. We zijn nu bijna 2 maanden verder en net zoveel zichzelf tegensprekende berichtgevingen. Niet sluiten, wel sluiten en als wel sluiten, welke scholen? Op het moment is de conclusie dat alle scholen van na 1994 in het Kannada moeten lesgeven, maar wel al Engels als vak mogen geven. De discussie gaat er nu over of dat genoeg is (NEE zeggen de meeste mensen) en of Engels dan vrijblijvend is of dat het een verplicht vak is (want dat willen de Karnataka-lievende mensen niet, die willen helemaal geen Engels). Onbegrijpelijk voor veel mensen hoe dit allemaal gaat, hoe ministers totaal niet nadenken over wat ze roepen en hoe ze binnen 2 maanden van hun standpunt 180 graden draaien en weer terug.

Een ander (kort) ding is met het ministerie van Verkeer & Waterstaat. Ik zal het niet hebben over het verkeer hier (echt alles rijdt door elkaar, 1 grote chaos) of de conditie van de wegen (vol gaten en kuilen en het duurt zeker 2 jaar voordat 1 kleine weg is aangepast met alle overlast van dien), maar specifiek over motorrijders. De motor is hier wat voor ons de fiets is: bijna iedereen heeft er wel eentje. Motors kunnen hier niet zo hard als bij ons en mede daardoor rijdt niemand met een helm op. En dat vond de minister van Verkeer & Waterstaat niet kunnen. Iedereen die op een motor rijdt, MOET een helm. Dit was zeker een half jaar geleden al besloten. Maar toen kwamen de protesten want voor veel gezinnen is het simpelweg onbetaalbaar om een helm te kopen. Regelmatig zie je hier vader-moeder en 2 kinderen op de motor en als die allemaal een helm op moeten dan wordt het een beetje te duur. Paar maanden wachten en toen kwam het antwoord: Ok, ok, maar dan in ieder geval de bestuurder. Je vraagt je dan inmiddels al af waarom die regel er uberhaupt is: denken ze dat alleen de bestuurder gewond raakt bij een ongeluk of zo? Maar goed, het was voor de meesten in ieder geval al een vooruitgang. Nog niet goed genoeg want de protesten gingen door, om verschillende redenen. Twee weken geleden kwam dan de definitieve uitspraak: vanaf 6 November moet iedere bestuurder van een motor een helm op (degenen die achterop zit(ten) dus niet). Uitzondering op deze regel is het district Bellary: daar hoeven mensen helemaal geen helm op want daarvoor is het te warm overdag............ Hahahahahahahahahahahahahahaha!!!!!!!

Overigens valt de boete mee: 100 rupee (2 euro) bij de eerste overtreding en 300 (6 euro) bij elk vervolg.

Vanuit Bangalore oeps..... Bangaluru groet u uw correspondente!

Liefssssss

For a fucking good bucket

2006-11-03T14:45:00.000+05:30

Well, so the dutch speaking community got the low down on our Thailand trip. The rest of you are obviously not surprised at my late entry. Hell, I haven’t even filled my time sheet. You see, any of these activities need a mood and a time to pen/ enter. And don’t even think of saying “you’re weird”. I know that. :)

Two backpacks and three books checked in at the bangalore airport. Oh! I beg your pardon and I apologise to the bengaluru govt. bengaluru, bengaluru! Pls don’t hang me!!!

Two backpacks and three books checked in at the bengaluru airport on 7th sept. at 12:15 AM. Quick enuf check in. But no window seats. Good news? They serve you alcohol even at that time! The flight was without event and with the time difference we landed there around 5 30 am. Yeah, time travel comes as compliments of the airline.
Now for all you people traveling to Thailand and getting a visa on arrival, here is the real low down. And I am talking to all you miserable third world country people. Paleskins get to conveniently walk in to any of the 30 odd immigrating counters and walk out a few minutes later.

Carry a very recent stamp size photo of yours. Or they will send you to the instant photo counter where you have to shell out 250 bath for six prints.
You have to find and fill out a form. The forms are white in colour and no one will guide you to it.
there is only one que.
Once you get in to the enclosure there are three counters with tokens.
Carry a book. There will be over an hour of waiting.
The thai people at this immigration counter aren’t the smiling kind. They do that only after you exit the airport.
There is no food or drink counter in this enclosure.

What hits you first when you get off is the colour. The traffic on the street borders on a cartoon strip. The taxi’s are painted bright pinks, yellows, greens…. And you have women taxi drivers, just like we did. This is just about when you discover that no one in Thailand speak English beyond a nasal “ah- loww.”
The drive in to Bangkok was quick and we went straight to the Indian embassy to submit sanne’s papers. That was quick enough and for once the people at the embassy was friendly and very helpful. She was told she can pick up her stamped passport on Wednesday, 5 days later. By now it was close to 1pm. I was sure we could leave right away from Bangkok and get to Kho phangan at least by 11 that night, in time for the full moon party. But a quick call to a colleagues boyfriend who works in Bangkok pulled the pavement from under my feet. It is an over night journey of almost 13-14 hours! After a moment of shock I realized this was a backpackers dream come true. Challenge the odds and travel. One way or another. Buses, carts, train…didn’t matter. As long as you’re moving steadily. Buses leave for for surat thani only in the evenings so that they are in time for the early morning ferry to the island of kho phangan. So we headed straight to the railway station hoping to find a train to surat thani. A sky train (elevated rail system) got us quickly to the main station and we made a beeline to the counter that said “tourist assistance”. Of course no one at that counter cud speak English and was disbursing only smiles. Luckily we spotted a printout with train timings and rates. There was a train leavin for surat thani in less that 15 mns! But with frantic gestures we were advised not to take that train since we wud get there at midnight and therefore *more frantic gestures*. I said to the hell with it! We are going!

I must admit that Thailand is very well geared to handle backpackers. The toilets are clean and costs only 5/10 bath. There is always a variety of food stalls around which are cheap. And most importantly, beer is everywhere!

The train was very comfortable. All the seats are single and wide and comfortable. The berths are on top and is wide and comfortable as well ( they are pulled down for you to sleep in only by late evenings though). There is a wash room and toilets in each bogie. And you have a wide enough menu card to choose your food from. And you get beer! Let me remind you that this is no luxury train. This is a regular long distance train. And it costs around 500 baths per ticket. It was a lovely meandering ride through the heart of interior Thailand all viewed through an extra large window. Almost like your own plasma wide screen tv. Around late evening we started spotting the sea through the passing foliage and….. the biggest fullmoon I have ever seen. It was fantastic. Hanging there like a delectable tab of e. promising you all kinds of crazy lunar trips. Being a lunar child myself I could already feel the stirrings. The “bed maker” came around at this time and pulled down the berths which till now looked like alien space pods. You not only get fresh sheets, pillows and a blanket; he also makes your bed for you. A salute to thai hospitality. A good dinner served in real plates ( we ordered thai! ) washed down with a beer and we were ready for a lil snooze. The train was scheduled to arriveatST by 11:30. we shouldn’t have even bothered setting the alarm. The man who made our beds came and woke us up at 11:15! I was in love with this country!!
Surat thani is a quaint little town with a quaint little station in the south of Thailand. The meaning of all those frantic hand gestures from the “tourist information” counter slowly became clear to us now. The ferry that takes you to the island starts working only at 6 30 am! And it is a one and a half hour drive from the station. Luckily there were a few taxis still at the station. And there were a few backpackers who had alighted from the train with us. A short conversation revealed that they were headed to the ferry as well (where else!). we decided to share the cab and negotiated the rates with the driver. So there we were. One Indian, one dutch and three lebaneese from Beirut. In a cab with two thai. Talk about cultures meeting!
The taxi is no taxi. It is a pick up van with benches along the side at the back covered with a tarpaulin on top. We all piled in with our backpacks. The taxi took a circle around the station area looking to pick up some more backpackers who may be headed that way. That’s when we ran across superman. And he is not American, he is british and resides in Camden in London. And he was on holiday in Thailand and was appropriately dressed. He had just retained his t shirt and traded in the rest of the spandex for shorts and floaters and was immersed in a book casually perched on top of his knapsack. And he was goin our way. Before hitting the roads we made a brief stop at7-11 the all night supermarket chain present everywhere in Thailand. We stocked up on some eats, vodka, beer and cigarettes and were just about o clamber back in the taxi when superman pointed up and said, “ it’s a partial eclipse”. We were all treated to a partial eclipse of the moon! It was brilliant. Like some celestial being had taken a lil nibble of that tab of e. a bit of conversation revealed that other than superman all of us were in Thailand for the first time. He gave some valuable info and waved off my regret of not being able to get to the full moon party on time by a clipped, “ every night is party night bob.” And we stayed on the fringes of political issues in tel-aviv.
An hour and a half later we were at the ferry. A string of trucks were already parked there and it took me a moment to figure out that the ferry was obviously the life line to the island three hours away and is almost a ship that carries all these trucks in its underbelly! They have two main ferries that depart to the twin islands of kho phangan and kho samoi. A lil bit of reading, walking around and snoozingin the benches later it was time to go. As the big engines fired to life and thrust out in to the sea I saw one of the most amazing sunrises I have ever seen in my life. Standing at the bow of a …… ship? There are small uninhabited islands that dot the sea silhouetted by the sun and weaving in between them are low hanging clouds that seem to form surreal slightly elevated islands. You wont find even a single puff of a cloud anywhere other than where it hugs the horizon.

The ferry has three levels basically. The hold at the bottom for the loaded trucks. The seating level on top, with again wide comfortable single chairs. This level also contains the dining which is adequately stocked with food and….. beer!!!! And the open level on top with benches.

Almost 3 hours later we arrived at kho phangan. Our destinantion. We were greeted by a sea of bleary eyed backpackers heading out/back/away on the first ferry back. A short cab ride and we were let off at had rin. The south point of kho phangan. The party point. The host of the famous full moon parties! And we were greeted by a host of extremely trashed people trudging and hopping around this delightful boutique village holding lil miniature buckets and beers. Wonderful! We were tired as well and desperately needed a room. Most rooms were taken since it had been the full moon party, but luck favoured us and we found a cabin right on the beach at the home of the founder of the full moon parties!! For just 600 bath a day.

After a bath, and a nice breakfast later we were ready to explore the island than hit the sack. We were also informed by our new friend chang from the resort that the after party would begin at 11 am. The after party???? At 11 am???? Mr. Commissioner, bengaloru nagarapalike are you listening???

Thus began our 4 days of stay in kho phangan. The delightful little island with manicured clean little roads with no vehicular traffic except bikes and bordered by boutique and quaint restaurants, shops. Tattoo parlours, massage parlours, funky hair extension place( where I got my dream of having dreadlocks realized) and the beaches. All filled with young, spirited and hip beachcombers. Chill and explore by day, party by the moon and the sea everynight. Flashy ladyboys strutting their stuff. Striking up conversations with strangers. All interspersed with sips from the wicked “fucking good bucket”.

Without making this any longer I’ll leave you by the gently lapping waters on the beach with the strains of some good funk coming off the shacks. All of you who know me know how id have spend the 4 days.

Ps. A few travel tips.
The island is fantastically equipped to handle the traveler. You can do a one stop booking at any of the travel agents all the way back to Thailand. They will pick you up in the morning is a taxi, drop you at the ferry with a fluorescent sticker on your t shirt to let the non English speaking thai guide know where this half drugged visitor is headed. A bus ride later from the ferry you are dropped at the overnight bus/ train station headed for Bangkok. All for just 650 bath per person.

Oracle

2006-10-12T16:00:00.000+05:30

Hallo iedereen,

Inmiddels alweer 3 weken bij Oracle, hoewel het een klein beetje spannend was want mijn papieren waren niet in orde. Of nou ja... ze houden hier heel erg van referenties en 1 van de bedrijven waar ik gewerkt heb hier (dat talenbedrijf) weigerde mij een brief te geven. Onder het mom van "jij hebt ons na 1,5 maand laten zitten dus waarom zouden wij jou helpen?" wilden ze dus echt niet meehelpen. En zonder die brief mocht ik van Oracle niet beginnen. Situatie uitgelegd aan Oracle, ze begrepen dat het vervelend was, maar die brief moest er komen. Uiteindelijk na heeeeeeeel veel gedoe een brief voor elkaar gekregen en ik wil echt niks meer met ze te maken hebben nu....

Maar goed, nu werk ik dus bij Oracle en dat bevalt prima. Vooral omdat ik een eigen computer heb met msn & koptelefoon dus ik kan de hele dag radio luisteren en/of via talpa.tv Nederlandse tv programma's kijken. Ben druk bezig met het volgen van Lotte, bij aflevering 16 nu. Het werk is (te) makkelijk, ze geloven hier in langzaam aan opbouwen dus de eerste weken (maanden) krijg je maar een klein beetje werk per dag. En de rest van de dag zit je dus niks te doen. Nou ja.... tv kijken ;-).

Oktober heeft wel veel feestdagen: vorige week 2 dagen vrij (geboortedag Ghandi en een staking) en 23 en 24 Oktober ook vrij, resp. Diwali en einde van de Rammadam. 1 november trouwens ook vrij. Het lange weekend in oktober gaan we misschien ergens heen, zou wel leuk zijn om wat anders van India te zien dan Bangalore.

Ok... dit was even een korte update....

Liefs voor iedereen!

Thailand voor de Nederlandstaligen

2006-09-20T15:47:00.000+05:30

*The English version will come asap!*

Van de ene trip naar de andere… het lijkt wel of we alleen maar vakantie aan het houden zijn, haha!

Zoals jullie weten zijn Arun en ik naar Thailand geweest voor een weekje. Ik moest het land uit om een nieuwe visa aan te kunnen vragen dus hadden we bedacht dat we daar dan het beste een korte vakantie van konden maken. Na enig speurwerk op het internet werd het Thailand: goedkoopste ticket, Bangkok is een plek waar veel mensen heengaan voor visa dus de ambassade zou vast wel weten hoe dat moet en… elke maand is er een grote Full Moon Party (FMP) tijdens (inderdaad….) volle maan. En volle maan viel op 7 september, de dag dat wij er zouden aankomen.

Woendagnacht vertrokken we vanaf Bangalore. Het is ongeveer 3,5 uur vliegen. Precies genoeg om wat te eten, drinken en een uurtje te slapen. De grondstewardess van Thai Air liep nogal te stressen bij het inchecken omdat we volgens haar de laatste 2 passagiers waren. Het goede nieuws was dat we vervolgens nergens in de rij hoefden te staan omdat ze ons overal langsheen loosde. Eenmaal in het vliegtuig zagen we na ons nog zeker 5 mensen binnenkomen dus dat we de laatste 2 waren viel wel mee… De verscherpte veiligheidsmaatregelen zijn er nog steeds trouwens: de batterijen van mijn camera en mijn lippenbalsem moesten de handbagage uit en in de grote tas.

Eenmaal aangekomen in Thailand was het eerste dat opviel de hitte en de luchtvochtigheidsgraad. Nou is Bangalore ook niet bepaald koud (25-30 graden), maar Thailand is nog net wat warmer: rond de 35. Het vliegtuig landde om 6 uur plaatselijke tijd en we hadden bedacht dat we ergens zouden inchecken, ons zouden opfrissen en dan om 9 uur direct naar de ambassade zouden gaan. Helaas dacht de immigratiedienst daar anders over… Nederlanders hebben geen visa nodig voor Thailand, maar Indiërs krijgen een zogenaamde “visa bij aankomst”. Kost iets van 25 dollar en daar mogen ze dan 15 dagen voor in Thailand zijn. Wat ze er niet bij vertellen is dat de wachttijd voor dit visa zo’n 2,5 uur is…. Tenminste, zo lang duurde het voordat Arun hem had. Nou had Arun nog eens extra pech omdat de “vriendelijke” man achter de counter vond dat hij niet genoeg op zijn pasfoto’s leek dus hij mocht eerst nieuwe pasfoto’s gaan maken, maar ik snap echt niet dat ze er wat meer personeel opzetten… 2,5 uur wachten op een vliegveld om een visa te krijgen waar je ook nog eens flink voor moet betalen!

Anyway, het goede nieuws was dat het inmiddels bijna 9 uur voordat we het vliegveld uitliepen dus we hoefden niet ergens in te checken maar konden direct door naar de ambassade. Het vliegveld ligt zo’n 20 minuten van Bangkok af en de ambassade ligt in het centrum dus we waren er snel. Ik had me op het ergste voorbereid: genoeg kopieën van paspoort, contract, extra brief van Oracle, pasfoto’s enz. want je weet het maar nooit met die ambassade’s. Ze sturen je om de domste reden terug en ik heb vaak het idee dat ze zelf niet eens snappen wat ze daar doen. Of zouden moeten doen. Tot mijn grote verbazing was ik bijna direct aan de beurt en alle documenten waren in orde. Ik mocht terug naar mijn plaats en na 15 minuten wachten had ik mijn interview. Het interview stelde niet zoveel voor: de ontzettend aardige man was meer benieuwd naar wat ik van India vond, wat mijn favoriete Indiase gerecht is en hij hintte ook nog dat als ik genoeg druk had gezet op de immigratie office in Bangalore, dat ze mijn visum misschien daar wel hadden omgezet. Ik vertelde dat ze me 4x terug hadden laten komen toen ik me inschreef in Bangalore en dat ik het eigenlijk wel gehad had met ze. Dat begreep hij dan ook wel weer. Na 5 minuten interview stond ik weer buiten met een briefje dat alles in orde was, naar de counter om te betalen (70 dollar) en kon 4 werkdagen later terugkomen om visa op te halen. Binnen een klein uurtje alles geregeld, echt ongelofelijk!!! Hulde voor de Indiase ambassade in Bangkok!!! Arun was inmiddels in slaap gevallen en nadat ik hem wakker had gemaakt gingen we op zoek naar een telefooncel om Shomak te bellen. Shomak is de vriend van een van Arun’s collega’s die in Bangkok woont. Onze uiteindelijke bestemming, waar de Full Moon Party ook is, was een eiland genaamd Koh Phangan. Koh Phangan ligt op ongeveer 10 uur reizen van Bangkok dus onze optimistische calculatie was dat als we om 1 uur de trein zouden nemen dat we er dan om 10 uur ’s avonds zouden zijn, als de FMP zou beginnen. Shomak hielp ons echter snel uit die droom: de trein doet er langer over dan de bus en we zouden dus de laatste ferry missen. Bussen gingen alleen maar in de middag dus dan zouden we pas de volgende ochtend aankomen. Eigenwijs als we zijn toch maar de trein van 1 uur genomen en vooral veel geslapen en af en toe genoten van het uitzicht. Thailand is een erg mooi land… als ik eerlijk ben mooier dan Sri Lanka of wat ik tot nu toe van India heb gezien. Het is vooral erg groen en de mensen zijn super vriendelijk. Ze (glim)lachen constant, alleen jammer dat ze nauwelijks Engels spreken. Om half 1 ’s nachts kwam de trein aan in Suratthani. Vanaf Suratthani zouden we een taxi of bus moeten nemen naar de ferry en de ferry deed er nog eens 2,5 uur over. Hadden al snel een taxi gevonden die we deelden met 3 jongens uit Israel en een jongen uit Engeland. Na een uurtje kwamen we inderdaad bij de ferry opstapplaats aan, maar zoals Shomak al voorspeld had gingen er geen ferries meer. De eerste zou om 6 uur gaan dus bedachtten we dat we maar even gingen slapen en die dan maar zouden nemen. Om kwart voor zes werden we wakker (we sliepen op de banken tegenover de kaartjesverkoop) dus precies op tijd om nog 2 kaartjes te kopen en de ferry op te gaan. Ferry was prima, er was een kleine kantine aan boord dus wat noodles gegeten en van het uitzicht genoten. Na 2,5 uur kwamen we op Koh Phangan aan waar hordes mensen ons tegemoet kwamen die net van de FMP afkwamen. Aan hun gezichten te zien hadden we een leuk feest gemist… L.

Koh Phangan is zoals gezegd een eiland met verschillende stranden. Het stand waar wij heen wilden (waar ook de FMP was), staat bekend als het feest-strand dus dat leek ons wel wat. We waren al gewaarschuwd dat er waarschijnlijk geen plaats zou zijn aangezien rond de FMP alles vol zit, maar na een goed uur rondlopen hadden we een schattig huisje gevonden, aan het strand. Inmiddels waren we helemaal gaar, maar de eigenaar van het resort waar we verbleven vertelde dat om 11.00 de afterparty begint. Dus maar snel een koude douche en op naar de afterparty.

De afterparty was nog redelijk druk, zo’n 50 mensen. Sommigen druk aan het dansen, anderen konden alleen nog maar zitten en er waren er ook wat bij die zelfs dat niet meer voor elkaar kregen. Ons eerste rondje drinken was nog een “gewone” wodka-redbull / wodka-cola, maar daarna gingen ook wij aan de “fucking good bucket”. Overal op het strand en in de strandtenten zie je lege emmertjes (buckets) staan met daarin een halve liter fles drank (wodka/whiskey/rum) en 1 of 2 blikjes cola/sprite/redbull. Je kunt zelf bepalen welke drank je wil met welke mix en terplekke vullen ze het emmertje met ijsblokjes en legen ze de drank en frisdrank erin. Nog een paar rietjes erbij en je emmertje is klaar. Het voordeel is dat je niet zo heel vaak op en neer hoeft te lopen want met een emmertje doe je uiteraard langer dan een glas. De kans dat het omvalt is een stuk kleiner, je kunt het overal mee naar toe nemen en als je iemand wat te drinken wilt aanbieden dan bied je gewoon een rietje aan. Super slimme uitvinding! En voor een emmertje wodka-redbull betaal je zo’n 5 euro :-D.

Ook maakten we kennis met de lady-boys. Inderdaad, de beroemde Thaise jongens die er als een meisje uitzien. Moet eerlijk toegeven dat je soms echt goed moet kijken en dat ze er super vrouwelijk uitzien. En mooier dan veel van de “echte” Thaise meiden.
Na een paar uur waren we toch echt wel moe dus gingen we een paar uur slapen. Die avond wat gegeten en daarna weer uit totdat de zon opkwam. Inmiddels had onze camera het begeven en hadden we een wegwerpcamera gekocht. Helaas werd die nacht onze tas gejat (met daarin een paar honderd bhat (5 euro), wegwerpcamera en Arun’s pinpas). Gelukkig hadden we redelijk wat geld in India gepind en gewisseld en dat geld was nog veilig in onze kamer.

De volgende dag (of eigenlijk diezelfde dag) lang geslapen, wat gegeten (ze hadden daar een restaurantje met broodjes met echt Hollandse Goudse kaas!!!) en Arun kon een van zijn dromen in vervulling laten gaan: dreadlocks. Duurde iets van 2 uur (had ik mooi tijd voor een voetmassage), maar het zag er echt supercool uit. Even de zee in… allebei nog een Thaise massage, wat eten… en vervolgens weer feesten tot de zon opkwam. Overdag slapen… eten… en voordat jullie denken dat we weer uitgingen tot de zon opkwam, nee! De volgende dag moesten we namelijk helaas weer terug dus die avond rustig aangedaan.

De volgende dag zoals gezegd terug naar Bangkok. Met de bus deze keer wat volgens de kenners sneller ging en bovendien ook goedkoper. Moet zeggen dat alles goed geregeld is: je koopt op Koh Phangan 1 ticket en daarmee heb je vervoer van je hotel tot aan de ferry, de ferry overtocht, een bus van de ferry tot de opstapplaats van de bus en de busrit terug naar Bangkok. De busrit duurde inderdaad korter dan de trein, maar het was koud!!! Echt niet normaal meer hoe koud ze de airco hadden gezet en echt niet prettig!

Rond 6 uur ’s ochtends waren we in Bangkok en vervolgens Shomak gebeld want die had heel lief aangeboden dat we daar wel konden overnachten. Shomak is een super aardige man, ook werkzaam in de reclamewereld, en hij vertrok zelf naar een vriendin zodat wij zijn appartement konden “inpikken”. Ik zou eigenlijk op donderdagnacht terugvliegen en Arun al diezelfde dag (dinsdag), maar uiteindelijk hebben we allebei onze tickets veranderd zodat we samen op woensdag terugvlogen. Dinsdagavond heeft Shomak ons de stad laten zien. We gingen naar het backpackers gedeelte om wat te eten en het plan was om daarna daar rond te lopen. Helaas regende het pijpenstelen dus zijn we maar snel naar die vriendin gegaan waar Shomak overnachtte. Indiaas meisje, wederom reclamewereld, super aardig! Toch best wel apart dat het hier zo gewoon is om iemand in je huis te nemen die je amper kent (Arun en Shomak hebben elkaar 2 keer kort ontmoet in Bangalore), ze bovendien uit eten te nemen en ze helemaal op hun gemak te laten voelen. Een staaltje gastvrijheid waar we in Nederland nog wat van kunnen leren…

Woensdag naar de ambassade, om 12 uur moest ik mijn paspoort afgeven en om 4 uur kon ik het vervolgens ophalen. In de tussentijd naar een winkelcentrum gegaan om te shoppen. Moet zeggen dat de kleding erg leuk is, maar duurder dan in India. Heb wel 3 nep Ralph Lauren-blousjes gekocht, Arun een t-shirt, maar verder konden we er niet echt leuke dingen vinden.

Terug naar Shomak’s appartement, tas pakken en naar het vliegveld. Vlucht ging goed en nadat we snel onze tassen hadden gedumpt naar Joshua, een vriend van ons die zijn verjaardag vierde. Daar tot een uur of 4 gebleven en daarna naar huis om eindelijk eens te slapen…. Ik had nog lekker vrij maar Arun moest werken, arme ziel.

Maandag zou ik beginnen bij Oracle, maar de bureaucratie gooide roet in het eten. Daarover meer de volgende keer!

BORN TO BE WILD-1

2006-09-19T14:14:00.000+05:30

Instead of treating you to another long diary of the trip to Dandeli-Kulgi, here is a pictoral diary. I know all of you are probably expecting the pics of the trip to Kho Phangan in Thailand :) well this is long delayed and the diary to thailand will have few pics since our camera packed up after the first day there. :( so thats bound be a story. see ya all soon with that "wild" trip in a few days. Just got back on wednesday night, fine, high and feeling gooooooood!!! Get a thai "fucking good bucket" and you'll know why :P cheers!!!
ps- Click on pics to see an enlarged view.

BORN TO BE WILD- 2

2006-09-17T20:01:00.000+05:30

Bye bye Emmay, hello Oracle!

2006-09-03T21:40:00.000+05:30

Hoi iedereen,

Het grootste nieuws van de afgelopen weken: Die baan bij Oracle (zie vorige blog), die heb ik zelf maar aangenomen ;-).

Had het de laatste tijd wat minder naar mn zijn bij EmmayHR. Het werk op zich was nog steeds erg leuk, maar de managers lieten te wensen over. Zal er niet te veel over uitwijden, heb een goed gesprek gehad met een van de associate directeuren dus denk wel dat het binnenkort (als ik weg ben) beter gaat. Rond diezelfde tijd kreeg ik dus te horen over die baan bij Oracle. Ik dacht eerst dat het om "dom" vertaalwerk ging, maar dat viel dus wel mee. Wat is namelijk het geval? Oracle heeft de afdeling inkoop uitbesteed aan een bpo in Bangalore.

Wat is een bpo? BPO staat voor Business Process Outsourcing, vrij vertaald: Werk Proces Uitbesteding. Het uitbesteden van werk is op zich niet nieuw: Veel bedrijven besteden bijvoorbeeld het schoonmaken uit naar een schoonmaakbedrijf.
Bijna alle processen die niet met managen te maken hebben kun je uitbesteden. Een goed voorbeeld zijn callcenters. Het maakt op zich niet uit waar de persoon zit die de telefoon opneemt. Als je een probleem hebt met UPC (is dat nog steeds zo'n zooitje?!) en je belt de klantenservice dan wordt je doorverbonden naar iemand in het callcenter in bijvoorbeeld Nijmegen, ongeacht waar in Nederland je vandaan belt.

Wat ook kan, en wat veel bedrijven doen, is mensen in een ander (goedkoper!) land de telefoon op laten nemen. Zolang de mensen getraind zijn en de taal beheersen is er geen probleem. Voor Nederland is het een beetje lastig om veel uit te besteden (niemand buiten Nederland spreekt Nederlands), maar vooral Amerika en Engeland doen het veel. En dat is ook waar Bangalore bekend om is: de bpo's. Er zijn hier duizenden getrainde Indiers die callcenter werk doen voor bedrijven uit Amerika en Engeland. Ze worden getraind in het product, en ook accent. Praten dus met een perfect Engels of Amerikaans accent. Het voordeel is dat het relatief goed verdient. Het werk kan gedaan worden door mensen die net van de middelbare school afkomen en in verhouding verdient een callcenter baan meer dan een starter in een "echte" baan. Het grote nadeel is dat ze in shifts werken want ze moeten tijdens de Engelse en Amerikaanse werkuren werken. En het gebeurt heel veel dat ze de ene week Engels werken, dan weer Amerikaans, dan weer Indiase tijden. Kortom: bioritme compleet in de war en geen sociaal leven. Daarnaast zijn het veel klachten die binnenkomen dus de hele dag zeurende / schreeuwende mensen aan de telefoon.

Anyways, dit is niet wat ik ga doen, maar een voorbeeld van werk uitbesteden. Ik geloof dat de ABN-AMRO ook callcenter werk naar India heeft uitbesteed. Naast callcenters kun je ook andere "niet-stem" processen uitbesteden. In banken bijvoorbeeld: het overschrijven van geld van rekening 1 naar rekening 2 wordt gedaan in de backoffice van een bank. Iemand achter de schermen dus. Wederom maakt het niet uit of die persoon in het kantoor in Nederland zit, of in India. Ook de belastingformulieren van Nederland worden deels in India verwerkt.

Oracle heeft ook verschillende processen uitbesteed, een daarvan is de inkoop. Mensen in Nederland voeren in hun computersysteem in dat ze iets willen bestellen (bijvoorbeeld pennen of copieer papier) en ik krijg die order binnen in mijn computer in India en zorg dat het gedaan wordt. Hetzelfde gebeurt voor orders vanuit andere landen in Europa, Amerika en Azie. Het grote voordeel is dat er altijd wel iemand is die het werk kan doen als persoon A er niet is. Ik ben bijvoorbeeld ook back-up voor Duitsland en Frankrijk en momenteel is er een vrouw uit Polen die voor het Nederlandse proces werkt.

Dit is wat ik er tot nu toe van begrepen heb, de 18e begin in dus dan kan ik er meer over vertellen.

Bij Emmay vonden ze het erg jammer dat ik wegging, vooral omdat ik niet echt een opzegtermijn kon werken. Ik moet namelijk opnieuw een visum aanvragen dus as woensdag is mijn laatste dag. Deze keer niet naar Nederland, maar Thailand. Blijkbaar kan dat ook en ticket is een stuk goedkoper. Bovendien kan Arun ook mee, superleuk dus!

Woensdagnacht vertrekken we en Arun komt op dinsdag terug, ik op donderdag. Dan heb ik een lang weekend en maandag dus beginnen.

Voordat we gaan is het eerst nog Onam, een feestdag uit Kerala. Het verhaal is ongeveer als volgt: Lang lang geleden werd Kerala geregeerd door een koning, genaamd Mahabali. Hij was een erg goede koning en super geliefd. Het was overal bekend dat hij zo'n goede koning was en dat nieuws bereikte ook de goden. De goden, bang dat hij meer geliefd zou worden dan zij, wilden daar iets aan doen. Vishnu (1 van de 3 "hoofdgoden") veranderde zichzelf in een dwerg (genaamd Vamana) en bezocht Mahabali. Mahabali, vriendelijk als altijd, zei dat hij 1 wens mocht doen. Vamana wenste 3 stappen land: alles wat hij in 3 stappen kon overlappen zou van hem zijn. Mahabil stemde daarmee in en plotseling begon Vamana te groeien tot hij met 1 voet de hemel kon beslaan, 1 voet de onderwereld en omdat Mahabali niet wilde dat hij de hele aarde zou vernietigen met zijn voet bood hij hem zijn hoofd aan voor de laatste stap. Vamana stapte inderdaad op zijn hoofd en trapte daarmee Mahabali de onderwereld in. Omdat Mahabali zo'n geliefde koning was gaf Vamana hem toestemming on 1 keer per jaar op aarde terug te keren om samen te zijn met zijn volk. En dat is wat er tijdens Onam wordt gevierd: de terugkeer van Mahabali op aarde.

Dit feest wordt alleen in Kerala gevierd en daar duurt het 10 dagen. Er worden allerlei versieringen aangebracht, nieuwe kleren gekocht en in de huizen worden bloemenpatronen gemaakt op de grond met verschillende soorten en kleuren bloemen. Dinsdag, de 5e, is de belangrijkste dag en die dag gaat iedereen in witte kleding gekleed. Ik heb vandaag van Arun een witte met goude saree gekregen die ik dinsdag zal dragen. Gaan die dag samen lunchen in een restaurant dat gerund wordt door Mallu's (zo heten de inwoners van Kerala). Heb er nu al zin in :-).

Leuke week dus voor de boeg en ja, we zullen foto's maken!!!

Liefs!!!

Het is weer maandagmorgen

2006-08-07T10:08:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Het is weer een maandagmorgen wanneer ik tijd heb om te schrijven. 2 weken geleden alweer, gelukkig heeft Arun tussendoor nog wat gepost.

De afgelopen weken waren leuk. We gaan nu wat meer uit en doen wat meer dingen behalve werken-eten-slapen. Mijn dagen zagen er echt letterlijk als volgt uit: 6.15 opstaan, 6.30-7.30 yoga, 7.30-8.30 douchen, omkleden, ontbijt 9.00-19.00 werken (met om 12.15 het bestellen van de lunch en 13.30 het eten), 20.00 aankomst huis, omkleden, douchen. 21.00 Friends op tv (allemaal oude afleveringen) en avondeten, 22.00-23.00 naar bed. Echt elke dag hetzelfde! Had al even de sleur doorbroken door een middagje te winkelen (zie vorige blog) en afgelopen week zijn we ook veel uitgeweest. Naar de film, zoals Arun al verteld had, vorige week zondag naar een feest en afgelopen week ook 3 avonden uitgeweest. Alles gaat nog steeds om 23.30 dicht, maar in ieder geval is het wel beter om er even uit te zijn.

Werk is nog steeds ok... 28 september loopt mijn proeftijd af (dat is hier 6 maanden) dus ik ben nu aan het kijken hoeveel vakantiedagen ik heb en hoe lang we naar Nederland kunnen komen aan het einde van het jaar. Hoop toch wel 10 dagen want anders heeft het weinig zin.

Het weer is hier nog steeds goed, ietsje kouder nu, maar gelukkig geen regen. En koud betekent hier zo'n 20 graden... 's Nachts wel te verstaan, overdag is het nog steeds zo'n 25.

De plicht roept weer dus ik ga maar weer even mensen zoeken voor de vacature's die ik heb.

Ps. Oracle in Bangalore is op zoek naar Nederlandstaligen voor data-invoer werk. Als iemand zin heeft of iemand weet die zin heeft... laat het even weten!

Liefs!!!

BRIEFING MIKE

2006-08-04T12:52:00.000+05:30

A bloddy good insight on how to brief the creative.

Creative briefing and The Sistine Chapel – Damian O’Malley

Once you have a proposition you should try to express it in a way which will propel your creative team towards a solution. A story will help illustrate what we mean.
You are no doubt familiar with the frescoes on the ceiling of the Sistine Chapel. They are one of the greatest works of art of all time painted by the Renaissance genius Michelangelo. We can imagine the briefs he might have been given for this work by his client, Pope Julius II, or the Pope’s account man, Cardinal Alidosi.

(a) ‘Please paint the ceiling’

There is no doubt that this is what Michelangelo was being asked to do but this brief gives him no hints as too what the solution to the request might be. It leaves all the decisions and thinking to the artist before be can put paint to plaster.

b) ‘Please paint the ceiling using red green and yellow paint’

This brief is worse. Not only does it not tell him what to paint it gives him a number of restrictions without justification; restrictions which will inevitably prove irksome and which will distract him from his main task.

(c) ‘We have got terrible problems with damp and cracks in the ceiling and we would be ever so grateful if you could just cover it up for us’

This is much worse. It still does not tell him what to do and it gives him irrelevant and depressing information which implies that no one is interested in what he paints because it will not be long before the ceiling falls in anyway. How much effort is he likely to put into it?

(d) ‘Please paint biblical scenes on the ceiling incorporating some or all of the following: God, Adam, Angels, Cupids devils and saints’

Better: now they are beginning to give Michelangelo a steer. They have not given him the full picture yet (if you will pardon the pun) but at least he know the important elements. This is the sort of brief that most of us would have given. It contains everything the creative needs to know but it does not go that step beyond towards and idea towards a solution.
Here is the brief which Michelangelo was actually given more or less…
‘Please paint our ceiling for the greater glory of God and as an inspiration and lesson to his people. Frescoes which depict the creation of the world, the Fall, mankinds’s degradation by sin, the divine wrath of the deluge and the preservation of Noah and his family.’

Now he knows what to do – and is inspired by the importance of the project – he can devote his attention to executing the detail of the brief in the best way he knows.
Words are little bombs: the right ones can explode inside us demanding an original and exciting solution instead of a mediocre pedestrian one.
Always work very, very hard to find the right proposition and then even harder to find the words which express it in the least ambiguous and most exciting way.

Extract from Creative Briefing chapter in How to Plan Advertising - the Blue Book published by the APG in 1987 and currently out of print.

HELLO BEASTIE

2006-08-04T11:39:00.000+05:30

Hey all you lovely people!!! Thanx for all the comments. It's more interesting to write when there is an interaction.
Jeroen, chris i can understand the frustration bordering on schizophrenia walking out of that movie hall watching Captain Jack Sparrow walking in to that giant squids mouth with the two words "hello beastie". hahahahhaha..... but man what a frame that was!! jack caught in a side profile stance with his sword drawn back, hair flying, his stance firmly spread with the weight resting on his back feet.... "hello beastie". Does anyone know when the next part comes out??
Vanessa, of course i know u!!! i check your blogs. and you are pretty too. :)You'll find some eclectic comments there soon! :P. Ullie me darlin you'll get your "terrace compilation" soon. I am hopin i can hand it over to you in person. I'll keep my fingers crossed!!
and before this starts sounding like an email than a blog i'll stop.
we will have some pics up soon!!

kisses and hugs to all!

the beauty and the wildchild

2006-07-28T15:27:00.000+05:30

IN THE NICK OF TIME

2006-07-27T14:35:00.000+05:30

Where have you been? What have you been up to? Did you hear about that chick sir paul dated? What did you think about the man in spandex? The pirates are back!!! And the black eyed peas aint coming!

Hello to all those people who check in to this backyard of ours. Some of you all I don’t even have a clue where you guys live. M. Night shyamalan would have me believe that some of you probably live in a swimming pool. Did anyone get to see that movie yet? I hear conflicting reviews. But I guess I should refrain from comments till I see it. Though his last movie did leave my jaw hanging. For the sheer audacity of it’s complete lack of plot. Cheap thrills caught in good ceinematography. We will see.

Which reminds me of an incident that happened in the office a few weeks back. A summer trainee interning in my group had done an ad basically with the intent of sending it to compete in awards. Now some of the ads done for awards have a certain eclectic angle to it. This lad calls me to take a look at it and give my opinion. I take a look at it. It completely beats me as to how he connected a line to use condoms to a black hole and a milky way. So I told him , “ my boy I don’t get it.” And he tells me ,’oh! But the rest of them did.” So I called the “ rest of them”, to find out what I had missed. Was I growing senile? Now after a run through with the “ rest of them” I discovered that none of them got it. People who claimed they did all got it in completely different ways. But none of them had the self assurance to come out and say, “I didn’t get it.” This is in no way referring to their lack of ability to appreciate something good. It was a nice layout. Simple, almost Spartan. With a message that has become a rally cry. Cool. Looks good. But there is no message. Have people forgot to become opinionated? No. I don’t think so. But quality opinions made with a good measure of assurance is missing. From life. But opinions thrive. Hell, blogs are about opinions. :)

It’s been busy at work. Of course that seems to have become my rally cry. Hahah. But its been good fun at work. With as much BP fluctuations as well. I need to find some time to take a few days off. Recharge and update. What one misses out when pursuing a carrer that you followed simply cause you fell in love with it is that like relationships that love has to be kindled, introspections done so that a suffusing sense of that romance to come back so that every cell in your body is crying out, let me loose!!! Lemme love!!! Let me serenade her now!!!! You need the time to dream. To get stoned and do charcoal sketches on reams and reams of paper. To watch movies back to back. To go for long walks. To sit on a mountain top from noon till dusk and watch the sun go down. To spend hours listening to jazz, not just a quick listen to on your drive from office to the client. To look at things through a lil childs mesmerizing perspective.

Time. That elusive elusive commodity that we spend a lot of time inventing faster and better transport and technology to give us even more time to spare is simply working the otherway. You are already a slave to technology. We all know that. And the most valued thing they have taken away from us is simply, time.

Life here in bangalore is still the same. And bomb blasts and killings in certain other parts of the country isn’t helping things at all. The cut off time for clubs is still 11.30. So by the time you get off work there is simply nowhere you can go to unwind, have a drink, shake a leg. The whole vibrancy of this city is gone. The trees are gone, the parks are gone, the coffee shops are gone, the clubs are gone and so fashion has nowhere to go in the night. Kind of all different from all the reasons I moved to bangalore.

We were looking forward to the black eyed peas concert, but now that’s gone bust. They have postponed their dates apparently. Obviously its due to the series of bomb blasts that happened in Bombay. That city has taken quite a beating in the last couple of decades. But it still gets back on its feet. This time according to friends I spoke to in Bombay, the word “bounced back” would not be appropriate here.

I get to see sanne tonight at dinner after two days!!! Hahhahaha…. Seriously!!! The last 48 hours I have seen her for a few hours. Sleeping. :)
Someone is playing purple rain in the office. Lovely song. Phenomenal artist. Prince. Haven’t heard much from him in a while.
I am reading trainspotting now. Irving welsh. A lot of you may have seen the movie. The book is yummy as well. Dark. Tight. Startling.

Hmmmmm. I just reread what I had written. Sounds a bit depressing!!! Hahhahahha. That was not the intent. I think it’s time I went and watched jack sparrow and his men take on pirates from the otherworld. After all all the men here were always boys and which boy didn’t ever want to be a pirate!!!

Sails away matey!!!! time to dream!!

Maandagmorgen

2006-07-24T09:42:00.000+05:30

Hoi hoi,

Nou... de blog doet het weer. Wat was er namelijk aan de hand? Na de aanslagen (neem aan dat iedereen dat wel mee heeft gekregen) heeft de errug slimme regering hier bedacht dat blogs een bron van terrorisme zijn. Of in ieder geval, dat ze opgeheven moesten worden. Dus konden wij hier vanuit India niet meer op onze blog komen. In de krant was al aangegeven dat dit kon gebeuren, maar alleen als je bv een politieke blog had of zo. Die van ons is niet echt politiek, maar er was ook een opheffing voor blogs "met een band met andere landen". Misschien dat dat het was? Gelukkig doettie het nu weer.

Afgelopen weekend was wel relaxed. Zaterdag lekker wezen shoppen met een collegaatje, Manisha. Die weet echt alles hier in de stad en kan afdingen, niet normaal meer!!! Als de verkoper 450 vraagt gaat ze de winkel niet uit voor ze het voor 300 heeft. En het lukt haar elke keer! Heb nieuwe schoenen gekocht, armbanden, een truitje, mahendi (waarmee je je handen kunt versieren), een kurta (soort blouse/t-shirt) en een paar lappen stof waarvan ik een pak laat maken, een Indiaas salwaaz pak wel te verstaan. En hoeveel kostte dit shopping avontuur mij? Inclusief een milkshake en de riksjaw heen en terug? Omgerekend zo'n 14 euro :-). Lang leve India.

Die avond wilden we uit, maar ja... alles sluit hier nog steeds om 11.30. Om een lang verhaal kort te maken: het omkleden, optutten en indrinken duurde zo lang dat alles al ging sluiten voordat wij goed en wel in de stad waren. Hebben toen maar wat te eten gehaald en weer naar huis gegaan. Arme wij!

Zondag lekker niks gedaan, beetje rummicubben, tv kijken... heerlijk. Nou weer op het werk, nog steeds erg naar mn zin!

Fijne week iedereen en tot snel weer!

xxx

BLOGS BLOCKED IN INDIA!

2006-07-21T12:02:00.000+05:30

Blogs blocked
Nilanjana S Roy / New Delhi July 19, 2006
INTERNET: Blog censorship, as the government is trying, is a lousy idea.

It started on Friday, when some Indian bloggers discovered that we couldn’t access blogs on the popular Blogspot domain.

Along with Rediff blogs, Blogspot is a key hosting site for Indian and international bloggers. At last count, more than 40,000 bloggers who identified themselves as Indian were hosted on Blogspot.

Initially, the block was limited to a few Indian ISPs, but it spread. Readers couldn’t access any blogs on Blogspot — Indian, American or, come to that, Ukrainian.

more- http://www.business-standard.com/common/storypage.php?autono=98680&leftnm=8&subLeft=0&chkFlg=

We leven nog!

2006-07-15T12:49:00.000+05:30

Voor iedereen die zich zorgen maakt, we leven nog :-).

Geen tijd vrij gemaakt om de site bij te werken wat erg jammer is want er gebeurt nog steeds wel van alles.

De kinderen zijn 2 weken bij ons geweest, ik ben naar Nederland geweest voor mijn visa, ben nu officieel geregistreerd in Bangalore, Arun was jarig (35 alweer, jaja) en het regenseizoen is begonnen.

Zal proberen de komende tijd wat vaker te schrijven!

Sundays

2006-05-26T10:45:00.000+05:30

With Ariel's permission(http://agcaoili-poems.blogspot.com/) i'd like to dedicate this poem to my daughter, vamshi and to my son, jedidiah, who asks similar questions. the rains does whip my window the way it does yours sweetheart.

Sundays
(For Nasudi Francine, b/c she asks questions
why I have stayed away from home for so long)

Sundays remind
me of chill and rain
and your story about
your pain,
dear daughter, caring child,
resilient recipient of residual loves
some kind of a sweet surrender
from a parent who calls you on the phone
to declare his presence
but is always absent
in the cold of mornings
in the warmth of evenings
in the affirming power of distances.
The parent you miss
does not come
with the brilliant sun before it sets
as your mother does
or as you ask your mother
for her to come home
before night falls
on our door
where I used to come in
into your huge smile
into your wide embrace
into your baby laughter.
He promises you bribes,
the father in a faraway place
where dreams are aplenty
and your missing each other is real
his bribes you do not understand:
Barbie, Dora,
crayons the color of the rainbow
after the drizzle
announcing some singing
or chocolates he buys
from stores he goes
to vend his private sorrow,
leave it there in the stacks of sweets
to mix with bitterness
and the promise of grace
in the wrappings of gifts
in the ribbons of boxes
to hide the telltale tears,
permanent residents
of his heavy heart.
It is always like this,
dear daughter, caring child,
it is always like this
for all parents leaving the land a dictator
created out of conjugal caprice
to find some signs of living
in some place somewhere else.
You have asked me what I do herein
the land of migrants
in the land of familiar estrangements
in the land of small and big in
equities you do not see.
I tell you: I work each day, 24/7
I dream each week,7/4
I write poems each month, 4/12
to make us live
to help the country live a life
to redeem ourselves
from this indenture in decades
from this wretchedness of our wits
from this penury of our broken spirits
from this deprivation of our captive minds
twins all, doubles to our loving
our people
to our loving our land.
Ah, parents go away this time around.
We all do.
Mothers missing a child's first word.
Fathers not hearing
a child's night prayer
on her bed.
There is nowhere else to go
but to leave the heartland
to live with a generous heart.
But we will all come home
at the appointed time
spring or no spring
winter or no winter
summer or no summer
fall or no fall.
We will come home to roost
and remember all the loving
and remember all the days we lost
and remember all the child's pains
we missed healing.
It is Sunday here again
and the cold
in this tailend of winter
gets into the bones.
I remember your singing
in the rain, and merrily so,
and your asking me
if in this strange land
the rain comes to whip
my window the way it does
in your room's.
I said, yes,
rains come into my room
even on Sundays like now
and they wash away
my window pane
where I always see you
cavorting with your angels.

THANK YOU!

2006-05-23T12:23:00.000+05:30

A BIG THANK U TO ALL THE PEOPLE WHO HAVE BEEN LEAVING COMMENTS ON THE BLOG. HOPE U ALL ENJOYED THE PICS. THE NEXT BATCH OF BLOGS IN ALL PROBABLITY WILL DEAL WITH ABSTRACT VIEWS AND WRITINGS :). MAYBE ON SEXUALITY??? HAHAHAH. ALWAYS A FAVOURITE TOPIC. GOOD DAY!!!!!!

Gods own coutry

2006-05-12T16:48:00.000+05:30

kerala- gods own country. this is a trip to alleppey, the backwaters of kerala which is called the venice of the east. it is made up of myriad water ways, tiny little slivers of islands connected only by small paddle boats. we stayed in a twin bedroom houseboat with two marvelous cooks and the captain of the boat so to speak. blissfull, calm and serene. all of ya all planning a trip to kerala a stay in a houseboat in the backwaters is a must!!!!!

25!

2006-05-12T16:44:00.000+05:30

sanne's b'day pics. well this is the night before, when it struck 12. She got a cake as a surprise that night and we progressively got drunk!!

jaipur the pink city

2006-05-12T15:48:00.000+05:30

Jaipur is a beautiful beautiful city. Steeped in an ancient glorious past this city is living breathing history. It envelopes you and even clogs you up to your nosestrils just like the desert sands. These pics were taken during a mad five day dash across the north of india shooting a film for ING Life insurance.

the sands of jaipur

2006-05-12T15:43:00.000+05:30

Jaipur women

2006-05-12T15:24:00.000+05:30

Jaipur

2006-05-12T15:13:00.000+05:30

rising up

2006-05-12T15:02:00.000+05:30

A few pics from my sri lanka days which i never got around to puttin up. i've always loved climbing though i dont get to do much these days. this was after a long period. was a bitch on my arms!!!! thats ullie and sab with me for those of you who dont know em.

Ad fest/ goa/06

2006-05-04T15:08:00.000+05:30

The ad fest was everything i predicted it would be. crazy, chaotic and cool. here are a few snippets from the fest. yeah the cocktails were yummy among other things!!! hahahha

THURSDAY. 04 MAY. 06

2006-05-04T14:59:00.000+05:30

All my life, I worshipped her. Her golden voice, her beauty's beat. How she made us feel, how she made me real. And the ground beneath her feet. And the ground beneath her feet. And now I can't be sure of anything. Black is white and cold is heat. For what I worshipped stole my love away. It was the ground beneath her feet. It was the ground beneath her feet. Go lightly down your darkened way. Go lightly underground. I'll be down there in another day. I won't rest until you're found. Let me love you, let me rescue you. Let me bring you where two roads meet. Oh come back above. Where there is only love. Only love... Let me love you true, let me rescue you. Let me bring you to where two roads meet Let me love you true, let me rescue you. Let me bring you to where two roads meet

2006-05-01T20:45:00.000+05:30

Emmay en afstanden
Eventjes een stukje tussendoor over mijn werk. Want ik kan me voorstellen dat als ik elke keer vertel dat ik zooooooo druk ben dat er mensen zijn die benieuwd zijn naar mijn werk.
Zoals bekend werk ik voor EmmayHR. EmmayHR is wat wij in Nederland een soort van uitzendbureau zouden noemen. Het grootste verschil is echter dat een uitzendbureau in Nederland (vooral) bemiddeld in tijdelijk werk en hier gaat het meer om vaste banen. Eigenlijk meer een soort van headhunt bedrijf.
EmmayHR is een jaar of 10 geleden opgezet door Monisha Avani. Haar (inderdaad, een vrouw) initialen zijn MA en op z’n Engels uitgesproken is dit Em-Ee. En hiermee is ook de naam Emmay verklaard. Samen met een andere vrouw, Madhu Bhojwani, begon ze 10 jaar geleden met haar recruitment bedrijfje. Monisha heeft geen opleiding en was eigenlijk min of meer per ongeluk in de recruitment wereld terecht gekomen, maar het ging goed en al snel hadden ze een grote klant: British Airways. En na British Airways volgden er meer bedrijven en nu, 10 jaar later, zijn ze het op 1-na grootste recruitment bedrijf van India. Ze hebben het erg zwaar gehad: 2 dames (toen eigenlijk zelfs nog meiden) in een toch wel door mannen gedomineerde zakenwereld, maar ze hebben het gemaakt.
Op het moment zijn er 5 vestigingen in India, de 6e wordt dit jaar geopend.
Randstad is over de hele wereld aan het uitbreiden en na bijna 2 jaar onderzoek in de Indiaase markt besloten ze om in gesprek te gaan met EmmayHR. En eind 2005 heeft Randstad 51% van de aandelen gekocht en is EmmayHR dus onderdeel van Randstad. Ik zag het meteen toen ik daar de eerste keer binnenkwam: het ontwerp van de posters, de visitekaartjes etc. Maar toch heeft Emmay nog steeds haar eigen normen en waarden. Zo wordt de telefoon standaard opgenomen met: "It’s a beautiful day at EmmayHR, how may I help you?" en zijn alle plafonds blauw met witte wolkjes geschilderd. Ook worden verjaardagen gevierd (ik kreeg ook een grote taart op mn werk) en als je iemand geplaatst hebt bij een bedrijf dan mag je de bel laten luiden. Heel leuk en totaal anders dan het talenbedrijf waar ik werkte waar alles toch veel traditioneler was.
Binnen EmmayHR zijn er verschillende afdelingen, ik zal ze niet allemaal gaan uitleggen hier, maar de afdeling waar ik voor werk is "Executive Search". Deze afdeling is speciaal bedoeld voor mensen met minimaal 5 jaar werkervaring, middelmanagement en hoger dus. In Mumbai bestaat deze afdeling al een tijdje, maar in Bangalore is hij nieuw. Sterker nog: Geetika (mijn collegaatje) en ik zijn de eerste mensen voor deze afdeling en zijn het nu dus aan het opzetten. Tot nu toe hebben we verschillende aanvragen gehad, waaronder een branchehoofd voor een reisbureau. Het meeste is echter in de financiele wereld: banken en andere financiele bedrijven. Soms zijn er ook aanvragen voor starters en die doen we ook. Waarbij ik wel moet opmerken dat die starters wel de nationale toppers zijn en ongeveer 3 keer zoveel verdienen als ik!
Tot nu toe heb ik 2 aanvragen ingevuld wat best wel een kick geeft want eigenlijk waren ze bang dat ik door mijn andere nationaliteit minder makkelijk een netwerk zou kunnen opbouwen en netwerken is onwijs belangrijk. Niks is echter minder waar: het is zelfs makkelijker voor mij want mensen vinden het over het algemeen heel leuk om met mij te praten. Heb zelfs al een paar keer te horen gekregen en een mailtje gehad van iemand dat ze niet het gevoel hebben dat ze met een consultant in gesprek waren, maar meer met een goede kennis. En 1 manager die ik belde voor een baan was zo onder de indruk van mijn aanpak dat hoewel hij de baan niet wilde, wel mijn manager in Mumbai belde om te vragen of EmmayHR ook voor zijn bedrijf de aanvragen wilde doen. Hahahahahaha! Het is niet om mezelf nu helemaal de hemel in te prijzen, maar ik heb het in de week voordat ik begon en mijn eerste week best wel zwaar gehad. Ze wisten niet zeker of ze me wel aan wilden nemen, teveel gedoe en statistisch gezien wordt er maar 1 op de 100 mensen die bij Emmay solliciteren aangenomen dus de verwachtingen zijn vrij hoog. En ik kom dus van een hele andere cultuur en heb totaal geen kennis van de financiële markt. Een goede referentie van Tempo-Team (nog bedankt!) gaf uiteindelijk de doorslag: ik mocht het voor een maand proberen, van 28 maart tot 28 april en daarna zouden ze me laten weten of ze me een vast contract wilden aanbieden. Ik werd nog niet "echt" in dienst genomen, nog geen echt contract en ook was ik niet uitgenodigd voor een weekend in Mumbai voor al het vaste personeel.
Best wel raar om te beginnen met het gevoel dat je niet echt welkom bent, maar ergens leek de geschiedenis zich te herhalen: na mijn eerste sollicitatiegesprek bij Tempo-Team had ik precies hetzefde gevoel! De toenmalige manager leek niet in het minst gecharmeerd van een stagiaire maar ja… ze had iemand die op zwangerschapsverlof ging en haar manager had haar de keuze gegeven: een stagiaire (ik dus) of niemand. Dus ja… dan maar een stagiaire. Uiteindelijk is dat toen helemaal goed gekomen en omdat ik inmiddels weet dat iedereen hier in India vecht voor zijn plekje op de arbeidsmarkt heb ik ja gezegd. Al na 2 weken belde mijn manager op: ik werd voor vast aangenomen, of ik aub kon gaan uitzoeken hoe ik zo snel mogelijk een visa kon krijgen. En oh ja, of ik het weekend van 29 april kon vrijhouden want dan was het weekend voor het vaste personeel…. J .
Over het weekend dat dus het afgelopen weekend was zal ik de volgende keer wat meer vertellen, nu eerst iets over de afstanden in India.
India is een groot land. Kijk maar op de kaart als je me niet gelooft J . Waar ik me vaak over verbaas is het verschil in tijd en afstand tussen Nederland en hier. Ik zal proberen uit te leggen wat ik daarmee bedoel. Al in Sri Lanka was er een groot verschil. De afstand van het dorpje waar ik lesgaf naar Colombo was iets van 25 kilometer. Maar door de slechte infrastructuur en oude bussen duurde de totale reis tussen de 1,5 en 2 uur. En het rare was dat ik me nooit echt daaraan geërgerd heb. Zelfs als ik "haast" had heb ik nooit echt opgezien tegen die tijd in de bus terwijl ik in Nederland al op kon zien tegen een treinrit van Arnhem naar Zutphen, 20 minuten als ik me goed herinner…. Ook zijn we in Sri Lanka een weekendje naar Arugambay geweest, aan de andere kant van het eiland. Die rit duurde 10 uur, terugweg 12 uur en ook dat leek veel minder ver. Ik bedoel… vanaf Zutphen kun je in 12 uur ook in Oostenrijk zijn of ergens in Frankrijk en toch ken ik maar weinig mensen die "eventjes" een weekend naar Oostenrijk gaan. Een factor is natuurlijk dat het duurder is in Nederland, maar denk dat voor veel mensen 10 of 12 uur reizen veel is.
Hier in India is het precies hetzelfde. In mijn lesgeef tijd had ik 1 bedrijf buiten de stad. Om daar te komen was je minstens een uur onderweg, als er file was meer. En toch lijkt dat uur veel minder lang dan het half uur treinen dat ik dagelijks deed toen ik in Zutphen woonde en in Nijmegen werkte. Ook spreek ik bijna elke dag mensen die voor een nieuwe baan moeten verhuizen en een verhuizing van een paar duizend(!) kilometer is voor de meesten geen probleem. Nu kun je argumenteren dat het nog steeds wel hetzelfde land is, maar de gewoonten, taal, cultuur, klimaat, is per staat anders dus uiteindelijk is het hetzelfde als dat je vanuit Nederland binnen 2 weken naar Spanje verhuisd. Ook is het voor de meesten geen probleem om "even" een dagje op en neer te gaan voor een sollicitatiegesprek. Als je geluk hebt is het "maar" zes uur met de trein. Oftewel: 12 uur in de trein voor een sollicitatiegesprek van 1 uur, maar ik heb ook iemand gehad die in totaal 60 uur in de trein zat voor een uurtje sollicitatiegesprek. En hij werd ook nog eens afgewezen…
Ook naar Kochi was het 11 uur in de bus voor ons en het weekendje Mumbai was 2 keer 24 uur in de trein. Eigenlijk gek dat ik het hier zo heel normaal vind terwijl ik in Nederland echt niet zo makkelijk eventjes een weekendje naar zelfs maar Parijs zou gaan. Hetzelfde voor het strand: In Sri Lanka reisden we bijna elk weekend 3 uur naar een strand en op zondagavond 3 uur weer terug. In Nederland ga ik misschien 1 keer per jaar naar het strand, terwijl het veel minder ver weg is en ik me elke keer voorneem om het vaker te doen want uitwaaien is best wel lekker. Maar ik weet ook dat als ik ooit in Nederland terugkom dat ik het dan nog steeds niet doe, ondanks mijn goede voornemens nu. Al na een week zal ik me waarschijnlijk groen en geel ergeren aan een 5 minuten vertraging van de trein of opzien tegen een dagje Amsterdam omdat dat "zo ver" is.
Best apart hoe "vaste waarden" zoals tijd en afstand toch per land zo ontzettend kunnen verschillen.

De volgende keer alles over het weekend in Mumbai (of, zoals Arun het noemde, Bombay)

Verjaardag

2006-05-01T20:44:00.000+05:30

Het is nog steeds hetzelfde liedje hier: druk, druk, druk. Vandaag is het dag van de arbeid en hier in India is dat een feestdag. Arun is er niet (nu in Goa, vanavond in Mumbai, morgen naar Hyderabad en morgenavond weer terug in Bangalore, kijk voor de gein eens op een kaart van India wat een afstanden dat zijn!) dus heb even tijd om de site bij te werken. Zit nu thuis, laptop met Marco Borsato voluit en typen maar.
Ik was gebleven bij de beschrijving van onze buurt en dat Jan en Wilma er waren. Dat is inderdaad alweer een week of 3 geleden, schaam, schaam schaam.
Anyway… wat is er allemaal gebeurd? Woensdagmiddag 12 april rond een uur of 2 (en na een onwijs lekkere lunch) kwam onze receptioniste, Nandini opeens naar boven rennen: Raj Kumar is overleden! Mijn eerste reactie was (uiteraard) wie??? Maar toen ik om me heen keek begreep ik dat dit een erg belangrijk persoon moest zijn want het was opeens doodstil. Collega’s die aan de telefoon waren hingen zonder gedag te zeggen op en iedereen vroeg alleen maar of het echt waar was. Ja, het was bevestigd en inderdaad, binnen een paar minuten kwamen van alle kanten sms’jes binnen. Niemand kon (of wilde) mij echt uitleggen wie Raj Kumar was, ik begreep dat het een acteur was, maar dat leek me sterk want dan zouden ze toch niet zo’n heisa maken? Die dag was er een van de onderdirecteuren uit Mumbai op bezoek en die begon meteen van alles te regelen. Iedereen moest zo snel mogelijk het pand verlaten en naar huis, maar meisjes mochten onder geen voorwaarde alleen reizen. Ik vond het allemaal nogal overdreven, maar toch maar Arun gebeld. Die nam niet op, maar smste dat hij een vergadering had in hetzelfde gebouw waar ik werk. Dus daar maar op gewacht. Binnen een uur was het hele kantoor leeg, alleen ik en Rohit, de onderdirecteur, waren er nog. Ik snapte nog steeds niet goed wat er nou allemaal aan de hand was, maar het was buiten ook akelig stil en ik begreep dat er rellen waren uitgebroken in bepaalde delen van de stad en dat dat ook de reden was waarom meisjes niet alleen mochten reizen: te gevaarlijk.
Toen Arun klaar was met zijn vergadering belde hij me op om te vragen waar ik was, op mn werk nog natuurlijk. "Wat doe je daar nog??? Je moet echt NU naar huis!" was zijn reactie. Ik uitleggen dat ik niet eens mocht gaan omdat ik dan alleen zou moeten reizen als hij niet met me meeging en ik ging er van uit dat hij nog wel moest werken. Ik bedoel, zijn bedrijf werkt zo ongeveer alle dagen van de week en er moet wel iets heel ergs gebeuren als ze niet op kantoor zitten. Blijkbaar was dit iets Heel Ergs want zelfs het kantoor van Arun was dicht en hij wachtte beneden om samen naar huis te gaan.
Thuis aangekomen (het was toen een uurtje of 5 schat ik) waren alle winkels dicht en met veel moeite konden we nog wat melk, brood en eieren regelen. En toen zaten we dus binnen. Er hing echt een hele rare sfeer en eindelijk kon Arun me uitleggen wie die Raj Kumar nou eigenlijk was. Raj Kumar was een acteur die in Karnataka (de staat waar Bangalore de hoofdstad van is) onwijs beroemd en geliefd is. Een erg aardige en nobele man die bijvoorbeeld in zijn hele leven nooit gerookt of gedronken heeft. Ook heeft hij veel arme mensen geholpen en was hij echt een voorbeeld voor iedereen. Een paar jaar geleden werd hij ontvoerd en in die tijd braken er allemaal rellen los en alle bedrijven, winkels, alles in heel Bangalore was voor een week gesloten daardoor. Bij zijn vrijlating was het groot feest. En nu was deze acteur dus overleden. Niet vermoord of zo, gewoon in zijn slaap, geloof dat hij in de 70 was. En waar iedereen bang voor was gebeurde: heel Bangalore in rep en roer en op diverse plaatsen in de stad waren rellen uitgebroken. De volgende dag waren alle bedrijven dicht en het werd geadviseerd om niet de straat op te gaan als het niet absoluut noodzakelijk was. Ook alle televisiezenders waren verwijderd, behalve de zenders waar het nieuws op te zien was, uit respect voor Raj Kumar. Op het nieuws waren ook beelden van het afscheidnemen en de crematie te zien, maar vooral van de rellen. Ik geloof dat er 5 mensen overleden zijn, er zijn bussen in de brand gestoken, stenen door ruiten gegooid, politieagenten in elkaar geslagen en het was zelfs zo erg dat een deel van de familie van Raj Kumar geen afscheid kon nemen omdat het onmogelijk was om bij zijn huis te komen door alle rellen. Compleet belachelijk allemaal!
En ondertussen zaten wij dus binnen en konden we echt niks doen. Tegen de avond openden een paar winkels voorzichtig hun deuren. En vaak niet eens helemaal want iedereen was bang voor de "fans" van Raj Kumar die riepen dat ze iedereen zouden afrossen die niet in de rouw was. Een vriendin van ons vertelde dat 2 huizen verder bij haar alle ruiten ingegooid waren omdat die bewoners muziek draaiden die dag. Kun je het je voorstellen?
Wij zijn die avond naar het huis van Noël gegaan om te wachten tot het 12 uur was want ik was jarig de volgende dag. Die avond was wel gezellig en om 12 uur kreeg ik een hele lekkere chocoladetaart die Arun voor mij geregeld had. Je kunt je voorstellen dat dat nog een hele klus was, maar hij had het voor elkaar gekregen dat een van de koks van het Taj hotel een chocoladetaart gemaakt had. Errug lekker!
De volgende dag was ik dus "echt" jarig, maar ik had niet echt een verjaardagsgevoel. Miste iedereen in Nederland heel erg en wederom was er weinig te doen in de stad omdat het goede vrijdag was. Die avond vertrokken Arun en ik richting Kochi waar mijn ouders ook waren. Elf uur met de bus, maar de reis viel heel erg mee. Kochi was wel leuk, het is de stad waar Arun opgegroeid is dus hij kon veel vertellen. Tegen het einde van de ochtend (zaterdag de 15e hebben we het nu over) hadden we het hotel gevonden waar mijn ouders verbleven in Allepey en daar kreeg ik cadeaus J . Van zaterdagmiddag tot zondagochtend hebben we op een "houseboat" doorgebracht. Dat is een grote boot die je kunt huren om op de backwaters te varen. Er zijn slaapkamers aan boord, een keuken, en 3 man personeel. De natuur is heel erg mooi en je komt echt helemaal tot rust. Lekker niks gedaan, ook wel eens fijn voor de verandering. Arun moest maandagochtend naar Delhi dus hij vloog terug vanaf Kochi. Ik zou met de bus moeten: 11 uur in mn eentje en vanaf het busstation direct door naar mn werk. Had ik niet zo’n zin in dus ook maar een vliegtuig geboekt. Gelukkig was er nog een vlucht vrij, alleen had dit vliegtuig 5 uur vertraging. Zucht…
Al met al een aparte, maar wel leuk verjaardagsweekend!

the rush called life

2006-04-28T19:45:00.000+05:30

hey ya all,
well at least the ones who havent given up on me! lol. at the expense of sounding like a broken record, ive been ... well we've been busy busy busy. :PPPP. and this is again a rush job.
jan and wilma visited us and are safely back in nl. I hope they enjoyed it. more beer jan? hehehhe........pixs will soon...ahem...soon..be up!
i am on my way to goa for the national advertising festival. it's beach time!!! and getting a nation full of advertising people shud be just close to being declared illegal.
and sanne is on he way to bombay for a conf of her office. she would have just about now gotten to bombay. i am sure its going to be a completely revealing experience for her. big bad ugly bitchy beautiful bombay.
reports of all this soon!!! the beer is calling!!!!
live life well!!!!
arun

De buurt

2006-04-11T19:27:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Ik zit nu in het internetcafe dicht bij huis. Op het werk heb ik echt geen tijd om de site bij te houden, veels te druk, dus vandaar zo maar even. Jan en Wilma zijn nu in het zuiden, in Kochi. Er was even wat mis gegaan onderweg, ze lagen lekker te slapen en niemand die hun wakker maakte, dus ze waren zo'n 60 kilometer te ver gereden! Gelukkig is het allemaal weer goed gekomen.

Vandaag wil ik proberen om de buurt te beschrijven. Jaja, ik weet het.... dat gaat makkelijker met foto's, maar ik waag een poging.

Als je de poort uitloopt zie je eerst de viskraam. En als je hem niet ziet dan ruik je hem wel. De viskraam is niet zoals in Nederland een gekoelde wagen, het is meer een platte wagen, ongekoeld, waar de vis opligt. Lekker in het zonnetje... Het wordt wel afgedekt met kranten en hij heeft een soort doek aan een stokje waar hij de vliegen mee wegjaagd, maar dat is het ook wel. Lekker hessup dus! Tegenover zit de stomerij waar we tot voor kort onze kleren heenbrachten. Nu hebben we Asha, onze maid, dus die doet tegenwoordig de was.

Ongeveer 20 meter naar rechts is een kruising. Op de kruising zelf liggen ons favoriete restaurant, "Food Plaza" en aan de andere kant een of ander gebouw waar o.a. moslim bruiloften gevierd worden.
Als je op de kruising naar rechts gaat kom je langs een aantal winkeltjes. Een kruidenierswinkel, een winkel waar ze zo ongeveer alles verkopen wat je maar kunt bedenken en een zaakje waar je goedkoop kunt bellen. De kruidenierswinkel verkoopt ook thee dus vaak gaan we daar op zondagochtend heen om een kopje thee te drinken. Die winkel die alles verkoopt heeft echt van alles. Of je nou de nieuwste deo van Axe wilt hebben of een horloge dat je in een of ander tijdschrift hebt gezien, hij heeft het of hij regelt het voor je. Erg ideaal!

Als je op de kruising rechtdoor gaat heb je aan de linkerkant 2 internetcafes (in eentje zit ik nu). Aan de overkant zit het instituut voor moslim studies, inclusief moskee. Waar dus ook 5 keer per dag/nacht vanaf gebeden wordt. In het begin werd ik er wakker van, nu hoor ik het niet eens meer. Aan het einde van de straat rechts ligt de bank waar we kunnen pinnen en ook vind je daar fruitstallen. Voor als je papaya of zo wil. Een papaya kost ongeveer 40 eurocent :-).

Op de kruising linksaf kom je wederom langs allerlei winkeltjes: kruidenierszaken, elektriciteitswinkel, videotheek, slager, apotheek en nog een wasserij. De kruidenierszaken hebben ook een bezorg dienst. Onze melk en krant worden bijvoorbeeld elke ochtend voor 7.30 netjes bezorgd. Verder zijn bijna alle winkels 7 dagen per week tot 2200 uur open. De videotheek komen we ook regelmatig. Meestal is de kwaliteit wel ok, maar het gebeurt ook regelmatig dat het een dvd is die in de bioscoop is opgenomen zodat je mensen hoort lachen of door het beeld ziet lopen. Een dvd huren kost trouwens iets van 80 cent. Slagers hebben we er 2 van, eentje die alleen maar varkensvlees verkoopt en eentje die ook andere soorten vlees verkoopt. Normaal gesproken eten Arun en ik vegetarisch, maar in het weekend halen we wel vlees. Oh ja, de groenteman zit er ook nog, die was ik bijna vergeten. Dan iets verder een klein restaurantje en dan komt er weer een groepje winkels met o.a. de wasserij en de apotheek. We hebben wel eens gehad dat we onze kleren naar die wasserij brachten en toen zagen we ze op een gegeven moment allemaal buiten hangen om te drogen, wel een grappig gezicht. De apotheek verkoopt medicijnen (duh!) en vaak hoef je niet eens een recept te hebben. Wel verkopen ze medicijnen alleen in kleine aantallen zodat mensen geen zelfmoord plegen (echt waar!). Er zijn nog wel meer winkels... zo is er nog een bakkerij en ook zitten er divere kapsalons/beauty centers. Maar dit zijn de belangrijkste wel.

Dan heb je ook nog de "mobiele" winkels: de viskraam is daar eigenlijk ook eentje van. Naast de viskraam zie je regelmatig de groenteman, de messenslijper, de oud papier ophaler (niet te missen, al van een paar honderd meter afstand hoor je hem gillen: paper! paper!) en ook mobiele thee verkopers, die lopen met grote thermoflessen rond met een kraantje eraan. Beetje zoals Heineken dat doet op festivals met bier, maar dan dus met thee.

Op straat zelf zie je vooral veel afval, er is niet echt een goed georganiseerde vuilnisophaaldienst en ook zie je zwerfhonden, -paarden en -ezels. Katten niet zo heel erg veel. Qua vervoer zijn het voornamelijk riksjaws en motoren. Af en toe een auto of een vrachtwagen. De meeste vrachtwagens hebben op de achterkant "Sound Ok Horn" staan. Dat betekent: toeter aub even als je er langs wilt. Jaja, je moet het maar weten....

Ok, ik hoop dat jullie een beetje een idee hebben van onze buurt. Ik zal proberen wat foto's te maken en op de site te zetten.

Liefs, liefs, liefs!

Sanne

Mijn ouders zijn er!

2006-04-07T21:27:00.000+05:30

Jeuh! Vanmorgen zijn Jan en Wilma aangekomen. Arun en ik hebben hen afgehaald van het vliegveld. Nog even een uurtje geslapen en nu zit ik op mn werk. Vanavond gaan we uit eten en het weekend zien we wel. Het is erg warm op het moment dus hoop dat het niet te warm is.

Tot snel weer!

Sanne

Randstad Uitzendbureauheau

2006-04-04T08:58:00.000+05:30

hoi iedereen,

Ik weet het... maar nog steeds druk, druk, druk. In ieder geval hierbij het nieuws dat ik de baan bij EmmayHR heb gekregen! Ben afgelopen dinsdag begonnen en tot nu toe bevalt het erg goed.

Binnenkort schrijf ik meer, ik zit nu op mn werk en moet aan de slag...

Lfs!

De antwoorden

2006-03-17T14:56:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Ik weet dat iedereen in spanning zit te wachten op de antwoorden (ahum), ze staan iets verderop. Eerst nog even wat ander nieuws. Het gaat goed met ons huisje zoals jullie kunnen zien op de foto’s. Nu ziet het er zelfs nog veel mooier uit want we zijn goed aan de slag geweest de laatste weken.

Mijn baan was ik niet zo blij mee en alsof het zo moest zijn kreeg ik een mailtje van EmmayHR. EmmayHR is onderdeel van Randstad en in Nederland heb ik 2 jaar voor Tempo-Team (ook Randstad) gewerkt. Zij hadden mijn cv gevonden op de Indiase versie van Monsterboard en mij uitgenodigd voor een gesprek. Vorige week het eerste gesprek gehad met de twee onderdirecteuren en vanmorgen had ik het tweede gesprek. Op zich ging het wel goed, ze zijn alleen een beetje bang dat de cultuurverschillen te groot zijn. Volgende week hoor ik de definitieve uitslag.

Maar goed, de antwoorden:

Vraag 1. Ik, jij, u, hij, zij, het, wij, jullie, u, zij (de pronouns). Wat is het verschil tussen "jij", "u", "jullie" en "u"? (In het Engels betekenen ze allemaal "you")

Jij: enkelvoud, informeel
U: enkelvoud, formeel
Jullie: meervoud, informeel
U: meervoud, formeel

Vraag 2. Welke van de bovenstaande pronouns kun je ook "unstressen". In plaats van waar woon jij? kun je ook zeggen: waar woon je? De jij in je veranderen noem je unstressen.

Jij – je
Hij – ie
Zij – ze
Wij – we
Zij - ze

Vraag 3. Zijn jas is blauw, het is een blauwe jas. Zijn overhemd is blauw, het is een blauw overhemd. Waarom krijgt de jas een extra "e" (blauwE jas) en het overhemd niet (blauw overhemd)?

De regel is dat als de adjectief vóór het zelfstandig naamwoord komt, de adjectief een extra –e krijgt. Bijvoorbeeld: het overhemd is blauw, het blauwE overhemd. De jas is blauw, de blauwE jas.
Echter, er is een uitzondering: “het” woorden die met “een” gebruikt worden verliezen die –e. Het blauwE overhemd, maar het is een blauw overhemd.

Vraag 4. Vergelijk de volgende zinnen: Dit is mijn jas niet. Ik ga niet met de auto. Mijn jas is niet blauw. Ik schrijf niet netjes. Ik ga de auto niet wassen. In alle de zinnen staat het woordje "niet". Maar steeds op een andere plaats in de zin. Waarom? Waar plaats je "niet" in een zin?
Niet komt normaal gesproken aan het einde van de zin. (Dit is mijn jas niet)
Behalve als:
Er een voorzetsel in de zin staat, dan komt het voor het voorzetsel (ik ga niet met de auto)
Er een adjectief in de zin staat, dan komt het daarvoor (mijn jas is niet blauw)
Er een adverb in de zin staat, dan komt het daarvoor (ik schrijf niet netjes)
Er 2 werkwoorden in de zin staan, dan komt het voor de infinitief (ik ga de auto niet wassen)

Vraag 5. Behalve "niet" heb je ook het woordje "geen". Bijvoorbeeld: Ik kijk geen televisie. Wanneer gebruik je "niet" en wanneer gebruik je "geen".

Geen gebruik je als er “een” in de zin staat of als het iets zegt over een zelfstandig naamwoord:
Kijk jij televisie? Ik kijk geen televisie.
Doe jij boodschappen? Ik doe geen boodschappen
Heb jij een boek? Ik heb geen boek
Heb jij mijn boek? Ik heb jouw boek niet

Vraag 6. Ga je morgen fietsen? Nee, ik ga niet fietsen morgen. Of: Ik ga morgen niet fietsen. Welke van deze twee antwoorden is grammaticaal correct en waarom?

De tweede zin is correct: de tijd (morgen) komt vóór het hele werkwoord (fietsen). Mocht er “niet” in de zin staan (zoals we bij vraag 4 geleerd hebben komt “niet” vóór het hele werkwoord) dan komt de tijd vóór de “niet”.

Vraag 7. Vergelijk: Deze stoel zit lekkerder dan die. Dit artikel is saaier dan dat. Wanneer gebruik je deze/die en wanneer gebruik je dit/dat ?

Het gaat hier om “de” en “het” woorden:
“de” woorden krijgen deze of die de stoel
“het” woorden krijgen dit en dat het artikel

Ik was nog een vraag vergeten waarvan ik weet dat veel mensen in Nederland (inclusief ikzelf) het antwoord niet zullen weten. Namelijk: hun, hen of ze:

Ik geef hun een bal
Ik geef hen een bal
Ik geef ze een bal

Ik heb hun gezien
Ik heb hen gezien
Ik heb ze gezien

Het antwoord: “ze” kan altijd gebruikt worden (grammaticaal gezien), maar het is erg informeel.
“hun” wordt gebruikt als meewerkend voorwerp (aan wie / voor wie) en “hen” als lijdend voorwerp.

Het is dus: Ik geef hun een bal en ik heb hen gezien.
Ik geef ze een bal en ik heb ze gezien. Allebei correct, maar (te) informeel

Tegenwoordig wordt hun steeds vaker vervangen door hen omdat dit mooier klinkt (maar grammaticaal is het dus niet correct!)

Lfs,

Sanne

setting up home 2

2006-03-14T19:33:00.000+05:30

setting up home

2006-03-14T19:28:00.000+05:30

ooook!!! here it is! one bunch of pics that showcase the chaos from the time we walked in to painting of the house, some carpentry, arrival of furnitures... and all that mayhem! So u all can see for yourself what we finally did with the place. that will be in another edition :)))))

holler!!

2006-03-10T17:30:00.000+05:30

hey ya all! i know i haven't been updating the site a all! its been busy busy busy. just got back from shootin a film for ING. 5 states in five days! crazy schedule. and considering the size of the country each city is at least an hour and a half by flight. but did travel to some exotic places in the north of india. will have a lotta pics from there in the next update of the blog once i download them on my comp. i hope i can also put up an mpeg of another film for ING that was cut a few weeks back.
have two friends from london visiting us. gave them a taste of spiritual india by takin them to a temple. The temple run by the international society for krishna conciousness. they got to chant "hare rama, hare krishna" all the wa up the stairs to the altar. this is an offering you do apparently to facilitate world peace! hmmmm...... everyones gotta do their little bit.
sanne has been busy as well, but she still does find time to update the blog! dont ask me how!!!! hahhahah....
house is partly dne and we have settled in. still some decorating and designing to be done. pixs will be up on that as well soon!!!! :P
more tomorrow.
love and groovy vibes from us both!

Nederlandse test

2006-03-06T13:52:00.000+05:30

Hoi allemaal,
Nog steeds (te) druk met mijn lessen. Zo druk dat ik eigenlijk alweer op zoek ben naar een andere baan. Een normale werkweek van 54 uur (6 dagen van 9 uur) is toch wel heel veel. Want uiteraard komt daar nog reistijd bij (2 uur per dag) en af en toe werk ik een beetje over. Bovendien ben ik het totaal niet eens met de manier waarop de directie omgaat met het personeel. Maar goed, er zijn nog steeds een boel dingen die ik wel leuk vind dus ik vermaak me over het algemeen nog wel prima.

Een interactief blogje deze keer. Ben bezig met de test voor Nederlands (de grote test is volgende week maandag, de 13e) en ik betrapte me mijzelf er een aantal keren op dat ik eigenlijk zelf soms de regels niet weet. Ik doe het meestal (niet altijd!) wel goed, maar puur omdat het gewoon "raar klinkt" anders.

Vandaar dat ik een aantal vragen met jullie wil delen, kun je voor jezelf uitmaken hoe goed je kennis van de Nederlandse grammatica (nog) is. In de test zijn de vragen in het Engels, maar ik heb ze voor jullie gemak even vertaald.

Vraag 1. Ik, jij, u, hij, zij, het, wij, jullie, u, zij (de pronouns). Wat is het verschil tussen "jij", "u", "jullie" en "u"? (In het Engels betekenen ze allemaal "you")

Vraag 2. Welke van de bovenstaande pronouns kun je ook "unstressen". In plaats van waar woon jij? kun je ook zeggen: waar woon je? De jij in je veranderen noem je unstressen.

Vraag 3. Zijn jas is blauw, het is een blauwe jas. Zijn overhemd is blauw, het is een blauw overhemd. Waarom krijgt de jas een extra "e" (blauwE jas) en het overhemd niet (blauw overhemd)?

Vraag 4. Vergelijk de volgende zinnen: Dit is mijn jas niet. Ik ga niet met de auto. Mijn jas is niet blauw. Ik schrijf niet netjes. Ik ga de auto niet wassen. In alle de zinnen staat het woordje "niet". Maar steeds op een andere plaats in de zin. Waarom? Waar plaats je "niet" in een zin?

Vraag 5. Behalve "niet" heb je ook het woordje "geen". Bijvoorbeeld: Ik kijk geen televisie. Wanneer gebruik je "niet" en wanneer gebruik je "geen".

Vraag 6. Ga je morgen fietsen? Nee, ik ga niet fietsen morgen. Of: Ik ga morgen niet fietsen. Welke van deze twee antwoorden is grammaticaal correct en waarom?

Vraag 7. Vergelijk: Deze stoel zit lekkerder dan die. Dit artikel is saaier dan dat. Wanneer gebruik je deze/die en wanneer gebruik je dit/dat ?

Heel veel succes! De volgende blog de antwoorden :-).

Lfs,

Sanne

Het land van....

2006-02-23T13:07:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Zoals gezegd heb ik met de Nederlandse klas "Het land van" van Baas B/Lange Frans behandeld. Eerst hadden ze een test (erg goed gemaakt over het algemeen!) en daarna hebben we meer dan een uur besteed aan het lied. Voor de mensen die het niet kennen: het is een beetje als 15 miljoen mensen, het gaat over Nederland en zijn gebruiken/gewoonten. Arun heeft van mijn moeder het boek "The Undutchables" gekregen en ook dat heb ik gebruikt om ze een culturele training te geven. Alle belangrijke dingen werden besproken in het lied: Pim Fortuin, Theo van Gogh, Johan Cruyff, Abe Lenstra. Maar ook de rellen tussen Ajax en Feyenoord, het eten om 6 uur, op tijd komen, veel verschillende culturen, enz.

Mijn studenten vonden het erg leuk, maar geloof dat ik ze wel een beetje afgeschrikt heb. Zo werden ze erg ongerust bij de gedachte dat wij brood eten tijdens lunch (en geen rijst/warme maaltijd). Ik vertelde dat ik in verschillende bedrijfskantine's heb gewerkt, maar dat de meesten toch echt alleen soep en snacks hadden als warm eten. Ook schrokken ze ervan dat de winkels om 6 uur dicht zijn, uitgezonderd koopavond. Hier zijn de meeste winkels in ieder geval tot 9 uur open, vaak ook tot 10 of 11. En 7 dagen per week, niet dat ze op zondag dichtzitten zoals bij ons. "Maar wanneer winkel je dan?" was de vraag. Euh... op die donderdagavond en zaterdag, samen met miljoenen andere mensen. "Ok....". Eten om zes uur vonden ze ook maar raar, hier eten ze niet eerder dan een uur of tien. Eentje kwam op het slimme idee om dan maar gewoon elke dag in een restaurant te eten. Want die zouden toch wel tot middernacht open zijn? Nee dus. Ik vertelde ze dat in veel restaurants de keukens tussen 8 en 9 sluiten.
Dan over de voetbalrellen, dat begrepen ze op zich wel. Ook wel het Nederland-Duitsland gevoel, dat hebben zij hier met Pakistan. Wat ze weer totaal niet begrepen was het "koekje bij de koffie". Ik legde uit dat als je op bezoek komt bij een Nederlander (wel eerst een afspraak maken!) je de vraag krijgt of je koffie wilt. Zeg je ja, dan krijg je daar een (1) koekje bij. De koekjes worden gepresenteerd in een trommel en na het uitdelen gaat de trommel dicht en in de kast. Dat vonden ze al idioot, maar het werd nog erger. Stel je voor dat je met 6 mensen bent en 5 nemen koffie en jij niet, dan krijg jij dus ook geen koekje. Geen koffie is geen koekje! Eerst dachten ze dat ik een grapje maakte, maar nee... bittere ernst :-P.
Dit vind ik zelf ook een van de leukste dingen, door dat boek en door de lessen leer ik steeds meer over de Nederlandse cultuur. Soms lees ik dingen in dat boek dat ik denk: Nee... nou overdrijven ze wel een beetje! Maar ik moet eerlijk bekennen dat ze meestal wel gelijk hebben (schaam, schaam).

Ook het integratiebeleid heb ik kort behandeld. Toevallig had ik (voor de gein, geen concrete plannen!) afgelopen weekend op internet opgezocht wat we zouden moeten doen als Arun en ik allebei in Nederland willen wonen. Zeg maar gerust dat dat zo ongeveer onmogelijk is. Zelfs al zouden we hier in India al 10 jaar getrouwd zijn, dan nog moet ik eerst naar Nederland en een baan vinden met een minimum netto inkomen van 1300 euro per maand. Ook moet ik (omdat ik een 'terugkeerder' ben) weer minimaal 5 maanden in Nederland wonen en dat contract met die 1300 euro moet voor minimaal 1 jaar zijn. Pas dan kan de eigenlijke procedure beginnen. Wij moeten 'bewijzen' dat we een gezin vormen / bij elkaar horen. Arun moet ik weet niet hoeveel documenten inleveren en volgens de nieuwste plannen moet hij hier in India reeds zijn inburgeringcursus + examen doen. Alles bij elkaar kan deze hele procedure soms wel 2 jaar (!!) duren en zolang Arun in procedure is komt hij niet in aanmerking voor een toeristenvisum en ik moet in Nederland blijven omdat ik anders geen Nederlands contract heb. Argh! Ik weet wel waarom die regels er zijn, maar dat ze zo streng zouden zijn zelfs als je getrouwd bent... dat wist ik niet. Bovendien behoort India tot 1 van de 5 voorheen 'probleemlanden'. Probleemland omdat er in het verleden veel problemen waren met documenten uit India (registratie is niet zo goed geregeld overal... mensen worden bv niet ingeschreven na geboorte en dus geen geboorteakte. Of documenten worden vervalst). Officieel zijn de probleemlanden in 2004 afgeschaft, maar wat ik van de site (buitenlandepartner.nl) kon opmaken trekken een aantal gemeenten in Nederland zich daar niks van aan en weigeren ze systematisch documenten uit dat land.

Een goede optie is de zogenaamde België-route. Hierbij vestig je je eerst in België (waar de regels niet zo achterlijk streng zijn) en na een half jaar inwoner van België wordt je EU-burger en kan je dus naar Nederland verhuizen. We zullen zien... Andersom is het trouwens niet moeilijk. Ik kom altijd wel in aanmerking voor een toeristenvisum en ook een werkvergunning is relatief eenvoudig te verkrijgen. En mochten Arun en ik gaan trouwen dan krijg ik een verblijfsvergunning. Automatisch, zonder verder gedoe.

Vanochtend hebben we trouwens officieel ons huis ingewijd. De mensen die mij al volgen sinds mijn eerste weken in Sri Lanka kunnen zich misschien nog wel de melk-ceremonie herinneren die de Aiesec'ers hadden bij de opening van hun nieuwe kantoor (melk koken totdat de melk overkookt). Precies hetzelfde hebben wij vanochtend gedaan. Uiteraard moet dat allemaal op bepaalde astrologisch verantwoorde tijden en nadat we dat nagevraagd hadden bleek de beste tijd donderdagochtend tussen 7.30 en 8.00 uur. Dus... op tijd eruit en koken maar! Gisteren van een vriend een gaststel geleend en een pan gekocht en vanochtend de melk gehaald. Gasstel en pan goed schoongemaakt, melk koken en alles onder toeziend oog van 2 Hindu Goden, Ganesha en Krishna. Toen de melk gekookt had eerst 1 beker melk aan de Goden geofferd en daarna zelf allebei een beker melk gedronken. Vanaf nu mogen we ook koken in huis, dat mag dus niet totdat je deze ceremonie hebt gehad! We hebben alleen nog geen koelkast of eigen gaststel en ook nog geen maid trouwens dus voorlopig bestellen we elke avond eten.

Ok... ik moet er vandoor, mijn Nederlandse les voor morgen voorbereiden. Vanochtend eerst 2 uur Frans gegeven (nieuwe klas), vanavond 2 uur Duits en morgenvroeg 3 uur Nederlands. En daarnaast spreek ik Engels en probeer ik Hindi te leren. En oh ja, ik gebruik ook nog regelmatig Sri Lankese woordjes. Niet gek dus dat ik af en toe geen idee meer heb welke taal ik spreek :-).

Liefs!

Best wel druk

2006-02-19T17:19:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Best wel druk... dat waren de laatste weken. De flat die we hadden gevonden ging toch niet door, maar 2 dagen later vonden we in flat in hetzelfde gebouw en zelfs voor ietsje minder geld, haha. Het zal wel zo geweest moeten zijn. Arun heeft een aantal spullen (tafel, bed, koelkast, tv etc) die bij zijn ouders in Kochi opgeslagen zijn die als het goed is deze week komen. Zouden er al eerder zijn, maar vanwege een sterfgeval in zijn familie duurt het iets langer. We hebben foto's gemaakt, zullen ze zsm uploaden. Vandaag is de schilder gekomen, de muren zijn nu wit en we wilden er 2 rood hebben. Binnen een paar uur was het geregeld, echt wel super. Deze schilder werkt bij een bouwbedrijf en klust ahw zwart bij. Net als in Nederland, alleen kost hier een schilder 6 euro. Per dag wel te verstaan ;-). Van een vriendin hebben we 2 matrassen geleend en al onze spullen hebben we daar ook al liggen dus we wonen er min of meer al. Alleen is het dus een beetje errug kaal.

Mijn werk is leuk, maar wel vermoeiend. 6 dagen per week, 9 uur per dag. En dan reken ik de reistijd nog niet mee. Ik heb op het moment 2 groepen: een Duitse klas bij Oracle en een Nederlandse klas bij Wipro. Duits moest ik echt wel weer even inkomen, maar nu gaat het wel goed. Gelukkig is het allemaal beginnersniveau en ik kan ze eigenlijk alles wijsmaken want zij spreken echt totaal geen Duits, haha. Doe ik niet hoor, heb netjes een hele middag aan de naamvallen gezeten (weet je nog... der, die, das die etc) zodat ik het zelf weer zou weten en goed uit kan leggen. Tot mijn verbazing wist ik de meeste dingen nog wel, inclusief de rijtjes die er door mijn leraren Duits ingestampt zijn. Komt nu wel goed van pas.

Nederlands is echt superleuk. De groep is wel groot (25 mensen), maar ze zijn supergemotiveerd. Ongeveer 10 studenten gaan voor een jaar naar Nederland om aan een project voor Shell te werken dus ze hebben Nederlands echt nodig. De basisdingen kunnen ze nu al, echt superleuk om ze hele Nederlandse zinnen te horen praten. Het boek is op zich wel goed, maar ik vind het leuk om zelf wat extra dingen te doen. Zo heb ik met de Duitse klas op Valentijnsdag "Marmor stein und eiser bricht" gedaan en met de Nederlandse ga ik morgen "Het land van...." van Baas B/Lange Frans doen. Leren ze meteen wat over onze cultuur.

Valentijnsdag was Arun in Bombay voor een film voor ING, maar 's avonds toen hij terugkwam heb ik wel leuke cadeautjes gehad. De dag daarna zijn we lekker uit eten geweest. Ik wou dat ik wat interessantere dingen kon vertellen, maar helaas bestaat ons leven nu voornamelijk uit werken. Als het huis eenmaal op orde is dan zou er wel wat meer rust moeten komen, laten we het hopen.

Ik heb nog steeds op mijn werk geen internet. Nou ja, ik kan wel op internet maar alleen in de openbare ruimte dus kan niet uitgebreid mailen of msn'en. Zodra dat geregeld is dan update ik de site wat vaker.

Liefs van ons allebei!

Zo ben je dak- en werkloos....

2006-02-02T11:51:00.000+05:30

En zo ben je het niet meer :-).

Oftwel: We hebben een flat en ik heb een baan!

Allereerst de flat. Ik had hem maandag al gezien met makelaar 1. Kleine flat, ouder gebouw, maar het voelde meteen thuis. De buurt is echt super, het is niet al te druk en alle belangrijke winkels (groenten, vlees, telefoon, internet) zijn dichtbij. Ook is het naast ons favo restaurant dus helemaal prima :-). Niet al te ver van waar we nu wonen en erg dichtbij waar Noel woont.

Dinsdag heeft Arun hem ook gezien en hij viel er ook meteen voor. Gisteren de huisbazin gebeld (in Madras) en die vond dat we wel goed klonken (ze willen weten waar je werkt, wat voor functie je hebt, wat voor contract, of je bedrijf de huur betaalt of jijzelf enz) dus nu is het een kwestie van wachten tot ze alles opgeknapt hebben en dan kunnen we erin. En de huur? 200 euro :-D.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een van de bedrijven die talencursussen geven. Was er bij 2 geweest en dit bedrijf betaalde minder, maar is wel bereid om voor een visum te zorgen. Het eerste bedrijf belde trouwens ook nooit terug, heel irritant. De directeur vertelde dat ze bereid waren om tegemoet te komen aan mijn salariswensen dus ik stelde voor om hem nogmaals te ontmoeten met meer gedetailleerde vragen.
Vanmorgen daar geweest en het klonk allemaal goed. Ik werk 5 dagen per week en 9 uur per dag. De werktijden liggen ergens tussen 7 en 22, afhankelijk van wat bedrijven willen. Maar als je dus om 7 uur begint ben je om 16 uur vrij. Ik zal voornamelijk Nederlands gaan geven, maar ik heb aangegeven dat Duits en Frans ook wel lukken, zeker op beginners niveau. Over 3 maanden is de eerste evaluatie en dan kijken ze hoeveel klassen ik heb en hoeveel omzet ik genereer. Afhankelijk daarvan wordt mijn salaris verhoogd en na nog eens 3 maanden weer zodat ik hopelijk uiteindelijk op mijn gewenste salaris uitkom. Voor nu ben ik vooral blij dat ik een work permit krijg zodat ik niet over 4 maanden het land wordt uitgekickt. En het bedrijf ziet er professioneel en netjes uit.

Morgen word ik een halve dag ingewerkt en maandag begin ik echt :-).

xxx

Nog steeds geen huis.... maar wel....

2006-01-31T12:35:00.000+05:30

Hoi allemaal,

De uitslag was dus geen van beiden... Arun had nog wel een meeting met de huisbaas, maar dat was echt een enorme arrogante eikel en bovendien vroeg hij toch weer 310... nee dus!

Gisteren (wederom) wat leuke flats gezien en vandaag (wederom) afspraken met huisbazen. We houden jullie op de hoogte!

Zondag wel een leuke dag gehad, heb namelijk model gespeeld in een advertentie voor Signature, een wiskey merk. Het bedrijf van Arun doet daar de reclame voor en ze hadden buitenlanders nodig. Of ik misschien interesse had? Tuurlijk! Het grappige was dat ik zaterdag bij Arun op kantoor was en dus de foto's van de andere modellen had gezien. Stuk voor stuk supermooi en dan ik dus, haha.
De shoot ging goed, er was een echte visagiste dus was mooi opgemaakt en had een leuk jurkje aan. De bedoeling was dat we net deden alsof we helemaal uit ons dak gingen op de dansvloer. "Wild and Energy" zoals de fotograaf zei. Eitje voor mij dus :-). Na iets van 4 uur waren we klaar, het grootste deel van de tijd sta ik vooraan (hihi) dus hopelijk ben ik goed in beeld als de advertentie uit is. Zodra die er is komt er uiteraard een foto op de site.

En oh ja, modellen zien er in het echt absoluut niet mooi uit. Eentje had 40 (!) minuten make-up nodig en een ander had een onwijs slechte huid en zag er na de make-up nog niet uit. Maar... allebei wel erg fotogeniek en dus goede modellen.

Dit was ff een korte update... hopelijk kan ik jullie de volgende keer vertellen dat we een huis hebben!

Kus!

Huizenjacht

2006-01-27T13:08:00.000+05:30

De huizenjacht is nog steeds in volle gang hoewel er een einde aan lijkt te komen. De afgelopen weken hebben we tenminste 30 flats gezien, variërend van kleine flats met schimmel op de muur tot spiksplinternieuwe ruime flats, maar die waren dan weer ver boven ons budget. Voordat Arun naar Colombo vertrok (januari 2005) betaalde hij 8000 IRP per maand voor een flat, zeg maar 160 euro. Het afgelopen jaar zijn de prijzen echter enorm gestegen zodat we ons budget steeds maar verhoogden. Nu zijn we op het punt aangekomen dat we naar flats kijken rond de 300 euro per maand.
In het begin deden we het zelf, via advertenties in de krant, maar dat werkte toch niet echt dus zijn we al snel overgestapt naar een makelaar. Of eigenlijk 3. De eerste makelaar had niet zo veel en bovendien sprak die jongen die mij rondleidde weinig tot geen Engels. Dingen als “beautiful, spacious, security” gingen nog wel, maar een normaal gesprek was er niet mee te voeren. De tweede was een stuk beter en liet ons een flat zien waar we eigenlijk allebei meteen voor vielen. Maar helaas… buiten ons budget. Een derde makelaar had ook niet zo heel erg veel en we kwamen erachter dat alle makelaars zo’n beetje dezelfde huizen hebben. Eén bepaalde flat is ons door alledrie de makelaars getoond J. En het meest absurde was afgelopen dinsdag. Arun had een hele dag vrijgenomen om samen flats te bezichtigen, in de ochtend met makelaar 3 en in de middag met makelaar 2. Rond 12 uur gingen we naar de laatste flat met makelaar 3 dus we hadden nummer 2 opgebeld om hem te laten weten waar we af konden spreken, in een koffiebar vlakbij. Groot was onze verbazing toen we bij de bewuste flat aankwamen en we zagen makelaar 2 en 3 samen praten. Bleek dus dat ze aan het discussiëren waren wie welke flat aan ons had laten zien en hoeveel ze ervoor gevraagd hadden en uiteindelijk kwam het erop neer dat beide makelaars ons deze flat lieten zien en wij dus konden uitvechten (als we hem zouden nemen) wie de commissie zou krijgen. Errug apart!
Deze bewuste flat was niet echt mooi en ook een beetje te duur. Ik had hem al eerder gezien (met makelaar 1), maar Arun nog niet. Er woonden nog mensen in en aangezien ze een Malayalam zender aan hadden op de tv kwam Arun erachter dat ze uit Kerala kwamen (waar hij ook vandaan komt). Arun dus met die vrouw in gesprek (in het Malayalum) en zij vertelde dat ze er nu 3 maanden woonden, maar een eigen flat hadden gekocht en daarom verhuisden. Ze betaalde 240 euro aan huur en dat was eigenlijk al een beetje aan de hoge kant. Wij later aan de makelaars vragen hoe hoog de huur was en die zeiden dus allebei 300 euro…. Argh!

De middag hebben we doorgebracht met makelaar 2 in Whitehouse. Whitehouse is een appartementencomplex in een buurt die R.T. Nagar heet. Een beetje buiten het centrum, maar nog steeds goed te doen. R.T. Nagar zelf is een typische moslimwijk, veel arme mensen en ergens midden in die wijk hebben ze dus Whitehouse neergedumpt. Ik geloof dat er in totaal 8 flats staan, iets van 60 appartementen per flatgebouw. Deze flats staan op een eigen terrein met een hek eromheen en dit terrein heeft ook een zwembad, fitnessruimte, speeltuintje, clubhuis en kantine. Daarnaast zijn er extra faciliteiten zoals beveiliging en iemand die je elektriciteitrekening betaalt. Nou ja, niet betaalt in de zin van dat je niet zelf hoeft te dokken, maar betalen gaat hier niet per automatische incasso. In plaats daarvan kun je naar het kantoor van de elektriciteitscentrale tussen 10 en 15 en dan sta je dus in de rij. Soms wel 2 dagen. Maar Whitehouse heeft dus een “mannetje” die dat voor je doet, erg relaxed. Ook wonen er veel kinderen en is het veilig om buiten te spelen omdat er immers een hek om het terrein heenstaat en binnen het terrein is er weinig tot geen verkeer. Zeker belangrijk omdat vanaf mei Vamshi bij ons komt wonen en misschien Jd ook. Een ander voordeel is ook dat omdat er zoveel kinderen wonen bijna alle schoolbussen van de scholen in de buurt ’s ochtends de kinderen komen ophalen en ’s middags weer terugbrengen. En het is makkelijk om een maid te vinden, in veel gevallen kun je een maid delen met de buren. Oftewel: een hoop voordelen. De huur is ook rond de 300 euro, maar daar heb je wel meer voor.

Het enige nadeel dat er aan zat was eigenlijk dat ik het niet zo zag zitten. Mijn eerste indruk was dat van een achterbuurt. Je weet wel… oude flatgebouwen, overal hing de was buiten en het stonk er. En bovendien vond ik nog steeds die flat waar Arun en ik allebei voor waren gevallen veel mooier. Arun trouwens ook, maar het probleem was dat makelaar 2 ons had toegezegd dat we de flat konden huren voor 300 euro per maand en nu kwam hij daarop terug en was het opeens 310 euro. Nu ik het zo neerzet lijkt het bijna belachelijk, wat maakt die 10 euro nou uit… maar het ging ons om het principe. We waren al onwijs gestegen in ons budget (van 160 naar 300) en we moesten ergens een lijn trekken. En bovendien had hij ons al toegezegd dat we het konden huren voor 300 en als hij dat niet waar kon maken was dat niet ons probleem.

Anyway, toen we in Whitehouse rondliepen, liep er ook een andere man mee en een jongen. Ook een makelaar (die man dan) en hij was weer bevriend met onze makelaar. Die jongen werkte voor hem, zijn functie: deuren openmaken en overal de lichten aandoen en de ramen openen als we ergens binnen kwamen. En alles ook weer afsluiten als we weggingen. In totaal hebben we die dinsdag 7 of 8 flats gezien in Whitehouse, maar geen eentje vonden we mooi. De nieuwe makelaar, laten we hem maar makelaar 4 noemen, vroeg Arun zijn visitekaartje en dinsdagavond belde hij ons op om te zeggen dat hij nog wel andere flats had. Die hij ons natuurlijk niet kon laten zien want dan had niet hij, maar makelaar 2 de commissie gekregen. Of we misschien nog een keertje terug wilden komen. Ik had er niet zo heel veel zin in, maar ja… we moesten toch wat.

Gisteren zijn we weer teruggeweest en hij liet ons flats zien in de twee nieuwe gebouwen en die zagen er een stuk beter uit. De flats die we eerst hadden gezien waren zo gebouwd dat er geen zonlicht binnenkwam in de masterbedroom, dat was eigenlijk ons grootste probleem. De nieuwe flats waren echter een stuk zonniger en ook ruimer. En bovendien was 1 van de flats die we zagen nog bewoond en die mensen hadden het echt ontzettend leuk ingericht. Zij hadden die flat gekocht, maar de man was overgeplaatst naar Hyderabad dus ze moesten eruit. Ze wilden het nu verhuren waarbij ze het vooral belangrijk vonden dat de flat goed onderhouden werd. Alles was in vrolijke kleuren geverfd en zag er prima uit. Totaal anders dus. Een andere flat was net afgebouwd, kleine dingetjes moesten nog gebeuren maar dat was binnen een week gedaan. Ook deze flat was veel ruimer en had voldoende zonlicht. Deze twee flats vonden we allebei wel mooi en dat in combinatie met het feit dat het inmiddels zo goed als zeker is dat Vamshi bij ons komt wonen heeft ons doen besluiten om een huurbod te doen (alles wordt hier onderhandeld). Vanmiddag horen we de uitslag. Misschien kunnen we kiezen tussen deze twee flats, misschien eentje en misschien geeneen. En dan beginnen we weer van voor af aan J.

Wat mijn baan betreft… ik wacht nog steeds op de officiële bevestiging van dat lesgeven. Heb ze gebeld deze week en toen zeiden ze dat het zeker weten doorging, maar heb nog niks op papier. Nog even afwachten dus.

Verder… gaat het nog steeds goed, maar word ik er af en toe wel moe van om in het guesthouse te zitten. Aan de ene kant is het errug relaxed aangezien David er is om te koken, schoon te maken, de was te doen enz. Maar aan de andere kant betekent dat ook dat hij er altijd is en vaak ook nog andere gasten. Niet echt veel privacy dus. En we leven nog steeds half uit onze rugzakken, niet alles is uitgepakt. Vaak verveel ik me echt dood overdag en dan ga ik maar weer een beetje rondlopen (of huizen bekijken). Ik weet wel dat er een heleboel dingen zijn die ik zou kunnen doen, de site bijhouden bijvoorbeeld… of mensen eindelijk eens terugmailen…. Maar vaak zit ik in het internetcafé en dan heb ik daar helemaal geen zin meer in. Lezen doe ik wel veel, Hindi ook nog steeds mee bezig. Maar wat ik mis is gewoon de deur uit kunnen lopen of een vriendin kunnen bellen en even wat gaan drinken. Kan ook wel met Arun, maar is toch anders. Ten eerste moet ik alles in het Engels doen, wat op zich prima gaat, maar Nederlands is toch fijner. Ten tweede is Arun een jongen en mijn vriend en niet een vriendin. Ten derde zijn er toch nog wel verschillen in cultuur. Niet zozeer tussen ons, maar wel bijvoorbeeld met andere meisjes hier. Ik heb wel een paar leuke meiden leren kennen, maar “meidendingen” zoals jongens, uitgaan, weet ik veel, zijn toch anders hier. Ik snap hun gedachtegang niet altijd en zij de mijne niet. Veel dingen zijn hier hetzelfde als in Sri Lanka, maar toch voelt het anders. Deels omdat ik op het einde Sri Lanka redelijk “doorhad”. Ik sprak de taal een beetje en had het grootste deel van het land gezien. In India is dat onmogelijk, het land is zo groot en er zijn onwijs veel verschillende talen en dialecten. Daarnaast had ik in Sri Lanka altijd nog contact met Europeanen, met de Aiesec’ers. Niet dat ik onwijs veel met ze omging, maar ik werkte in ieder geval altijd samen met een Europeaan. In het begin met David (jongen uit Spanje), daarna Sabine (Duitsland) en later Katya (Oekraïne). En hoewel er zeker een verschil is tussen Nederland en Oekraïne is het toch in ieder geval Europa en heb je veel dezelfde ervaringen. Simpel omdat je voor een Sri Lankees een “witte” bent, of je nou uit Noorwegen of Portugal komt dus dat heb je gemeen. Ik ben wel lid geworden van de Nederlandse club hier in Bangalore, maar nog niet echt mensen van ontmoet. Of nou ja… vorige week toen Balkenende hier was wel veel mensen gezien, maar niet echt gepraat. Ik denk dat als we eenmaal gesetteld zijn dat het wel wat relaxter wordt. Nu is alles nog steeds hectisch, zoveel dingen nog onzeker, er is nog niet echt een vast ritme.
En natuurlijk komen mijn ouders in april dus dan kan ik ook weer lekker Nederlands praten en hopelijk de Mijn Geheim lezen ;-).

Voordat mensen zich nu zorgen gaan maken: ik ben niet depressief, ik heb geen heimwee, maar ja…. soms mis ik mn kikkerlandje J.

Arun Kumar joins Rediffusion DY&R, Bangalore, as associate creative director

2006-01-11T14:53:00.000+05:30

www.agencyfaqs.com proudly presents: Arun Kumar!

MUMBAI, January 10

Arun Kumar, associate creative director, Leo Burnett, Colombo, has decided that it is time to come back to his roots. He has returned to India after having spent a year in Sri Lanka and has joined Rediffusion DY&R, Bangalore, as associate creative director. The Kerala born adman remarks, “The reason I went to Colombo was because I wanted some time away for myself. But after being out of India for a year, I realised that the action was back home. Also, most of my colleagues are in India, so it was time to get back. The guys at Rediff share the same passion for improving brands as me.”At Rediffusion DY&R, Kumar will be in charge of brands such as ING Vysya, Airtel and ETA, the real estate brand.Kumar started out as a lawyer in 1994, but soon decided that that profession was not for him. He quit his practice in six months and did short stints in event management. He first forayed into advertising as a copywriter with Chrysalil, a Kerala based ad agency. After spending two years there, he joined TV Narayan’s design outfit, Survival By Design, where he spent 18 months.Reminiscing about a memorable project that he pioneered during his stint there, Kumar says, “I was a part of the team that was supposed to redesign the entire layout for ‘Sunday Mid-Day’. We changed the layout and made it more readable, cropped the pictures and changed the colour palette of the paper as well as the fonts used for the headlines and sub-heads. The toughest part was to convince the client that the changes were extremely necessary for the paper.”Later, Kumar moved to MAA Bozell, where he became senior art director. In 1999, with the web revolution, he joined Planet Asia, the e-technology offshoring focused solutions and services company, as senior web designer. At Planet Asia, he pioneered two website projects, including HLL’s corporate website and bangaloreit.com. In 2001, when he decided to move back into advertising, he joined Percept H as associate creative director, where he worked on Airtel Magic. A year later, Kumar started his own ad agency, Stirred Creative, but he is no longer an active partner there. His last stint was at Leo Burnett, Colombo.

© 2006 agencyfaqs! story

Daar was ik weer

2006-01-11T14:51:00.000+05:30

Hallo allemaal,

Ik weet het… het is alweer een tijdje geleden dat we wat geplaatst hebben, maar het is gewoon zo ontzettend druk! Arun werkt nog steeds erg veel en ik ben de afgelopen weken druk geweest met de kinderen. Die zijn inmiddels terug naar Delhi dus heb ik wat meer tijd. Nou ja, ben wel druk met solliciteren, niet dat ik alleen maar een beetje aan het rondhangen ben. In Delhi is het trouwens errug koud: 0,2 graden. Dat is de laagste temperatuur in 70 jaar en daarom zijn de basisscholen voor 3 dagen gesloten. Hahaha!

Er gebeurt hier echt zoveel… zoveel dingen die ik zie en waarvan ik denk: dat moet ik op de site zetten… Maar in veel gevallen is het denk ik moeilijk te begrijpen voor jullie omdat alles hier zo anders is. Of ik vergeet ze weer als ik thuis ben, dat ook.

Maar goed, hier toch wat dingen die mij zijn opgevallen de afgelopen tijd. Allereerst een soort van nichtje van Arun (mensen noemen hier elkaar broer, zus, neef, nicht enz zonder dat ze familie van elkaar zijn. Aruns vrienden zouden mij bijvoorbeeld officieel “schoonzus” moeten noemen en als een kind mij aanspreekt noemt hij/zij mij auntie – tante). Anyway, dit nichtje is opgegroeid in Amerika en studeert nu medicijnen in India. Ze is 23, mijn leeftijd dus en doordat ze in Amerika is opgegroeid behoorlijk westers. Ik heb haar leren kennen tussen kerst en oud&nieuw want ze was in Bangalore om vakantie te vieren. Haar ouders zitten in Amerika en hier in Bangalore heeft ze nog vrienden wonen. Elke keer als ik haar zag ging ze uit of kwam ze net terug van uitgaan (ze ging veel om met Noël, Aruns vriend). Leuke meid, relaxed in de omgang, niks mis mee. Met oud&nieuw kwamen zij en Noël na het stappen bij ons thuis om nog wat te drinken. Toen Arun en Noël weg waren om wat eten te halen (dat kan hier dag en nacht) kwamen we aan de praat en toen ontdekte ik een hele andere kant van haar. Het begon met dat ze vertelde dat ze het jammer vond dat Arun en ik terug waren in Bangalore want ze had net van haar ouders toestemming gekregen om een maand naar Sri Lanka te komen. Toen ik zei dat ze dat toch nog steeds kon doen en dat Arun en ik nog wel mensen kenden waarbij ze kon blijven slapen glimlachte ze en zei ze dat dat uitgesloten was. Haar vader gaf echt geen toestemming daarvoor. Ik verbaasd natuurlijk, ik bedoel… ze is in Amerika opgegroeid en niet in een klein Indiaas dorpje. Niks bleek minder waar. Haar ouders zijn erg traditionele Indiers. Ze mocht bijvoorbeeld ook niet in Bangalore studeren, maar moet haar studie doen in een klein dorpje waar ze nog niet eens in jeans mag rondlopen op de universiteit. Uitgaan is verboden, haar ouders weten ook niet dat ze wel degelijk uitgaat. Op oudejaarsavond had ze om half elf ’s avonds haar ouders gebeld om ze een gelukkig nieuwjaar te wensen en om te zeggen dat ze erg moe was en ging slapen… Het gesprek dat we hadden was ergens rond 3 uur ’s nachts…. De studie medicijnen had ze ook niet zelf gekozen, dat hadden haar ouders gedaan. Haar (geheime) relatie van 4 jaar was onlangs uitgegaan, maar ze kon er met niemand over praten want als haar ouders erachter zouden komen dat ze een relatie had gehad dan werd ze zo ongeveer verstoten. Sterker nog: haar moeder had haar een maand geleden verteld dat ze een contactadvertentie zouden plaatsen voor haar om een geschikte man te vinden. Ze haat India, ze haat het om hier zo opgesloten te zitten, om geen eigen mening te mogen hebben, om niet uit te mogen gaan enz. Voor haar is het bijna onbegrijpelijk dat er westerlingen zijn zoals ik die hier vrijwillig heengaan. Het enige wat ze wil is afstuderen, ergens een praktijk beginnen en zelfstandig worden zodat ze niet meer afhankelijk is van haar familie. Of dat gaat lukken is een tweede… Arun vertelde later (toen ik dit nog half geschokt aan hem vertelde) dat haar ouders erg rijk zijn, veel invloed hebben en dat haar leven eigenlijk al van A tot Z vastgelegd is. En er is eigenlijk niks wat ze ertegen kan doen want een alleenstaande meid die verstoten is door haar familie heeft geen leven in India. De enige oplossing is zelfmoord plegen, zoals veel meiden zoals zij doen en wat zijzelf een paar jaar geleden ook geprobeerd heeft… De volgende dag (nieuwjaarsdag) zagen we haar weer, gekleed in een spijkerbroek en t-shirt. Ze moest weer terug naar de universiteit want haar colleges begonnen weer. Voordat ze in de auto stapte had ze zich nog wel even omgekleed in traditionele Indiaase kleding want een spijkerbroek en t-shirt was daar zo ongeveer net zo erg als een minirokje en naveltruitje in Nederland.
Ongelofelijk, maar waar…. India…. Het land van de vele tegenstellingen….

Een tweede ding zijn de reclames in India, iets waar Arun natuurlijk veel mee te maken heeft en ik zijdelings ook. In Sri Lanka zag ik al het verschil tussen Nederland en Sri Lanka: het familieleven is zo ongeveer heilig. Als je brood wilt verkopen dan laat je een happy familie zien waar de moeder vervuld met blijdschap brood smeert voor haar man en kinderen. Hier in India geldt dat ook, misschien nog wel erger. Noël vertelde dat toen Maggi 2-minuten noodles werd geïntroduceerd het niet werd verkocht. De reden: moeders weigerden om zoiets op tafel te zetten… 2 minuten noodles is geen koken dus wordt niet gebruikt. Pas toen ze een reclame lieten zien waarin een moeder aan het koken was met behulp van 2-minuten noodles werd het verkocht: de moeder sneed de groenten, de kip, maalde de kruiden enz. En dat deed ze dan door de noodles. Het hele concept van “ff snel tussendoor” werd dus aan de kant gezet. Ik vertelde dat dit in Nederland dus echt niet zou verkopen: wat had je aan 2-minuten noodles als je er nog een half uur bereidingstijd aan toe moest voegen?! Totaal tegenovergesteld dus.
Op het moment werkt het bedrijf van Arun aan luiers en maandverband. Niet echt de meest aansprekende producten, ik weet het. Maar ook hier is het verschil goed te merken. De luiers bijvoorbeeld spelen in op de goede moeder. De reclame is ongeveer als volgt: Stel je voor dat je op een bedrijfsfeest bent van je man en je kind krijgt een natte broek. Wat moeten de mensen wel niet van jou als moeder denken? Wat zal de directeur wel niet van jouw man denken dat hij met jou getrouwd is? Oftewel: een kind met een natte broek is a) een schande en b) de schuld van de moeder.
Maandverband was nog vreemder. In Nederland zijn we (voor zover ik weet) nu aangekomen op het punt waar het alleen nog maar om luxe-dingen gaat: maandverband in het zwart omdat dat beter kleurt met je kleding en maandverband zo gevormd dat het in een string past. In India zijn ze nog op het punt dat ze vrouwen aan het maandverband willen krijgen. Grote delen (het overgrote deel) van de vrouwen gebruikt namelijk nog steeds katoenen doeken als maandverband. Sommigen dragen soms maandverband, bijvoorbeeld als ze reizen, maar meestal zijn het doeken. Een van de reclames hiervoor was (ook weer typisch Indiaas): Je bent net getrouwd, nieuwe man, nieuw huis en een nieuw leven. Je moet alles opnieuw ontdekken: waar kun je je groenten halen, waar haal je je rijst en waar kun je in privacy je gebruikte doeken wassen en drogen? Voor het laatste probleem is er nu een oplossing: maandverband!
Ook kom je hier producten tegen die wij in Nederland (voor zover ik weet) niet hebben zoals tandpoeder. Dat is een poeder dat je met je vingers op je tanden smeert, een soort van alternatieve tandpasta voor arme mensen.

Van reclame de sprong naar televisie in het algemeen in India. Ik geloof dat onze kabeltelevisie 80 zenders heeft. Daar zitten een aantal internationale/Engelse bij, maar de meeste zijn nationaal. Van die nationale zijn het merendeel Hindi zenders en er wordt niks anders uitgezonden dan Hindi films. Dit is een beleving op zich en ik raad iedereen aan om de plaatselijke videotheek te checken of ze wellicht een Hindi film hebben. Mocht je het niet begrijpen, dan zal ik nu even vertellen waar het verhaal over gaat: Man en vrouw worden verliefd. Man is vaak een stuk ouder dan de vrouw, beetje macho terwijl de vrouw meer het onschuldige, zedige meisje is. Helaas is er een probleem: de ouders willen het niet of ze zijn van verschillende godsdiensten. Maar… toch zien ze elkaar regelmatig en hij doet er alles aan om haar te krijgen. Door bijvoorbeeld liedjes voor haar te zingen, haar stiekem te ontmoeten en natuurlijk dansen ze dat het een lieve lust is. Niet samen…. Meer mannen tegen de vrouwen (denk maar aan Westside Story). Uiteindelijk blijkt dat liefde alles overwint en komen ze toch nog samen. Er wordt niet gezoend in Hindi films of zo, maar het is wel superromantisch. En ja, alle films zijn ongeveer zo, maar je moet het gewoon een keer gezien hebben.

Arun en ik zijn afgelopen zondag naar de film geweest, een Engelse gelukkig: In her shoes. Op zich wel een leuke film, maar de bioscoop was echt super! De tijd dat wij wilden was alleen maar “Gold Class” en hoewel we niet wisten wat dat was klonk het wel ok dus die maar genomen. Moesten 500 IRP (10 euro) per persoon betalen, wat erg veel is voor een bioscoop, maar… dan heb je ook wat. Eerst door de security heen, want ja je weet maar nooit in een bioscoop (?!). Na een tassencontrole en een body-check achter een scherm werden we toegelaten. We kwamen in een soort lounge met een bar, errug relaxed. Het bleek dat we voor 150 IRP eten/drinken mochten bestellen op vertoon van onze kaartjes en dat werd dan later naar onze plaats gebracht. Eten besteld en toen de zaal in gegaan. We werden naar onze plaatsen gebracht en dat waren dus superluxe stoelen. Groot, zacht en… je kon ze helemaal uitklappen zodat je languit kon liggen. Hoe relaxed!!! Het eten was goed, de film was leuk dus een erg relaxte middag.

Nog even terugkomend op Hindi: ik ben bezig om de taal te leren. En dat valt nog niet mee, maar… ik ken het alfabet al. Dat dus 54 (!) klanken heeft en in rare tekens geschreven wordt. En daarnaast heeft elke klank ook nog een maatraa, een soort extra tekentje dat bepaald hoe het uitgesproken wordt. Eumz, hoe leg ik dat uit… Je hebt bijvoorbeeld de klank “K”. Geschreven is dat een verticale streep, zeg maar een I met aan weerszijden een bolletje. Ongeveer dan. Zet je daar een extra streep achter dan wordt het uitgesproken als “Kaa”. Zet je daar een soort van f voor dan wordt het uitgesproken als “Kih”, een komma eronder maakt het dat het uitgesproken wordt als “Koe”. Erg verwarrend, maar nu (na een week) kan ik al een aantal woorden Hindi lezen. Heb alleen nog geen idee wat het betekent maar ja… das een klein detail ;-).

De huizenjacht is trouwens ook begonnen. We hebben al een aantal leuke plekken gezien, maar nog niet “de” plek gevonden. Afgelopen week een vrijstaand huis gezien dat erg leuk was, maar het nadeel daarvan is dat er geen beveiliging is en als ze weten dat er “rijke” mensen in wonen dan ben je binnen een week je inboedel kwijt. Dat heeft ons doen besluiten om alleen maar naar flats te kijken in een soort van complex waar ook beveiliging aanwezig is. Gisteren een mooie flat gezien, maar die was nog in aanbouw en bovendien werden er geen kasten of zo geplaatst (normaal worden flats hier verhuurd met kastruimte). De bouwer wist echter nog wel een aantal andere complexen en dat zou hij ons vandaag laten weten.
De banenjacht is ook in volle gang. Vorige week aan een aantal bedrijven mijn c.v. verstuurd, maar nog geen reacties. Volgens Arun komt dat ook niet omdat er zoveel mensen zijn die solliciteren dat het zelfs maar de vraag is of ze mijn c.v lezen. Daarom ga ik mijn favoriete 4 bedrijven maar stalken: Ernst & Young, Accenture, Infosys en Hewitt. Deze vier bedrijven hebben allemaal een HR-tak (Infosys gecombineerd met IT) en bovendien zijn het internationaal bekende bedrijven wat natuurlijk altijd handig is mochten we naar een ander land verhuizen (schrik niet: de komende 2 jaar zijn we van plan hier te blijven… hoewel… je weet maar nooit). Gisteren was ik bij een soort van headhunter / uitzendbureau en die boden mij een baan aan als recruiter voor hun eigen bureau. Op zich is het wel leuk… beetje hetzelfde als wat ik bij Tempo-Team heb gedaan 2 jaar… maar dat is ook meteen de reden waarom ik het eigenlijk niet wil: recruiten ken ik nou wel en ik wil graag meer de kant op van consultancy. We zien wel hoe het loopt. Mochten er mensen zijn die dit lezen en connecties hebben (in Nederland of ergens anders) binnen deze vier bedrijven, laat het me weten want hier in India gaat het vooral om connecties en referenties.

Ok, dit was het weer voor nu. Veel liefs van ons en onthoud dat iedereen van harte welkom is!

Page three

2005-12-29T16:06:00.000+05:30

Hey ya all!
been darn busy and haven't had time to put up blogs!! will do as soon as i can. This is from the countrys biggest news paper "the times of india". This is the social life page. The company i work for had their christmas party, the theme being "bunty and bubbly", meaning tacky fashion styles of street flashy people. like trishaw drivers, or dancing girls from bars or local thugs, wheeler dealers...:) you otta watch tacky hindi movies to get it. or even come to india!!! :P see ya all soon with more news and even more pics!!!

good vibes of the season.

Zoef zoef

2005-12-28T14:07:00.000+05:30

Hoi allemaal,

Zoef zoef... dat slaat op hoe snel de tijd hier gaat. Ondanks dat we hier pas anderhalve week zijn voelt het of ik hier al maanden woon. Ik weet inmiddels de belangrijkste winkels te vinden, ik weet ongeveer de buurt en ik kan al tot 2 tellen in Hindi. Heb trouwens wel een boekje "Hindi voor beginners" gekocht dus binnenkort hopelijk meer.

De afgelopen dagen stonden voornamelijk in het teken van de kinderen. Arun heeft er 2, een meisje van 6, Vamshika, en een zoontje van 3, Jedidiah. Vamshi had ik al eerder ontmoet, Jd nog niet. Wel even spannend natuurlijk want aangezien Arun overdag werkt mocht ik op de kinderen passen. Gelukkig ging/gaat alles supergoed, ze luisteren en zijn eigenlijk superlief.

Uiteraard was het ook kerstmis, maar voor mijn gevoel was het niet echt zo. Het is gewoon te warm om een kerstgevoel te krijgen en kerstmis wordt ook niet zo groot gevierd als in Nederland. Wat logisch is natuurlijk aangezien India een Hindu land is en kerst heeft voor hun geen echte betekenis. Kerstmis is hier ook maar 1 dag, alleen de 25e. Die dag zijn we met de kinderen wezen lunchen en 's avonds naar een collega van Arun geweest die een soort van buffet georganiseerd had. Onwijs lekker eten dus dat was goed! Arun at niet al te veel want hij had een lichte voedselvergiftiging, arme hij. Ik heb me echt helemaal vol gegeten daar maar helaas viel het toch niet zo goed want de volgende dag was ik het die boven de wc hing. En dan dus 2 kinderen om je heen. Respect, respect, respect voor alle moeders!

Vandaag zijn ze bij hun moeder (Anu, Aruns ex-vrouw), waarschijnlijk morgen weer bij ons en volgende week ook bijna de hele week. Anu is trouwens wel een aardige vrouw, even raar natuurlijk om haar te ontmoeten, maar het viel hardstikke mee. Ze vindt dat ik het goed doe met de kinderen dus ze is helemaal gerustgesteld om ze bij mij achter te laten.

Wat dingen over India... India is vooral heel druk. Overal waar je kijkt zie je mensen lopen en is er verkeer. Alles kriskras door elkaar, nog erger dan Sri Lanka. Veel vrouwen in tradiotionele kleding, heel kleurrijk vooral. Mannen vaak meer westers gekleed. Zoals ik al eerder zei word ik niet echt aangestaard hier, denk dat dat vooral komt omdat er binnen India zoveel verschillende soorten mensen zijn dat het niet zo heel erg opvalt. Arun is bijvoorbeeld vrij donker, komt omdat hij uit Zuid-India komt. De mensen in het noorden zijn veel lichter, kunnen makkelijk voor Italianen doorgaan. Meer in het Noord-Oosten (richting China) lijken de mensen op Chinezen/Koreanen. Weet nog wel dat ik verbaasd aan Arun vroeg waarom een Indiaase vliegmaatschappij Koreanen als personeel had. Hij keek me erg verbaasd aan en legde toen uit dat dat ook Indiers zijn, maar dan dus uit de noordelijke provincies.... Oeps....

Hoewel je altijd veel mensen op straat ziet, ook overdag, wordt er onwijs hard gewerkt. Arun heeft me dit een paar dagen geleden proberen uit te leggen. Niet dat ik niet snap wat hard werken is, maar met mijn Nederlandse achtergrond (werk/vrije tijd verhouding, 38-urige werkweek, parttime mogelijkheden, sociale zekerheid) zijn sommige dingen zo vanzelfsprekend dat je wel eens vergeet dat het in andere landen anders is. Arun heeft een goede baan, een ruim bovengemiddeld salaris en daarmee ook een behoorlijke status. Maar... er is altijd een kans dat hij eruit geknikkerd wordt. Wat als er nieuwe mensen zijn, jonger en dus goedkoper, die nog meer talent hebben dan hij. Of wat als zijn ideeen niet verkopen. Of wat als hij een ongeluk krijgt en zijn werk niet meer kan doen? Dat betekent in India dus gewoon dikke vette pech. Een sociaal vangnet is er niet, misschien dat hij omdat hij een senior position heeft nog een maand of wat salaris krijgt, maar dan houdt het op. En dan is het dus een kwestie van overleven. Het is ondenkbaar voor veel Indiers om "gewoon" een baan te hebben. Een baan waar je van 9 tot 5 werkt en waarin je niet echt gelukkig bent, maar ach... je hebt wat. Simpel omdat ze wel gepassioneerd moeten zijn omdat ze anders zo vervangen worden. Dit geldt niet voor iedereen natuurlijk, er zijn altijd mensen die voor de makkelijke weg gaan en hun hele leven riksjaw-driver blijven. Met bijbehorend salaris, huis en status. Arun is niet zo, hij wil wat bereiken in zijn leven. Aan de ene kant natuurlijk prima: hij komt van het "platteland", heeft wel rechten gestudeerd en een paar maanden als advocaat gewerkt, maar jaren geleden gekozen voor de reclamewereld. En met succes. Aan de andere kant betekent dat wel dat hij altijd lange dagen maakt, altijd de lat hoger blijft leggen en dus niet veel thuis is. Kinderen worden hier ook onwijs gedrild, veel meer dan in Nederland. Vamshi gaat naar school, maar heeft daarnaast ook al huiswerk. Geloof dat ik voor het eerst huiswerk had toen ik 10 was, in groep 7. Daarnaast is het belangrijk dat je het goed doet in school, dat je de beste van de klas bent, dat je prijzen wint, dat soort dingen. Vrij tegenovergesteld van Nederland waar een kind zo lang mogelijk kind kan blijven en het ondenkbaar is dat je een kind van 5 huiswerk geeft.

India is een land van tegenstellingen, zeker weten. Zoals ik het hier neerschrijf lijkt het of alle Indiers onwijs ijverige mensen zijn die alleen maar willen scoren en het dus maken, maar dat is niet zo. Armoede is groot, je ziet hier veel meer bedelende mensen dan in Sri Lanka. De buurt waar we nu wonen is niet echt arm, maar ook niet rijk. Vooral als je door de smallere steegjes loopt zie je kinderen zonder kleren, een waterkraan buiten die gebruikt wordt door verschillende gezinnen, huizen die bestaan uit 1 kamer en waar de "keuken" buiten op straat is, dat soort dingen. Ik vind het heel erg indrukwekkend om door die straatjes te lopen en al die dingen te zien. Vind het niet echt gepast om foto's te maken, wat wel jammer is want kan jullie niet echt een indruk geven. De mensen zijn namelijk wel arm, maar als je langsloopt dan lachen ze naar je. Wat ook wel apart is om te zien zijn de "slagers". Daar vind je dus levende kippen die terplekke voor je geslacht worden. Of je ziet karkassen buiten tegen de muur hangen (koeien?) en daar snijden ze stukken vlees van af. Verser kan het niet ;-). De buurt waar we wonen is trouwens duidelijk een moslim buurt. Er is een moskee en het merendeel van de vrouwen loopt in burka. De eerste dag vond ik dat nog wel apart, nu valt het niet eens meer op. Heb trouwens niet het idee dat deze vrouwen allemaal onderdrukt worden (wat toch een beetje het stigma is) want de meesten lopen gewoon gezellig met vriendinnen over straat, onderhandelen met mannen en hebben er geen probleem mee om een riksjaw driver uit te schelden. Een arme, kleurrijke en indrukwekkende buurt dus!

En om de tegenstelling weer even compleet te maken: ik moet er vandoor... een jurk kopen want vanavond gaan we naar een soort van after-Xmas feest. In een of andere club waar het de bedoeling is dat je netjes in pak/jurk komt. Niet helemaal gala, maar wel bijna.

Als ik jullie niet meer "spreek", alvast een erg gelukkig nieuwjaar!

Kusssssss

bye bye little island!!

2005-12-23T13:18:00.000+05:30

’t Is altijd lente…

2005-12-20T13:18:00.000+05:30

Namasté!

Welkom, welkom, ook namens mij. Goed te zien dat je onze nieuwe site hebt gevonden J. Zal jullie even updaten met de verhalen van de afgelopen tijd.

De laatste weken in Colombo waren druk, niet normaal meer. Ik was druk bezig met de selectie van de nieuwe mensen en daarnaast had ik ook nog m’n gewone werk. Ik weet dat er mensen zijn die al weken geleden hebben gemaild en die ik nog steeds niet teruggeschreven heb. Heel slecht, ik weet het, maar gewoon echt geen tijd. Nu heb ik even vakantie (klinkt beter dan “nu ben ik werkloos”:-; ) dus kan ik alles bijwerken en jullie uitgebreid op de hoogte brengen van het wel en wee in ons leventje.

Woensdagavond hadden we een afscheidsfeestje georganiseerd. Was gezellig en rond 12 uur zijn we met z’n allen nog naar een ander feest gegaan op het strand van Mount Lavinia. Daar was een beachparty bezig met erg goede muziek. Tot iets van half 5 daar geweest en daarna terug naar huis.
Donderdag hadden we gepland om vast te beginnen met pakken, maar daar kwam helemaal niks van terecht. Mijn moeder had een boek gekocht en achtergelaten toen ze hier was (100 shades of white) en toen ik daar eenmaal in begonnen was kon ik gewoon echt niet meer stoppen. Het boek is geschreven door een vrouw uit Kerala (waar Arun vandaan komt) en beschrijft de levens van een moeder en dochter die vanuit India naar Engeland verhuizen. Het gaat over hun levens, over koken en over het leven in het algemeen. Beetje moeilijk uit te leggen, maar het is een supermooi boek! Rond 5 uur nog wel even naar Aiesec geweest. Zondag de 18e was hun Diversity Concert, het concert waarbij de trainees en locale Aiseccers samen liedjes zingen en dansen uit verschillende landen. Arun had hun programma boekje ontworpen en er moesten nog wat laatste dingen aangepast worden. Was erg leuk om de repetities te zien en denk dat het wel een groot succes geworden is. Na de repetities zijn we naar een grote kerstmarkt geweest. Het is echt supervreemd om naar een kerstmarkt te gaan als het 30 graden is buiten, voor je gevoel klopt het gewoon niet. De spullen waren ook niet echt mooi dus hebben maar niks gekocht. Wel was er een deel met spullen uit India (zijn ze gek op in Sri Lanka…. Elk weekend heb je wel ergens een markt met producten uit India) en dat was wel leuk om te zien. Zoveel leuke kleren en onwijs vrolijke kleuren allemaal. Na de kerstmarkt naar huis gegaan en naar bed zodat we goed uitgerust aan onze laatste werkdag konden beginnen.

Mijn laatste werkdag had ik nog 3 interviews, stuk voor stuk leuke meiden en ze zijn dan ook alledrie aangenomen. Daarna had ik echt totaal geen zin meer om wat te doen en bovendien lag internet er nog steeds uit (Jayantha had de rekening niet betaald…) dus ik kon ook niet veel doen. Om half 2 dus maar de stad in gegaan om met Arun te winkelen en een taart te halen voor mijn collega’s. Ik wilde eigenlijk die middag een saree aandoen omdat mijn collega’s mij nog nooit in saree hadden gezien, maar kon de veiligheidsspelden niet vinden en daardoor raakte ik zo pissig dat ik de saree door de kamer heb gesmeten en gewoon in een rok en t-shirt naar het werk terug ben gegaan. Arun moest ook nog wat laatste dingen doen op zijn werk, maar daarna zou hij mij ophalen en zouden we gaan pakken (want dat hadden we dus nog helemaal niet gedaan!). Op het werk de taart uitgedeeld en van iedereen afscheid genomen. Had voor iedereen een kaartje geschreven en voor Jayantha ook nog een Wonder Woman poppetje gekocht, als vervanging voor mij :-P. Het afscheid was wel raar. Aan de ene kant werkte ik er pas 2 maanden dus was iedereen nog steeds relatief nieuw, maar aan de andere kant had ik met de meesten een vrij persoonlijk contact. Ik maakte altijd wel grapjes dat ik me soms net een maatschappelijk werkster voelde, maar het was gewoon zo dat veel van hun bij mij kwamen als ze een probleem hadden. Vaak met betrekking tot werk, maar in een aantal gevallen ook privé. Kreeg ook nog een paar cadeautjes, foeilelijk maar wel lief, en Helani (het meisje dat ik aan had genomen) begon spontaan te huilen toen ik wegging.

Eenmaal thuisgekomen begonnen we met pakken. Mensenkinderen, wat een werk! Kan er een hele pagina over schrijven, maar kort gezegd komt het hier op neer: We zijn de hele kamer doorgegaan en hebben per kledingstuk/ding besloten of we het mee zouden nemen of achter zouden laten. Het is onvoorstelbaar hoeveel troep je kunt verzamelen in een jaar, uiteindelijk (na een erg strenge selectie) hadden we elk 2 grote tassen en 2 stuks handbagage. Oeps….
Vrijdagavond gaf Dasha, een van de trainees, haar verjaardagsfeestje dus daar zijn we even geweest. Afscheid genomen (wederom) van de Aieseccers en na haar verjaardagsfeestje naar de Christmasparty van Aruns werk gegaan. Was niet zo heel erg druk meer, het was iets na twaalven, maar nog wel wat gedronken, gedanst en Dammi gezien. Weet niet zeker of ik eerder iets over Dammi heb verteld, maar dat was een meisje dat bij mij werkte. Komt van een klein dorpje, heeft uni gedaan maar spreekt niet zo goed Engels, is ongelooflijk eigenwijs en heeft een olifantenhuid, zo dik! Het is een meisje dat (ondanks haar gebrekkige Engels) het voor elkaar krijgt om afspraken te regelen met de juiste personen binnen bijna elk bedrijf. Ze laat zich niet afschepen, 1 bedrijf vertelde naderhand dat ze zeker 50 keer had gebeld, en bijt zich als een terriër ergens in vast. Eigenlijk iedereen binnen cpm vond haar een nachtmerrie, voornamelijk omdat ze precies deed waar ze zin in had en omdat ze veel dingen (door haar Engels) niet snapte. Ik vond haar echt super en snapte ook totaal niet waarom Jayantha altijd zo lullig tegen haar deed, volgens mij vergat hij gewoon dat alle grote klanten die cpm heeft door haar binnengehaald waren. Anyway… omdat iedereen problemen met haar had wilde Jayantha haar lozen op een vrij lullige manier. Arun vertelde dat ze bij Leo Burnett (waar hij werkte) nog mensen zochten dus ik met Dammi gepraat en die bleek daar zelf al gesolliciteerd te hebben. Leo Burnett is een van de grootste advertentiebureaus ter wereld en zo ongeveer iedereen wil daar werken. Dammi werd aangenomen, maar vond het erg moeilijk om bij cpm weg te gaan. Voornamelijk omdat Leo een groot bedrijf is en ze was bang dat mensen (door haar slechte Engels en het feit dat ze uit een dorpje komt) op haar neer zouden kijken. Bijna elke dag kwam ze wel even met mij praten, maar uiteindelijk zag ze zelf ook wel in dat Leo veel meer mogelijkheden bood, dus per 1 december begon ze daar. Ondanks dat ze zo eigenwijs kon zijn was het eigenlijk een lief, onzeker meisje. Vrij onopvallend gekleed en Arun vertelde me dat ze de eerste dagen als een bang muisje door het kantoor liep. Had ook niet echt verwacht dat ik haar op de Christmasparty zou zien, maar ze was er. En hoe! Onwijs leuk gekleed, mooie sieraden, haren & make-up gedaan…. Complete metamorfose! Bovendien had ze het helemaal naar haar zin nu in Leo en stelde ze me trots voor aan al haar collega’s. Project Dammi geslaagd dus :-D. Na de Christmasparty nog naar Glow gegaan, Clancy’s en naar Tabu. Hoewel we van dat laatste allebei alleen nog vage herinneringen hebben want tegen die tijd waren we behoorlijk aangeschoten….

Zaterdag moesten we dus verder pakken, de laatste dingen. Moesten ook nog wat spullen terugbrengen naar Jayantha die hij ons geleend had voor ons feestje en ontbijten natuurlijk. We hadden allebei nog niet echt het idee dat we weggingen, temeer omdat we het allebei zo druk hadden gehad de laatste tijd dat de hele verhuizing een beetje op de achtergrond geschoven was. Toen we na het ontbijt en bezoek aan Jayantha weer thuis waren was de schoonmaakster al druk bezig (gelukkig want het was een zooi!!!) en hebben we de eigenaar van een klein winkeltje bij ons op de hoek opgehaald. Alle spullen die we achterlieten (en dat was veel – eigenlijk om je dood te schamen want dan besef je hoeveel spullen je koopt die je eigenlijk niet echt nodig hebt) hebben we verdeeld onder de schoonmaakster en de eigenaar van de winkel. Allebei superblij, waardoor we ons nog meer schaamden. Ook nog wat spullen gegeven aan de “security” en zijn familie. Security tussen aanhalingstekens omdat het wel heel stoer klinkt, maar in de praktijk is het een oude man die ofwel slaapt ofwel dronken is. Een fles arrack vonden we dan ook het meest gepast en hij was helemaal door het dolle heen, haha. De taxi kwam ons om 12 uur ophalen en daar vertrokken we… met elk 3 tassen… het nieuwe avontuur tegemoet.

Colombo Airport is in de laatste maanden onwijs opgeknapt. Grote verbouwing gaande, alles opnieuw geverfd, zag er echt een stuk beter uit. Helaas was het niet echt druk bij de tassencontrole (je wordt echt 100x gecontroleerd) dus moesten we onze tassen openmaken, wat een rotwerk! Daarna inchecken, eerst een vlucht naar Chennai, daar 5 uur wachten, en dan door naar Bangalore. Gelukkig zou onze bagage meteen doorgestuurd worden naar Bangalore zodat we ons daar niet druk over hoefden te maken volgens de vriendelijke dame van Jetair. We mochten trouwens ook bij de Business class balie inchecken omdat een medewerker aannam dat we business class vlogen met al onze extra bagage. Nadat we uitgelegd hadden dat dat niet zo was mochten we nog steeds daar inchecken. Wel onwijs relaxed want de rij voor economy was behoorlijk lang en bij business stond niemand. 1 tas (de mijne uiteraard) was ook nog eens 26 kilo dus we verwachtten dat we wel bij moesten betalen. Niet dus :-D.
De vlucht naar Chennai duurde maar 1 uur en 20 minuten dus ging lekker snel. We besloten om in die 5 uur overstap de stad in te gaan. Ik wilde het graag zien, vooral omdat ik in eerste instantie daar mijn traineeship wilde doen (helemaal in het begin, voordat ik zelfs maar van Sri Lanka had gehoord). Een aardige taxi chauffeur gevonden die ons wel wat van de stad wilde laten zien. Het regende, misschien dat dat het was, maar ik vond het echt helemaal niks. Het was grauw, depressief, chaotisch op een niet-leuke manier en het stonk onwijs. De chauffeur bracht ons naar het “strand” waar allemaal stalletjes waren en daar hebben we wat gegeten. Daarna weer terug naar het vliegveld, maar halverwege hield de taxi ermee op. Versnelling deed het niet meer. De chauffeur belde voor een andere taxi maar nadat die er na 20 minuten nog niet was hebben we maar een riksjaw genomen. Zelfde ding als in Sri Lanka, de tuk-tuk/3-wheeler zeg maar. Alleen heten ze hier auto-riksjaws en ze zijn allemaal geel! In Chennai zijn ze helemaal geel en in de rest van india is de onderkant zwart en de kap geel. Sri Lanka heeft allemaal verschillende kleuren riksjaws, veel gezelliger! Anyway, het was vrij druk op de weg, schoot echt niet op dus we knepen hem wel even. Gelukkig waren we wel op tijd, het scheelde dat we in Colombo al ingecheckt waren voor deze vlucht dus we hadden al een boardingcard. Moesten wel naar een ander vliegveld, die voor binnenlandse vluchten. Nou lag dat vliegveld direct naast het internationale (zelfde gebouw eigenlijk) dus dat was niet zo’n heel groot probleem. Toen we zaten te wachten in de boarding hal werd Arun opeens omgeroepen, of hij zich even bij de balie wilde melden. Wel raar natuurlijk, Arun erheen en het bleek dat er iets niet in orde was met onze bagage. Of nou ja: de bagage werd inderdaad wel doorgestuurd naar Bangalore, maar wij hadden blijkbaar onze bagage moeten identificeren bij de landing. Niemand die ons dat verteld had en ik heb er ook nog nooit van gehoord. Ik bedoel, toen ik de eerste keer naar Colombo vloog had ik 2 overstappen en hoefde ik ook niet steeds mijn tas te identificeren. Maar goed, het moest dus wel dus Arun moest mee naar de internationale airport. De vlucht zou over 10 minuten vertrekken en het boarden was al begonnen. Ik bleef bij de tassen wachten en hoorde de mannen zenuwachtig in de walkie-talkies praten. Het ging duidelijk over ons want ze hadden het over iemand die naar de bagage was en een meisje in een rode jas die nog in moesten checken. Haha, dat was ik dus. Het probleem was dat de vlucht nu vertraging had en dat kon niet omdat er ook ander vluchten zouden vertrekken en deze vlucht dus echt nu moest vertrekken. Na nog iets van 5 minuten (vlucht was toen al “overtijd” kwam Arun terug. Hij vertelde dat het allemaal lang duurde omdat om een of andere reden alle bagage op mijn naam stond, hij wel mijn boardingpas bij zich had, maar natuurlijk niet mij was en die man bij de bagage erg moeilijk deed over het feit dat ik er niet was en waarom we eigenlijk met 4 stuks bagage reisden. Argh! We wilden snel het vliegtuig in, maar dat ging natuurlijk zomaar niet. In de “slurf” wordt je handbagage namelijk wederom gecontroleerd en blijkbaar miste het beeld dat Wilma ons had gegeven en ik apart meehad een stempel. Die stempel krijg je als je handbagage door de scanner gaat, maar blijkbaar waren ze deze vergeten. En natuurlijk is het onmogelijk om een uitzondering te maken omdat de vlucht al 10 minuten vertraagd is dus moest er iemand naar de scanner rennen om een stempel te krijgen. Te gek voor woorden! Nadat dat allemaal geregeld was konden we eindelijk aan boord en vertrok het vliegtuig. De vlucht zelf was maar 45 minuten, dat was dus echt opstijgen, broodje, landen.

Mijn eerste indruk van Bangalore (vanuit de lucht) was 1 grote zee van lampjes. Chennai vanuit de lucht zag er heel anders uit. Allemaal witte/grijze gebouwen en het leek of iemand ze van bovenaf lukraak had neergekwakt. Bangalore was dus vooral licht met een paar zwarte “gaten”. Arun vertelde dat dat waarschijnlijk de parken waren. Bangalore wordt ook wel de “city of gardens” genoemd omdat het een erg groene stad is. We hadden gelukkig snel onze bagage en we werden afgehaald door iemand van Aruns werk. Het weer was goed, lenteweer. De bomen zagen eruit zoals ze er in Nederland uitzien. Niet zo tropisch, maar wel groen. In Bangalore is het eigenlijk altijd lente. Het hele jaar door is het gemiddeld 25 graden en ’s nachts daalt de temperatuur tot tussen de 15 en 20 graden. Kouder dan Sri Lanka, dat wel, maar nog steeds erg lekker. De chauffeur bracht ons naar het guesthouse, een appartement dat het bedrijf van Arun huurt en daar zullen we de eerste weken verblijven totdat we onze eigen flat hebben gevonden. Allebei doodmoe dus meteen naar bed gegaan.

Gisteren de stad verkend. Het appartement heeft trouwens ook iemand die schoonmaakt, het ontbijt maakt, de was doet, strijkt en de boodschappen haalt. Ideaal dus! Moet er nog steeds soms wel aan wennen dat het hier zo gaat, ik heb al snel zoiets van: ik strijk mn eigen kleren wel, maar dat wordt hier dus echt niet gewaardeerd. Noel, Aruns beste vriend, ook ontmoet gisteren, werkt in hetzelfde bedrijf als Arun. Oh, dat bedrijf heet trouwens Rediffusion Y&R. In Nederland zitten ze ook, maken onder andere de reclame voor Super de Boer. Bangalore de stad is… vriendelijk… is denk ik het woord. Het is nog steeds wel chaotisch, maar op een leuke manier. Bovendien ben ik wel gewend aan chaotisch verkeer. Verder is het een stuk schoner dan Colombo en de vochtigheidsgraad is lager zodat je je ook een stuk schoner voelt. Daarnaast is het een stuk westerser. De mensen zijn westerse gekleed en winkels zien er westerser uit. Moeilijk uit te leggen wat ik daarmee bedoel, misschien is het meer een gevoel. Colombo heeft niet echt een centrum, er zijn wel winkelcentra, maar die liggen verspreid door de stad. Je hebt niet zoiets als een winkelstraat waar je op zaterdag doorheen kunt slenteren. Bangalore heeft dat wel en bovendien zijn de winkels een stuk leuker. Grote shoppingmalls zijn er ook, we zijn er naar eentje geweest en dat zag er van binnen net zo uit als de V&D. Je weet wel, parfum op de begane grond en de foodcourt bovenin. Daar wat nieuwe kleren gekocht (helaas zijn kleren duurder dan Sri Lanka, maar nog steeds veel goedkoper dan Nederland) en wat gegeten. Eten en vervoer zijn wel stukken goedkoper dan Sri Lanka, scheelt zeker de helft of meer.

Na het shoppen naar Aruns werk gegaan want maandag (vandaag dus) was er een pitch. Een pitch is een campagne die je bedenkt voor een nieuwe klant. Een aantal bureaus worden uitgenodigd om te pitchen en de klant kiest daaruit de beste. Deze pitch was voor een kledingketen, Max genaamd. Beetje C&A achtig: middelklas, waar voor je geld, familie. Ondanks dat het zondag was, waren er veel mensen aan het werk en Arun wilde even kijken hoe het ging en zijn bazin ontmoeten. Noel stond meteen zijn computer af aan mij dus ik kon even rustig msn’en en info googelen over Bangalore. Was vooral benieuwd of er ergens een paardrijschool zou zijn want ik heb eigenlijk wel zin om te gaan rijden. Blijkt dat er een goede school vlakbij Aruns werk zit! Midden in te stad, maar daar ligt blijkbaar een groot stuk land van een rijke familie. Ga ik vanmiddag maar eens heen. Na een tijdje daar gezeten te hebben en zijn bazin te hebben ontmoet gingen we naar huis, maar Arun moest daarna wel weer terug om te werken. Hij had een bepaald concept bedacht en wilde dat uitwerken. Hij had me al gewaarschuwd dat de advertentiewereld in India totaal anders is dan Sri Lanka en daar ben ik dus meteen achter gekomen. In Sri Lanka betekent laat werken dat je er tot 7 uur ’s avonds zit. In India is dit al bijna normaal. Staat wel tegenover dat in Sri Lanka de meeste bedrijven rond 9 uur beginnen en in India praktisch niet voor 10 uur. Om een lang verhaal kort te maken: tot bijna half 6 ’s ochtends (!!) hebben we daar gezeten met nog zeker 10 andere collega’s om de verschillende concepten uit te werken. Het bedrijf zorgde voor eten en er is een ruimte met zitzakken waar je kunt gaan slapen als je even wilt “crashen”. Wij gingen om half 6 weg, maar de meesten waren van plan om de hele nacht door te trekken. Welkom in de advertentiewereld!

Vandaag om 12 uur opgestaan, Arun is naar zijn werk en ik zit nu in het guesthouse dit verhaal te typen. Daarna wil ik dus even naar die rijschool en ik wil een simcard kopen voor mijn telefoon zodat ik weer bereikbaar ben. Ook wil in proberen om ergens een Lonely Planet en/of een stadsplattegrond van Bangalore te kopen.

De rest van de week zal het minder druk worden op Aruns werk en natuurlijk komt kerstmis eraan. En ik moet natuurlijk op banenjacht. Maar daarover vertel ik de volgende keer wel wat meer want ik zie tot mijn schrik dat dit verhaal al 4,5 pagina is en jullie hebben vast nog wel meer te doen vandaag!

Liefs voor iedereen!!!

Sleepless in garden city

2005-12-19T14:03:00.000+05:30

And so we are back in bangalore, India. Oh, and it seems a pretty creative chief minister and his bunch of yes men have decided to call it "bengaloru" again!! Reverting back to its old nomenclature and everything is pretty patriotic but i am sure the money spend on changing all those sign boards and what not could have been put to better use.

The last few days in colombo went by in a blur of parties, packing and goodbyes. Wednesday we had our goodbye party. To make a long story...oh well it aint too much of a long story really... we had a nice time with a cozy crowd out on our balcony (its more like a big sun deck), the few pictures of which will be uploaded in a day :))) (hey!! we've been on the run jerone!). After getting adequetely saturated on spirits and feasting on some spectacular chicken that nishamini (sanne's boss wife) had made for us, we all piled in to a few cars and headed towards Mount Lavinia beach ( half hour from colombo) for a beach party that was happening there. It promised to be a good do. We reached there around one am or so and the party was in full flow. Great music, yet another groovy drum act and vodka. It was a good way to say bye to all our friends.... who were a little blurry after all that...hehhehe

Thursday was a holiday thankfully. We sorted out a bit of our packing and towards evening went over to the colombo university where the AIESEC crowd was practising for their "diversity concert". The kids at AIESEC are putting up a song and dance show from their various cultures. I had promised to design their brochure for them. We spend some time watching them practice and getting a taste of various cultures from across the world, handed over the brochure and went off to check out an "indian shopping festival" . The festival iteself was a complete let down but i think sanne got an idea of the explosion of color that would assault one in india.

The last day at work was busy as well. Tying up loose ends, closing accounts, handing over some backup of works and i was done for the day. Here is a little secret. I hate goodbyes!!! luckily it wasn't too long drawn out since most of the office was in the boardroom practicing carols for the x mas office party the same night. I sneaked out!

Night we did quite a bit of our packing which proved slightly traumatic for me. You see i get quite attached to things that have been around with me.... like sneakers for eg... or some old t shirts. It's amazing the amount of stuff that you accumulate in a short while...i mean i've been in colombo only for a year and there was so much stuff that was never gonna fit in to my two back packs. So it was simply throw away what wasn't absolutely necessary. Which included quite a few clothes, a few pairs of shoes, some paperbacks and quite a few dvd's. Ouch!! Only good thing was we made it quite a christmas for our maid and the shopkeeper down the road by giving it all away to them. I am sure borella has suddenly become funky with them walking around in diesel shoes and funky clothes!!! :)

At night we had a suprise b'day bash to attend at the AIESEC house for Dasha, a girl from lithuania. Sanne caused quite a commotion showing up in a saree. :) Nice party. Bye bye's again and promises to meet up in goa. At this point we decided to show our faces at the Leo Burnett x'mas party. My colleagues i had sneaked out on was happy to see me again one last time and after a deluge of drinks we all decided to go and say bye bye to Clancy's. That confusing night club we used to frequent the time we were dating. Bye bye's again to the bar boys there and we get a call from Sophie who was next door at another night club, "tabu". The rest of the night, or rather morning was a blur. Oh! and Sanne can dance in a saree!!!! :)))

Off to the airport at 12 noon on sat. Flight was at three past. A quick check in with the lady promising to book our baggage through to bangalore, a little shopping at the dutyfree and a few security checks later ( they were extremely suspicious of the statue Wilma had made for us ;) ) we were airborne. A good flight and we were in a very wet Chennai (the old madras). With a five hour layover looming before us we decided it might be a good idea to take a ride in to chennai town. Now chennai isn't my favourite indian city at all and the last way i wanted to introduce Sanne to india, but since chennai was where Sanne would have done her traineeship before she was curious how it was like. I think she thanked all the gods she knew that she wasnt send here hahahhahha..... it was bloddy wet, grey, cold and the traffic was totally chaotic. But we braved all of this and rode down to "marina" beach where the tsunami had hit as well. A friendly enough driver who insisted on holding an umbrella to keep an embarassed Sanne from getting wet in the drizzle. hehheh...

On our way back the clutch screwed up in the taxi and we had to catch a trishaw (its called autorickshaws or simply auto's for short) and rush to the airport. Since we already had our boarding passes we walked right in. Now for the fun part!!

Ever held up a flight???? WE DID!!!!! FOR TWENTY MINS!!!!! hahhahahahha

Of course it was no fault of ours! For some strange reason the luggage which was checked through from colombo to bangalore wasn't transferred from the international terminal to the domestic. A few mins before boarding time we hear a page asking me to report to the check in counter. Curious i walked over and was told that i would have to go with the airline people to the international terminal and personally sign for the baggage so they can shift the baggage!!! So i run down with them, cross over from the security check gate all the way back to the international customs, being handed over from airline personal to airline personal with a few confusion on the way wheather my "friend" was needed as well. Anyhow finally i got our baggage relieved from the customs and ran back with the trolly and the airline girl back to the domestic terminal and handed it over to a baggage check in personal, went through a security check again and ran up and through the tube to the final checkpoint before boarding where sanne was waiting listening to all that was happening on the walkie talkie, only to be discover that the stupid geek at the security check hadn't stamped wilma's statue!!!!! So back at a sprint with another airline guy through the boarding gates which had been locked and was met halfway by another airline personal who took over the pack and told me to go back and wait and he would get it checked. a few seconds later he screeched back holding the stamped and cleared statue and we walked in to our plane with the entire bunch of passengers, flight attendants and pilot waiting for us!!!!! hahhahahha...... sounds like a movie!!!!!

Even with the mess up i appreciate the people of Jet Airways for making sure we didn't miss our baggage in transit. A short and slightly turbulent flight and we were in bangalore! It was spread out under us like a shimmering sea of gold. Like twinkling lights adorning a christmas tree! :)

Home!

We were picked up from the airport by a cab from the office and taken to the guest house. We were welcomed in by our cook/caretaker, Daniel. Lovely appartment. Quite spacious and nicely decorated. After making sure we were settled in daniel bid us good bye after checking with us about breakfast. Shower and we fell asleep. My friend Noel (Anto noval is his name) was supposed to come by, but he was stuck at work but decided to pay us a visit at 2.30 am! :) Sanne was fast asleep by then. I went out for a cup of tea with him and came back and flopped in to the bed!

Sunday morning. Daniel makes us breakfast. Toast, butter, jam, eggs, papaya, fruit juice and coffee. yum! By noon we were dressed and waiting for noel to come by so he sanne could meet my buddy. He arrives with an sms from my creative director that i will need to drop in to the office cause they were pitching on monday for a lifestyle store that is being launched this coming year!

I tell him i'll meet him later at the office and i take sanne for a quick trip through the city. well.... at least the city center. :) She says she likes my city and it reminds her of netherlands. The weather is a pleasant 23 degrees. Then we head back to my office. By about 4 PM. We went back home at 5 AM!!!!!! HAHAHHA..... the whole office was working on the pitch! Quite a welcome back to advertising in india!!! Sanne was a darling and was made to feel quite at home in the office by the rest of the crowd.

So here we are! As promised it's already chaotic!!! :)

Warm wishes to ya all!!! and happy shopping!!!!

peace and love.

Hikkaduwa revisted

2005-12-16T11:35:00.000+05:30

This is proving much harder than we thought it would.

Friday evening after a harrowing day at work we clambered in to our friends car and tried to make out of Colombo like bats out of hell. Only to have our wings clipped by other similar bats fighting for the right of lane. Weekend traffic!!

After a fair amount of road rage and a brief stopover at bentota for a beer to calm us we reached Hikkaduwa at nine past. We had booked rooms at a place called Rita’s. A cute lil budget place right on the beach that I had discovered on my first visit to hikkaduwa. And by now it is almost home from the numerous times we have stayed there and the people their always give us a warm welcome. We checked in, had a shower and was ready to hit the Friday night party that happens at “vibrations”. A friend of mine from work, shehara (bludgi) and her boyfriend also joined us a lil later for a pre party drink. The atmosphere was good, the vibe was good, people were out in droves. After all this is the season here!!

There was a faint sprinkle of rain as we walked out of rita’s and sadeesh suggested we take the car even though it was a brief walk to vibrations. Good suggestion cause as we were moving to the car the man up above tipped over his big blue bucket! It was a deluge. And that was only the beginning.

As we sprinted from the car in to vibrations the power in the entire area goes off!! It’s a blackout. Sanne runs in another way and I run a different direction!! Hahaha…. I did find a soaking wet sanne a lil while later. Good thing was even thought the power was out there was a drum ensemble who went wild with some groovy drum beats and the general mood of the party was back. the power did come back a little later and the dj treated us to some super cool funky house and techno. Somewhere early morning the party ended….more so cause the power went off again, we called it quits. Hungry and wet u can imagine the delight on our faces when we found a small lil shanty selling hot tea and “rotis” on the way back!!! munch munch….mmmmm…munch munch…. Lets go!!

The whole of next day was spend out in the sun, a little smimming, some body boarding and generally lazing around. The next day, Sunday, ditto. We had decided we would leave after dinner…. But it was a lil….bluesy saying bye bye. After all hikkaduwa was where we met….. J all the way back in march… all those memories kept coming back. It was a special evening. After a nice dinner we reluctantly drove back to Colombo. It was on to the last few days at work.

Wednesday we plan to throw our goodbye party…….

Bye bye blue skies.

The First Hello

2005-12-08T12:47:00.000+05:30

I stroll on the beach
The smell of countless life’s
Enveloping me
The raging storm inside
Lulled by the mild surf.

Sipping on mild poison
I watch unsuspected
As the cosmos unravel
The new quivering secret
That will become my life

I curiously look at this newborn
All pink and gold
I reach out tremulously to feel
And is grasped fast in warmth.
The tentacles drawing me in quick.

All my senses desert me
As I am mired in a psychedelic world
Filled with timeless love, erotic screams
And bottomless depth of filth.
Gasping, I say hello to my new love.

This is not born of my loins
But it elicits a response from it.
This is not a reflection of me
But is me nevertheless.
This is my soulmate.

I stare in to her eyes
And I see my madness
She shows me her soul
And I see my torture.
And then she shows me her love.

Deluged in it I fall to my knees
Warm liquid flow down my cheeks
As the shower of infinite love
Cleanses my body and soul.
A newborn again, I cry.

Hands reach out to me
Soft as a childs, warm as a lovers,
And strong as a mothers.
I gaze in to those eyes
And I see forever.

Page one

2005-12-07T16:46:00.000+05:30

It’s warm today here in colombo, sri lanka. Which is kind of ok considering we have been having some severe rains and thundershowers. The weatherman predicts something close to a cyclone to hit the east coast in the next two days. Well the upper east coast of jaffna and parts of tamilnadu in India. Good thing we have planned our weekend in the west coast.
It’s been about eleven months since I got here. Well, sanne got here a few days earlier than me. We have just about over a week before we head off to India. No we haven’t packed a thing and a certain reluctance is setting in to leave this little island. Arriving here in January, making new friends, visiting the famed beaches and bays, shock at finding no real nightclubs to growing to love a lil joint called Clancy’s which takes pleasure in confusing you with a dj and a live band alternatively, this resplendent isle grows on you. Explains in a way why Sir Arthur C Clark has made it his home apart from a lot of expatriates.
Wish the advertising industry here was more evolved. Would have loved to stay on. but a career beckons. A desire to leave a mark in the corridors of advertising. Always knew the days were counted. For now. But I already know I will come back again for a taste again of this lil paradise.
This last week we take off to hikaduwa ( a beach town down south). Kind of like saying goodbye. The first beach that I went to when I got here. The beach that was responsible for a lot of friends I made here. In a way all of them.
Ullie, sabine if ya all are reading this we will have a drink for all the wild times we had there!! Apparently it’s rocking now!!! Last week was one leg of some surfing championship and is buzzing!!!! Should have some pixs for the next blog.

Sanne got her visa stamped yesterday from the indian embassey after only being told its not ready only once!!! I must say i am impressed with the efficiency of the indian embassey!! :)

i start work on the 19th of dec, a day after i land back in bangalore with rediffusion/young and rubicam. i am really looking forward to the euphoria, chaos and pace of the indian advertising industry. Sanne's resume has been send out to afew places. hopefully in a few days she should have her offers and a job in the HR Consultancy industry. Good thing all the bigwigs like E and Y, Accenture etc... all have their base their as well being the IT Capital.
Well! Just wanted to get an opening blog in. this is it. the journal that will take us back from sri lanka to India. What unfolds will be as chaotic and multihued as life always has been for me.

Peace and love